Bejaardentehuis


‘Ach omaatje, wat is dit toch, bent u gevallen?’
Het oude vrouwtje keek omhoog naar haar kleinzoon.
Hij gaf haar een hand en de oude vrouw greep die vast.
Voorzichtig tilde hij haar van de grond.
Bibberend stond ze naast hem bij de komen van de schrik.
Haar kleinzoon begeleide haar naar een stoel, een stoel die vlak voor het raam stond.
‘Zo, ga hier maar even bijkomen,’ zei hij, ‘ik zal een lekker kopje thee voor u maken.’
De jongeman liep naar de keuken en zette een fluitketel op het vuur.
Terwijl hij wachtte keek hij naar zijn oma die voor het raam zat.
Hij zag haar stilletjes huilen.
Tranen liepen over haar oude gerimpelde wangen, ze bibberde nog steeds van de schrik.
Het water begon te koken, hij nam een theepot uit de kast en schonk het water op.
Naast de theepot in de kast stonden de kopjes en schoteltjes en hij rangschikte alles netjes op een dienblaadje en liep terug de kamer in.
De oude vrouw staarde naar buiten.
Ze zag de vogels van de zelfgemaakte voederplank eten.
Ze had die samen met haar kleinzoon gemaakt.
Dan was er toch nog iets leuks te zien als ze naar buiten keek.
‘Oma, hier is uw kopje thee, drink die maar warm op, het zal u goed doen.’
Ze keek haar kleinzoon aan en een lichte glimlach kwam op haar gezicht.
Wat een geluk dat hij hier net was en dat hij haar kon helpen dacht de vrouw.
Haar kleinzoon keek heel aandachtig naar zijn Oma.
‘Oma, wat als ik er niet was geweest, wat had u dan gemoeten?’
De oude vrouw hield haar schouders op.
‘Ik weet het niet jongen, ik weet het niet.’
‘Wilt u dan niet naar een bejaardentehuis.’ Vroeg de jongeman.
De oude vrouw zat gelijk rechtop.
‘Ik ga niet naar een tehuis waar je moet wachten op de dood!
Nee echt niet, ik ben hier geboren en ik zal hier ook sterven.’
De jongeman lachte om zijn Oma, hoe fel ze nog kon wezen.
Hij stond op en liep naar haar toe.
Hij omhelsde haar en gaf haar twee zoenen op haar wang.
Even was er een moment dat ze elkaar recht in de ogen aankeken.
En toen opeens moesten ze beide heel hart lachen.
Ze pakte het hoofd van haar kleinzoon met beide handen vast en zei; ‘oh wat moet ik zonder jou beginnen.’
‘Je hoeft niet zonder mij Oma, wij doen dit samen.’
Nog die zelfde dag verhuisde haar kleinzoon en trok bij haar in.
En haar laatste jaren waren een feest voor beiden.
Tot ze in haar slaap overleed met een glimlach op haar gezicht.
Een glimlach van dankbaarheid. 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger


Wilt u ook een reactie achter laten?

 Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 15
  • #15

    Louise Damen (dinsdag, 13 augustus 2019 16:08)

    Wat een lieve vol geschreven en zon lieve kleinzoon zo moet ieder een denken dan zag de wereld er een stuk beter uit

  • #14

    Be van der Sleen (donderdag, 08 augustus 2019 21:23)

    De oude vrouw hield haar schouders op.? En toen opeens moesten ze beide heel hart lachen.?

  • #13

    Kenneth Desbarida (woensdag, 07 augustus 2019 22:59)

    Heel mooi.

  • #12

    Ben (woensdag, 07 augustus 2019 22:23)

    Ontroerend verhaal!
    Heel mooi

  • #11

    Adrue (woensdag, 07 augustus 2019 21:52)

    Een heel ontroerend verhaal,fijn dat er nog zulke jonge mensen zijn,die om een oud omaatje helpen.
    Prachtig...

  • #10

    Annelies (woensdag, 07 augustus 2019 21:33)

    Wat lief van de kleinzoon en wat heb jij er een ontroerend mooi stukje van gemaakt..
    Blij dat er nog liefdevolle mensen bestaan..�

  • #9

    Jacqueline Dubois (woensdag, 07 augustus 2019 14:48)

    Hier zijn geen woorden voor, alleen de hoop dat er NOG jonge mensen die het probleem van ouder worden verstaan en de twijfel en de vrees van bejaarden voor het bejaardentehuis begrijpen !

  • #8

    Tanja Hermans (woensdag, 07 augustus 2019 13:34)

    Prachtig verhaal !!! ��
    Jammer dat het maar een verhaal is !

  • #7

    Hillie keijzer (woensdag, 07 augustus 2019 13:20)

    Zelf net met pensioen. Altijd met en voor oudere gewerkt. Als verzorgende.
    Prachtig verhaal. Ook ik had tranen over m’n wangen. Want zo kan het ook. Er zijn zoveel eenzame ouderen.
    ��

  • #6

    Mieke Beckers (woensdag, 07 augustus 2019 12:45)

    Dat is zo een geweldig gebaar van de kleinzoon.
    Heb tranen in mijn ogen

  • #5

    Toos van amerongen . (woensdag, 07 augustus 2019 12:38)

    Wat een mooi verhaal ben er stil van .hoe ontroerend als je dit leest .dank je wel .gr .toos .

  • #4

    Anneke (woensdag, 07 augustus 2019 09:23)

    Prachtig verhaal

  • #3

    Ger Noorderling (woensdag, 07 augustus 2019 01:32)

    Wat een prachtig en waar verhaal.

    Ik herken de situatie en de rest van het verhaal.

    Het is net of u het over mij en mijn Oma's hebt.

    Mvg Ger

  • #2

    Marie Pouliart (dinsdag, 06 augustus 2019 14:00)

    Heel mooie verhaal, maar zo pijnlijk. wat al je niemand hebt die zoveel van je houd?

  • #1

    Yvonne van der veer de klerk (dinsdag, 06 augustus 2019 13:25)

    Dit is een schitterend verhaal en ik hoop dat een heleboel oudere mensen dit ook echt mogen beleven zo.