Drama Queen


Het is vrijdagavond en een vrouw kijkt door het raam naar buiten. Ze is niet gelukkig en ze huilt zachtjes.

Haar man is in een andere kamer en kijkt televisie. Hij ziet niet dat zijn vrouwtje lijdt.

De tranen kruipen over haar wangen naar beneden.

Als ze aan het einde van haar wang zijn aangekomen, vormen ze samen een grote druppel om zich dan te laten vallen.

De vrouw keek in het donker. Er was geen licht in haar straatje en de huizen waren ver van haar vandaan.

Er waren nieuwe buren een kilometer verderop komen wonen. Maar daar ze zag geen licht uit het huisje komen.

De vrouw keek de donkere nacht in. Ze huilde nog steeds.

Ze was moe. Moe van alles, van haar leven en van haar pijn en verdriet.

Altijd heeft ze moeten vechten, vechten voor haar eigen bestaan.

Niets kreeg ze cadeau, altijd moest er voor gewerkt worden.

Iedere cent heeft ze altijd om moeten omdraaien.

En voor haar drie kinderen heeft ze gedaan wat ze als moeder kon doen.

Ze heeft ze op haar manier verwend.

De vrouw keek weer uit het raam. De nacht was nog steeds donker.

Regen sloeg met de gierende wind tegen het raam.

De vrouw rilde wat. De nacht maakte haar koud.

Wat had het leven haar nu gebracht? Deze vraag kwam zomaar bij haar naar boven.

Ja, wat had het haar gebracht?

De vrouw dacht eens diep na en begon nog veel harder te huilen.

Haar man, die in de andere kamer zat, kwam snel naar haar toe gelopen.

‘Maar meisje toch! Wat is er toch allemaal aan de hand? Vanwaar die dikke tranen?’

De vrouw sloeg haar armen om haar man heen en snikte het uit.

Nadat de vrouw wat rustiger was geworden nam haar man haar mee naar de kamer, waar ze samen op de bank gingen zitten.

‘Vertel mij nu maar wat er aan de hand is.’ Zei haar man.

De vrouw probeerde tussen de snikken door te uit te leggen, dat ze zich had afgevraagd wat het leven haar gebracht had. Denkend daaraan, had het haar doen huilen. Ze vertelde, dat het leven haar alleen maar vervelende dingen had gebracht. Ook, dat ze als jong meisje al moest werken, omdat er geen geld was voor een studie.  Ze had altijd elk cent om moeten draaien en ze was nooit eens naar zo’n luxe vakantie bestemmening geweest. Ze zich altijd ongerust maakte over haar kinderen, ze graag wat meer geluk zou willen…Zo ratelde ze maar door. Op een gegeven moment moest haar man ingrijpen.

‘Stop!’ zei hij hard. ‘Nu is het klaar!

Jij wilt een ander leven dan dat je tot nu toe hebt gehad?

Ben je niet dankbaar voor al wat je hebt gekregen?

Wat is dat nu? En ik dan?’

De vrouw keek haar man verschrikt aan.

‘Ik heb mij driedubbel in de rondte gewerkt om jou en de kinderen te geven wat jullie nodig hadden.

Wij hebben geen luxe vakantie gehad zoals je op tv altijd ziet, maar we hebben het toch altijd fijn gehad op de camping in Ommen?’

De vrouw keek haar man nog steeds met grote ogen aan.

‘Als je zo graag had willen studeren, waarom heb je dat dan later, toen de kinderen groot waren niet opgepakt? Dan waren we gewoon een keer niet op vakantie gegaan.

En al die vervelende dingen vallen best wel mee.

Weet je meisje, je hebt altijd een keuze. Het is maar waar je voor kiest.

Je kunt nu niets doen en huilend uit het raam gaan staren. Zielig zijn omdat je niet de juiste keuzes hebt gemaakt. Of je kunt eens beginnen aan een nieuw leven waarin je doet wat je graag wilt doen’.

De vrouw had haar man al die tijd met verbazing aangekeken.

Ze had geen woord gezegd. Ze was in shock.

Ze stond op, liep naar het raam en keek weer naar buiten.

Ze begon weer zachtjes te huilen.

Haar man kwam achter haar staan en sloeg zijn armen om haar heen.

‘Ik begrijp wat je bedoelt, het spijt me zo. Maar soms voel ik mij zo ongelukkig’.

‘Dan is het tijd dat je daaraan iets gaat veranderen. Ga nu iets doen waarvan je wel blij wordt. Die keuze heb je.’ Zei haar man.

Ze keek naar beneden. Ze vond het moeilijk om haar man gelijk te geven.

Ze wilde eigenlijk dat hij zei; ‘Ja meisje jij hebt echt een rot leven gehad. Wat verschrikkelijk voor je!’

Toen moest ze om haar eigen gedachte lachen. Oh wat erg! Ze wilde medelijden en getroost worden, maar bovenal wilde ze dat haar man haar zielig vond.

Ze besefte, dat zo haar gevoel van misère alleen maar erger werd. Zo bleef ze ongelukkig.

De vrouw draaide zich naar haar man om en zei; ‘Je hebt helemaal gelijk schat.

Ik ben een echte drama Queen. Het wordt tijd dat ik mijn leven oppak en eens aan mezelf en ons samen denk.’

Haar man gaf haar een zoen op de mond; ‘Ik ben trots op je.’

De volgende dag, veranderde zij haar leven. Ze pakte het leven met beide handen vast!!

 

© Jolanda Rhijnsburger