De wereld die liefde heet


Een meisje deed de deur open en stapte een andere wereld binnen.

Een wereld waar alleen maar liefde was.

Ze deed de deur achter zich dicht en liep richting het woud.

In het woud vond ze een bospad en dat bospad volgde ze.

Zodra ze de eerste voet stapjes op het bospad zette, kwamen er vogeltjes naar haar toe gevlogen.

Enkelen gingen op haar schoudertjes zitten en vloten vrolijk hun lied.

Ook kwamen er vlinders aangevlogen en fladderen rond haar hoofd.

Grote en kleine vlinders in de meest uiteenlopende kleuren, prachtig waren ze.

Het was een heerlijke wandeling en na een tijdje hoorde het meisje geritsel achter zich.

Ze draaide zich verschrikt om.

Het meisje was sprakeloos en blij tegelijk.

Ze had nog nooit zoveel dieren bij elkaar gezien.

Met een brede lach op haar gezicht draaide zij zich weer om en vervolgde haar pad.

Nadat ze een eind had gelopen kwam ze in het midden van het woud een open plek tegen.

Het mos op de grond was zo helder groen, dat het meisje het wel moest aanraken.

Ze werd moe en ging op het helder groene mos liggen.

De zon was warm en zorgde ervoor dat ze het niet koud kreeg.

Het was de heerlijkste plek in het woud en een hertje kwam tegen haar aan liggen.

Aan de andere kant van haar kwam moeder gans met haar jongen liggen.

Rond haar buik nestelde zich een bever familie en rond haar hoofd lagen de muisjes al te slapen.

Het was heerlijk om met zoveel dierenliefde omringd te zijn vond het meisje en ze viel langzaam in slaap.

Na een aantal uren werd ze weer wakker, wreef haar oogjes uit en ging rechtop zitten.

Ze keek eens om zich heen en ze zag overal dieren die lagen te slapen.

De herten lagen links van haar, de ganzen aan de rechterkant.

Een beren gezin vlakbij haar hoofd en de eenden lagen aan haar voeten.

De wolven lagen overal verspreid net als de vossen.

En ook de knaagdiertjes lagen her en der verspreid.

De vogels zaten op de eerste rij bomen rond de open plek. Wat was dat een prachtig gezicht.

Ze wreef haar ogen nogmaals uit en keek nog eens goed rond. Wat een heerlijke plek.

Haar hele leven was ze al dol op dieren geweest, maar in de wereld waar ze vandaan kwam, waren de dieren bang geworden voor de mens.

Maar hier in deze wereld is alles gelijk.

De wolf is niet beter dan de vlinder op die bloem, nee, hier is iedereen gelijk.

 

Het meisje zuchtte; ‘Was de wereld waar ik vandaan kwam maar zoals hier.

Dan zou die wereld zoveel mooier zijn.’

Een wijze uil die haar gedachten had gehoord, kwam naar haar toe gevlogen en ging voor haar zitten.

‘Dat kan lief kind.’ Zei de uil.

‘Vertel over deze wereld! Laat de mensen weer die liefde voelen!’

‘Ik weet zeker dat er een verlangen ontstaat en dat hun harten open gaan staan.

En dat zij net als jij één met ons zal worden.

Het meisje knikte; ‘Ja, zou dat niet mooi zijn. Mijn wereld, één met alle dieren en de natuur.’

‘Kom!’ Zei de uil; ‘Ik breng je weer naar je eigen wereld.’

Het meisje stond op en nam afscheid van alle dieren van het woud. Ze zei, dat ze snel weer langs zou komen en ging met de uil mee.

Het meisje liep en de uil vloog voor haar uit over het bospad.

Aan het einde van het bospad wees de uil naar de deur.

‘Daar is de deur naar de wereld waar jij vandaan komt.

Je bent altijd welkom en vertel de lezers van dit verhaal van onze wereld: “De wereld die liefde heet”.’

Het meisje knikte. Ze omarmde de uil en nam afscheid.

Ze keek nog één keer om en deed toen de deur achter zich dicht.

 

© Jolanda Rhijnsburger.