Stilte Coupé

 

Langzaam reed de trein het stationnetje binnen. De trein stond stil en de deuren gingen open.

Op het perron stonden een jongen en een meisje te wachten.

Ze stapten in en zochten een plaatsje.

De jongen zat bij het raam, het meisje zat naast hem.

Het was een koude herfstdag en de zon scheen fel.

Ze zaten dicht tegen elkaar aan en hielden stevig elkaars handjes vast.

Plotseling floot de conducteur op het fluitje.

De beide kinderen schrokken. Het was ook zo’n hard geluid.

De deuren gingen dicht en de trein begon langzaam te rijden.

De trein ging sneller en sneller en de kinderen keken hun ogen uit.

Ze keken naar buiten en zagen grote huizen voorbij komen toen ze de stad uitreden.

Buiten de stad zagen ze bossen in de prachtigste herfstkleuren.

Ze zagen paarden die aan het spelen waren in de wei en koeien die aan het grazen waren van de late najaarsgras.

Ook zagen ze schapen in hun dikke wollen jassen. Nee, die zullen het niet koud hebben deze winter.

Zo nu en dan zagen ze een reiger aan de kant van een sloot kikkers vangen.

De beide kinderen keken met bewondering naar de natuur.

‘Wat is het daar buiten toch mooi hé.’ Zei de jongen tegen het meisje.

Het meisje knikte en keek weer naar buiten.

 

Er waren ook medereizigers ingestapt. De coupé zat helemaal vol en de mensen waren druk.

De één las de krant en een ander zat te bellen en weer een ander zat een spelletje te doen op zijn telefoon en de rest zat te appen.

‘Heb jij gezien wat die mensen allemaal aan het doen zijn?’ Vroeg het meisje aan de jongen.

De jongen ging staan en keek de hele coupé door.

‘Ik zie alleen maar mensen die met hun mobiele telefoon bezig zijn.

Een enkeling zoals die meneer in de hoek leest de krant.

En die twee dames helemaal vooraan praten wat af.

Als je goed luistert kun je het gesprek helemaal volgen.

En die man in het midden belt en praat wel erg luid. Hij spreekt een andere taal, hoor maar.’

Het meisje ging nu ook staan en bekeek zo eens wat die jongen beschreef en ging weer zitten.

De jongen liet zich zakken en ging weer naast het meisje zitten.

Samen keken ze weer naar buiten.

De jongen pakte de hand van het meisje stevig vast.

‘Het is daar buiten mooi hè. Jammer dat niemand het wilt zien.’

Het meisje knikte en keek de jongen verdrietig aan. Er stroomden tranen over haar wangen.

Samen keken ze weer door het raam naar buiten. Het raam waar met grote letters stond geschreven: “stilte coupé”.

 

© Jolanda Rhijnsburger. 


Wilt u ook een reactie achter laten?

 

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 0