Eenzaam verleden


 

Op een mooie dag, ergens in de zomer, zat een vrouw op een bankje in de zon.

Ze keek om zich heen en merkte op dat het zo stil was in het park.

Nergens zag ze kinderen spelen, ze zag geen moeders met wandelwagens of mannen die tussen de middag op een bankje hun boterhammetje aten en hun krantje lazen.

Niemand had ze nog gezien.

‘Zal het park dicht zijn voor bezoekers?’ Vroeg zij zichzelf af.

Maar deze gedachte vervaagde al snel. Ze had nu eens tijd om rustig van de schoonheid van de natuur te genieten, zonder lawaai van buitenaf.

Ze keek naar een boom die tegenover haar stond.

Hij was enorm groot en zijn takken hingen vol met bladeren.

Een specht klom omhoog langs de stam van de boom en zo hier en daar pikte hij eens in de schors.

De vrouw keek maar had geen gedachten.

Toen ze verder keek, zag ze in de vijver van het park twee zwanen met hun jongen.

Ze zwommen achter elkaar aan en zo af en toe keken vader en moeder zwaan achterom, om te kijken of iedereen wel mee kwam. Even verder op stond een man. Hij was net zoals zij aan het genieten van deze bijzondere dag.

Net als zij keek hij stil en zonder gedachten.

Hij kwam op haar toe gelopen en ging naast haar op het bankje zitten, pakte haar hand vast en begon tegen haar te praten.

‘Ik kom je ophalen.’ Zei hij vriendelijk.

De vrouw begreep het niet. Ze keek de man angstig aan.

‘Maar dit is mijn thuis!’ Zei ze boos. En ze wilde opstaan en weglopen. De man greep haar hand weer vast en zei; ‘Nee mijn lief, jouw huis is hier bij mij.’

De vrouw keek verwilderd om zich heen.

Een Engel, die al die tijd achter hen had gestaan, legde heel voorzichtig zijn hand op haar hoofd.

Hij keek de man aan en zei; ‘Ze zal nu wel rustiger worden.’

Er ging een zware zucht door de vrouw heen en toen ze haar ogen opende keek ze man naast zich lachend aan.

‘Kom, ga je mee?’ Zei de man weer

De vrouw knikte, stond op en keek de man nog een keer aan.

Hij kwam haar zo bekend voor, maar ze wist niet meer waarvan.

De man pakte de hand van de vrouw vast. ‘Kom lieverd, ik breng je weer naar huis.’

Al lopend bleef ze de man naast zich aankijken.

‘Ik ken u ergens van.’ Zei ze tegen hem.

De man bleef even staan, draaide zich om en hield met beide handen de vrouw bij haar schouders vast.

‘We zijn zo thuis, dan zal jij je alles weer herinneren.

Nu zijn we nog even in een wereld, waarin je even mag wennen aan de veranderingen.

Je kunt hier even tot rust komen.

Geen verleden, geen gedachten die je telkens maar heen en weer slingeren.

Hier mag je even alles vergeten.’ En hij lachte liefdevol naar de vrouw.

Hij pakte haar hand weer vast en samen liepen ze een andere wereld binnen.

Langzaam veranderde de vrouw, ze kreeg opeens al haar herinneringen weer terug. Niet alleen die van heel lang geleden maar ook die van gisteren.

Ze moest de man naast zich even vast houden.

‘Maar waar ben ik?’ En ze keek de man aan.

Haar man stond naast haar en had haar naar deze wereld gebracht.

‘Ohh Jans!’ En ze vloog haar man in zijn armen.

Hij hield haar stevig vast en kuste haar betraande wangen.

‘Je was een beetje de weg kwijt lieverd.

Je was niet meer in het heden, maar leefde alleen nog maar in het verleden.

Mijn dood heeft zijn sporen bij jou achter gelaten, je was zo eenzaam…. Maar nu ben je thuis, terug bij mij en we zijn voor altijd weer samen.’

Hand in hand liepen ze hun nieuwe wereld in.

Een wereld vol van liefde, een wereld zonder zorgen, een wereld van houden van. 

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 12
  • #12

    Alicja (donderdag, 02 mei 2019 10:15)

    Een prachtig verhaal❤️

  • #11

    Anne Beyers (woensdag, 01 mei 2019 10:08)

    Ontroerend mooi en het voelt zo ècht....

    Proficiat met je schrijverstalent Jolanda.

  • #10

    Jef en Simone (woensdag, 01 mei 2019 09:35)

    Ik ben samen met mijn vrouw Simone 74 jaar en geven veel meditaties en Healings , maar jou verhaal is wel een van de mooiste die uit je hart geschreven zijn, het zal voor veel mensen heel begrijpelijker geworden zijn wanneer de tijd daar is om over te gaan naar de andere wereld onze thuis. Groetjes van ons en dat je nog veel verhalen mag schrijven op een begrijpelijke manier.

  • #9

    Joanna V dVonder (woensdag, 01 mei 2019 09:26)

    Uw verhaal is mooi neergeschreven, alsof ik daar zélf even in dat park zat...��

  • #8

    Hendrien (dinsdag, 30 april 2019 21:43)

    Wat een prachtig verhaal.
    Ik ben er stil van.

  • #7

    Annemarie Zeelen (dinsdag, 30 april 2019 19:08)

    Wat een fantastisch, aandoenlijk verhaal. Ik ben echt onder de indruk. Bedankt�

  • #6

    Petry altman (dinsdag, 30 april 2019 16:02)

    Wat prachtige verhalen mag jij schrijven,het ontroerd mij steeds weer,
    En in vele zitten zoveel wat je in het leven mee maakt,
    Ik lees ze graag,en dankje voor ieder mooi verhaal wat je voor ons neer zet.
    Dikke knuff van mij ����

  • #5

    Peet den Exter (dinsdag, 30 april 2019 10:44)

    Wat een mooi verhaal

  • #4

    Mohammad barni (dinsdag, 30 april 2019)

    Heel mooie verhaal

  • #3

    Tiny Bakker (dinsdag, 30 april 2019 10:15)

    Een onroerend verhaal.
    Prachtig

  • #2

    Andrea (dinsdag, 30 april 2019 09:03)

    Goedemorgen lieve Jolanda.

    Wat wederom een mooi verhaal. Ik ben elke keer verbijsterd en geëmotioneerd om jou mooie verhalen. Fijn dat je dit allemaal deelt.

    Liefs, Andrea

  • #1

    Jacqueline (dinsdag, 30 april 2019 08:45)

    Prachtige verhalen, steeds weer verwondering, herkenning en ontroering ♡