Alles is liefde.


Er was eens een lief klein meisje, dat niet wist wat liefde betekende.

Ze had het haar moeder gevraagd en haar moeder gaf haar een prachtig antwoord.

Haar moeder had haar verteld dat alles liefde was, dus alles wat ze zag was liefde.

Ze had met haar moeder voor het raam gestaan en naar de wereld daarbuiten gekeken.

Alles was liefde, de bomen, de vogels, de bloemen, alles.

De mensen waren ook liefde, moeder had verteld dat alles liefde was, dus ook de mensen.

Het meisje vond het maar een vreemde wereld.

Alles was liefde, maar er zat een laagje boosheid om heen.

Net als bij een bonbonnetje, daar zat het lekkerste ook binnenin vond het meisje.

Ze keek weer door het raam naar buiten.

Haar gedachten gingen weer terug naar een wereld die perfect was.

Haar wereld die ze in zichzelf had gecreëerd.

Ze had haar eigen wereld precies zo gemaakt als in het echte leven.

Alleen was alles mooier en er was zoveel liefde.

‘Als ik eens één dag voor God mocht spelen, dan wist ik wel wat ik zou gaan veranderen.’ Dacht het meisje.

Haar gedachten gingen weer terug naar de werkelijkheid.

Ja, wat zou ze dat graag willen.

Alles veranderen zoals het hoort te zijn.

Maar hoe hoort deze wereld dan te zijn?

Hebben wij mensen daar weleens over nagedacht?

Het meisje keek weer naar buiten.

Ze zag mensen langs elkaar heen lopen zonder elkaar te groeten.

Ze zag mensen die elkaar aankeken met argwaan en jaloezie.

Ze zag mensen die geen respect meer hadden voor elkaar.

Ze zag een oude man die langs de deuren liep en vroeg om iets te eten.

Waarom helpt niemand deze oude man?

‘Hij is liefde, net als iedereen.’ Dacht het meisje.

Het meisje liep snel naar de deur en liet de oude man binnen.

‘Je bent een echt lief kind.’ Zei de man.

‘Jij weet hoe het hoort. Jij weet wat liefde betekent.’

Het meisje liet de man eten en haar moeder liet hem niet zonder extra eten vertrekken.

‘Jij hebt laten zien mijn kind dat liefde belangrijker is dan haat.

Jij hebt een hartje van een Engel.’ Zei moeder.

Het meisje keek haar moeder met betraande ogen aan.

‘Moeder?’ Vroeg het kind. ‘Waarom doen mensen elkaar toch zo pijn?’

‘Dat komt mijn schat, omdat wij mensen vergeten zijn waar wij vandaan komen.’

Wij mensen hebben een taak en als wij die taak hebben volbracht zullen wij in een wereld leven die liefdevol en gelukkig zal zijn.

Maar alleen zijn veel mensen vergeten dat deze wereld bestaat.

Alleen als je echt gaat zoeken zal je die wereld vinden.’

Het meisje wist welke wereld haar moeder bedoelde.

Ze was er zelf al zo vaak geweest.

Het meisje begon weer terug te denken aan haar eigen wereld.

Haar gedachten gingen naar een plek waar ze vaak kwam als ze verdrietig was.

Ze ging aan de rand van het bos op een steen zitten.

Het meisje keek verdrietig om zich heen.

Ze begon te huilen.

Het was voor het eerst dat ze in deze mooie liefdevolle wereld moest huilen.

Haar liefdevolle wereld leek opeens niet meer wat het was.

Ze keek voor zich uit en ze zag telkens die oude man voor zich, die ze die dag te eten had gegeven.

‘Hij was liefde.’ Dacht het meisje.

‘Hij vroeg zo weinig en gaf zo veel.

Hij wist wat hij met dit leven wilde zeggen.

Hij wist dat wij mensen gelukkig kunnen zijn door alleen maar een beetje liefde voor elkaar.

Deze man had begrepen wat deze wereld van hem verlangde.’

‘Ik wou dat ik zo kon zijn.’ Dacht het meisje.

Kon ik maar één keer God zijn, dan hoefde niemand meer te lijden.

Ik zal alles veranderen in een paradijs.

Op dat moment kwam er een koopman langs.

Hij had het meisje in zichzelf horen praten, en zei; ‘Maar lieve kind, jij hebt al een God in jezelf.

Jij hoeft het alleen maar geboren te laten worden.

Het is een mooi geschenk dat wij mensen mee kregen voor wij op reis gingen.

Wij hebben allemaal hetzelfde geschenk meegekregen en allemaal kunnen wij terugkeren naar waar wij vandaan komen.’

Het meisje keek omhoog naar de man en zei; ‘Ik weet wat u bedoelt, meneer. Maar zoveel mensen begrijpen dit niet.

Hoe kan ik nu gelukkig worden als ik om mij heen kijk en zie dat de mensen het niet begrijpen?

Ik weet dat wij als mensen een God in ons hebben en dat die God ons steeds maar weer, ons wilt laten inzien, dat je geluk en liefde op een andere manier moet gaan zoeken.

Dat wij onze God niet meer buiten onszelf moeten zoeken maar diep in onszelf, hier diep vanbinnen.’

En ze wees met haar vingertje op haar hartje.

‘Maar de mensen luisteren niet naar hun eigen God.

Ze oordelen over anderen en hebben geen idee wat ze hier komen doen.

Het doet mij te veel pijn als mensen niet gelukkig zijn en als zij verdriet en pijn hebben, heb ik het ook!

Het meisje staarde voor zich uit. ‘Ik kan zoveel, maar ook weer niet.’

‘Wat bedoel je mijn kind.’ Zei de man.

‘Ik kan mensen helpen, maar ik kan ze niet dwingen geholpen te worden.

Hoe kan ik mensen laten inzien dat ze veel meer kunnen begrijpen van het leven waar ze in leven.

Ik bedoel, hoe kan ik de mensen in laten zien dat ieder mens in deze wereld zijn eigen les te leren heeft.’

‘Ik begrijp wat je wilt zeggen mijn kind, maar niet iedereen kent de les die jij aan hen wilt doorgeven.

Misschien een paar mensen die hetzelfde willen als jij, maar de rest is nog zo onwetend in vele manieren van denken.

Het enige wat jij kunt doen, is een luisterend oor bieden en hopen dat ze inzien, dat er een andere wereld in henzelf bestaat.

Meer kun jij niet doen.

Dus ga terug naar je moeder en hou van ieder mens die je ziet, hou van ieder dier dat liefde aanvaard.

Geef liefde aan alles waarvan jij denkt dat liefde kan gebruiken.’

Het meisje knikte van ja, dat ze het begrepen had en ging terug langs de weg naar haar eigen werkelijkheid.

Het meisje werd wakker uit de wereld die ze zelf gecreëerd had.

Haar moeder keek haar aan en vroeg of het er mooi was.

‘Ja.’ Zei het meisje. ‘Maar ik kan nu nog niets anders doen dan liefde geven aan iedereen die het wil hebben.

‘Ja, dat is een mooie gedachte.’ Zei haar moeder. ‘Maar het zal niet makkelijk zijn.’ Dacht ze erachteraan.

Voldoend levenservaring had haar moeder gehad, om te weten dat dit meisje een erg hoge prijs zal moeten betalen voor wat ze wil bereiken.

Haar liefde voor de mens is een liefdevolle gedachte, maar één van de meest zware taken die je als kind mee kan krijgen.

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!

 

 

Commentaren: 0