Ben ik dom?


 

Een klein meisje zat op het bankje in het park.

Haar kleine beentjes kwamen net niet bij de grond.

Ze bewoog haar beentjes snel, heen en weer.

Ze had niet in de gaten dat ze dit deed.

Haar gedachten waren ver weg.

Ze dacht aan school en aan de meester die zo boos op haar geworden was.

Hij had tegen haar geschreeuwd en gezegd dat ze dom was en niets kon.

Haar broer en zusje wisten hiervan en pestten haar nu ook.

Vanmiddag moest ze in het Drents hardop lezen uit een oud geschiedenis boekje.

Ze probeerde het wel, maar de woorden kwamen niet goed uit haar mond.

Alle kinderen lachten en de meester was niet eens boos geworden op hen.

Nee, hij lachte net zo hard mee.

Nu zat ze daar alleen in het park.

Ze durfde niet meer naar school en durfde niet meer naar huis.

Bang om nog meer gepest te worden.

Nu was ze groot, een volwassen vrouw en zat op het bankje onder de boom.

Haar grootste hobby was het schrijven van verhalen, maar ze was erachter gekomen dat ze dyslectisch is.

Een woord waar nog niemand van had gehoord toen ze klein was.

Destijds zeiden de leerkrachten dan gewoon dat je dom was.

De vrouw op het bankje onder de boom had nog steeds het gevoel van vroeger.

Nog steeds had ze faalangst. Nog steeds was ze bang dat mensen haar dom vonden.

Nog steeds liep ze met deze zware last rond.

De vrouw onder de boom overdacht haar probleem.

Ze dacht en ze dacht, maar vond geen oplossing.

Totdat ze wijze woorden van haar ziel hoorde; ‘Er is geen probleem zolang jij er geen probleem van maakt.’

Het was alsof de zon opeens nog feller ging schijnen, de vogels nog harder gingen fluiten en de wind haar met zijn vlagen nog intenser streelde.

‘Nee!’, zei de vrouw en stond op.

‘Er is geen probleem, zolang ik er geen probleem van maak.’

Ze liep naar een rozenstruik, bukte zich en rook de geur van een nieuwe wereld, een wereld zonder problemen.

 

© Jolanda Rhijnsburger

 

 

Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 4
  • #4

    Corrie van Zeijl (donderdag, 07 november 2019 06:55)

    Ik herken dit was vroeger heel erg de tranen staan in mijn ogen was makkelijk gezegt dat kan je toch niet. Was altijd voor waardelijk over altijd slechten cijffers. En altijd gepest mijn moeder heeft vlak voor haar dood gevraag of in haar kon vergeven wat ze mijn tekort heeft gedaan ja vergeven wel maar vergeten niet .Mijn kinderen heb ik altijd gezegt Als ze zeiden ik kan het niet zei ik kan ik niet sta niet in mijn worden boek .

  • #3

    Puck Muller (woensdag, 06 november 2019 12:41)

    Allereerst wil ik zeggen dat ik het een heel mooi verhaal vind. Zo beeldend geschreven.
    Over het laatste voel ik absoluut de verbinding met mezelf en wel dat ik door mijn familie "klein" gehouden ben. En wat je schrijft is waar, wat je als waarheid aanneemt wordt waarheid. Maar om als kind op die manier op te groeien is een behoorlijke aanslag op je zelfvertrouwen wat jarenlang achter je aan kan slepen. Van je familie leer je het meest, vooral in mijn geval. Ik zal ze achterlaten zoals het in de natuur ook gaat met "uit het nest vertrekken". Vooral omdat ik de jongste ben van de familie en 1 van 6 meisjes.... allemaal moeders....
    Door "het nest te verlaten" komt het inzicht. "Groot" geworden.
    Ik ben zelf tegenwoordig ook verhaaltjes aan schrijven, verhaaltjes voor groot en klein.
    Misschien komt er ooit een uitgave van.
    Liefs puck

  • #2

    hennie ballegooyen (woensdag, 06 november 2019 11:29)

    het is een verhaal .denk ik van jezelfs
    ik kan me veel van voor stellen namelijk
    ik heb ook zo iets van mezelfs.

    ik was ook geen goede leerling op school ik ben 72 jaar nu
    en ik ben hartstikke trots o me zelfs
    geen problemen meer.
    lieve groet hennie

  • #1

    Wilma (woensdag, 06 november 2019 09:48)

    Wat een geweldig verhaal.
    Zo herkenbaar, zo heb ik het zelf beleefd.
    Ben geen schrijver maar de rest is hetzelfde.
    Iedereen is uniek en heeft talenten.

    Dank je dat ik dit mocht lezen, het maakt me blij.
    Wilma