Familie Loslaten


Een jonge vrouw kijkt naar buiten.

Het was winter en aan een boom had ze wat nootjes gehangen voor de vogels.

De voedertafel onder de boom lag vol met stukjes oud brood.

Het was er altijd erg druk.

Vele mussen, die achter in de tuin in een struik woonden, kwamen elke dag naar de tafel om te eten.

Zelfs het roodborstje van vorig jaar was terug gekomen.

Een prachtig schouwspel, al die hongerige en ondeugende vogeltjes.

Haar oma deed dit ook altijd.

Vele vogels werden gevoed door haar goede zorgen.

Ze leek in dat opzicht wel een beetje op haar.

Ze maakte ook warme dekens voor op het bed, net zoals haar oma had gedaan.

Voor iedereen waar ze van hield had ze zo’n mooie sprei gemaakt.

Behalve voor haar familie.

Niet omdat ze dat niet wilde of niet van hen hield.

Nee, ze hield heel veel van hen, maar ze kon niet anders.

Haar gedachten gingen naar haar familie.

Ze had altijd het gevoel gehad dat ze anders was.

Ze was niet hetzelfde als hen.

Een andere mening, andere interesses, gewoon anders.

Maar ze wilde er zo graag bij horen.

Ze wilde zo graag de liefde van een moeder voelen.

Ze wilde zo graag plezier hebben met haar broertjes en zusjes, maar het maakte niet uit en wat ze ook deed, ze werd elke keer door hen gepest.

Hoe meer ze haar best deed, hoe moeilijker het werd.

Doordat ze zichzelf steeds bleef weggeven, moest ze uiteindelijk een keuze maken.

Ze kon kiezen tussen een leuk leven voor zichzelf, of een ongelukkig leven met haar familie.

Want ze wist, dat als ze zichzelf zou zijn, ze niet door haar familie werd geaccepteerd.

Maar ze koos voor zichzelf en toen was ze alleen.

Geen familie, geen broers, geen zussen, geen ouders, helemaal niets.

Alleen op de wereld, maar gelukkiger dan ze ooit is geweest.

Oké, het valt niet altijd mee.

Soms is de pijn ondragelijk, soms doet het zo’n zeer om niets van hen te horen.

Ze had in het laatste gesprek nog wel gezegd, dat de kinderen mochten blijven komen.

Maar door hun boosheid, hebben ze dit niet gehoord.

De jonge vrouw keek naar buiten.

Voor het raam zat het roodborstje.

Hij tikte met zijn kleine snaveltje tegen het raam.

De vrouw wist dat haar oma dit lieve vogeltje had gestuurd om haar op te vrolijken.

De jonge vrouw lachte, en veegde een traan van haar gezicht.

 

© Jolanda Rhijnsburger

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

 Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 4
  • #4

    Louise van Gerven (maandag, 25 november 2019 14:43)

    Dit verhaal is echt heel mooi. En waarom, omdat dit mijn leven is. Dit heb ik ook mee gemaakt. En ook het roodborstje komt elke jaar weer bij ons in de tuin. Ik geef de vogeltjes ook eten en de visjes in de vijver. Ze komen als ze me zien. En gelukkig heb ik wel een lieve man, dochter en 2 kleinkinderen. Dus gelukkig niet helemaal alleen. Maar verder geen familie. Liefs Louise �

  • #3

    Karine (maandag, 25 november 2019 01:06)

    Ook herkenbaar bij mijn moeder ��

  • #2

    Christine (zondag, 24 november 2019 21:35)

    Mijn verhaal ook��
    Geen contact meer met hele familie omdat ik voor mezelf opkwam

  • #1

    Sylvia Marin visser (zondag, 24 november 2019 18:42)

    Herkenbaar, zit er middenin, schoonmoeder �