Lieve mensen,

Nu velen van ons thuis zitten en de virus om ons heen grijpt, ben ik toch weer in de pen gekropen om kleine verhaaltjes te gaan schrijven. Verhaaltjes die u bewust kunnen maken van de situatie waarin wij en onze mede mens zich in verkeerd.

Lees ze, maar oordeel niet. Het is uit en in liefde geschreven.

 

 

Liefs Jolanda. 


Liefde voor de medemens

 

Daar staat ze dan, trillend op haar benen.
Ze is moe, zo ontzettend moe.
Ze hoort overal piepjes, belletjes en ze hoort het beademingsapparaat op en neer gaan.
Ze ziet haar collega’s van het ene bed naar de andere bed rennen.
Zoveel pijn en verdriet gaat er door haar heen.
Er is zoveel onmacht!
Ze doen zo hun best maar het lijkt dweilen met de kraan open.
Het steeds maar weer vechten tegen deze onzichtbare vijand maakt haar zo moe.
Maar ze moet door, ze kan haar collega’s niet in de steek laten.
Zoveel mensen en er komen er nog veel meer.
Heel even gaat ze op het lege bed dat zojuist is binnengebracht zitten en ze sluit haar ogen.
Ze heeft in haar leven nog nooit gebeden, maar nu vraagt ze toch of iemand haar kan helpen en haar de kracht te geven om door te gaan met vechten voor al deze mensenlevens.
Heel even is ze uit tijd en ruimte.
Zodra ze haar ogen weer open doet, heeft ze een glimlach op haar gezicht. Ze overziet alle bedden en staat op.
Vol kracht en met nieuwe energie en liefde doet ze haar werk.
Werk vanuit liefde voor haar medemens.

© Jolanda Rhijnsburger.

 


Nu alles anders is.

Een oude vrouw staart uit het raam. Ze kijkt naar buiten.
Het is lente en de narcissen staan in bloei.
De vrouw voelt zich verdrietig, ze is bang.
Ze weet niet meer welke dag het is, ze weet niet in welk jaar ze leeft, ze weet alleen maar dat alles anders is dan normaal.
Ze voelt een angst en reageert daarop.
Ze huilt wanneer ze door het raam naar beneden kijkt.
Haar dag ziet er nu anders uit dan normaal.
Soms is ze dat vergeten maar vandaag niet.
Waar blijft nu haar man?
Hij komt toch elke morgen even langs.
Dan drinken ze samen een kopje koffie en wandelen door het park.
Gisteren en eergisteren was hij er ook niet.
Ze had hem opeens gemist, hij was al een week niet bij haar op bezoek geweest had de zuster verteld.
“Een week!” Had ze geroepen. “Een week!”
Ze had vanaf dat moment alleen maar voor het raam gestaan en gekeken of hij er aankwam.
Het was nu al middag en nog steeds had ze haar man niet gezien. De pijn en eenzaamheid die ze nu weer voelde was groot.
Ze was uitgerekend nu helder en haar man mocht niet meer naar binnen.
Ze had hem nu zoveel willen zeggen, even met haar hoofd tegen zijn borst aan willen liggen.
Hem even vasthouden en nog één keer die laatste zoen geven voor ze weer in haar eigen wereldje terecht zou komen.
De oude vrouw voor het raam huilde nu zachtjes.
Tranen stroomden uit haar ogen en liepen over haar wangen naar beneden.
Opeens zag ze hem. In de verte kwam hij aanlopen.
Ze zwaaide en hij zwaaide terug.
Hij had van karton een bord gemaakt en daar met grote letters op geschreven. “Lieve schat, ik hou van jou.”
De vrouw las de woorden en sprak ze hardop uit.
Ze glimlachte naar haar man en langzaam verdween ze weer terug in haar eigen wereld.
Haar man achterlatend in de onzekere wereld die Corona heet.

© Jolanda Rhijnsburger


Laatste moment samen.

Hij keek haar verwilderd aan.
Tranen stroomden over zijn wat gerimpelde wangen.
Zijn vrouw huilde, ze was in paniek. Hoe moest het nu verder?
Hij die zo ziek was en bijna geen lucht meer kreeg.
Rode wangen van de hevige koorts.
Nu was het wachten op de ambulance die de huisarts had laten komen.
Dit was hun laatste moment van samenzijn.
Het grote besef dat hij misschien niet meer thuis zou kunnen komen.
Ze kon straks niet naast zijn bed zitten om zijn hand vast te houden.
Geen lieve woordjes zeggen om hem iets op te vrolijken.
Geen normaal afscheid als hij toch moest gaan.
Deze koude en harde werkelijkheid van straks afscheid nemen en niet wetende of ze elkaar ooit nog terug zullen zien.
Ze kruipt voor de laatste maal naast hem in bed en legt haar hoofd op zijn buik.
Hij pakt haar hand vast en streelt met zijn andere hand over haar grijze haren.
En samen wachten ze totdat de deurbel zal gaan…

© Jolanda Rhijnsburger

Ik wens iedereen die dit nu moeten mee maken heel veel sterkte toe. 🙏

 

 


Commentaren: 0