Levensboomverhaal van Christa van der Meulen

                                     Een helende reis.

 

Een meisje zat voor het raam en keek naar buiten. 

Ze was aan het dagdromen en dacht aan vlinders en aan prachtige vogels.

Ze keek naar de bloemen in de tuin en ontdekte tussen het gras een klein boterbloempje.

Met haar gedachten creëerde ze de prachtigste werelden.

De zon scheen door het raam en het meisje werd een beetje slaperig.

Ze ging even liggen en deed haar oogjes toe.

Langzaam zakte ze weg in een diepe staat van rust.

Steeds verder zakte ze de diepte in totdat ze zich niet meer bewust was dat ze sliep. Opeens schrok ze wakker en keek verschrikt om zich heen.

“Waar ben ik?” Vroeg ze verbaasd.

Een lieve Engel keek haar met zijn zachte lieve ogen aan.

“Wees niet bang, ik heb je hier naartoe gehaald.

Ik wil je graag de werelden laten zien.

Kom, laten we eerst even gaan zitten.”

Samen liepen ze naar een bankje, ze gingen zitten en het meisje keek om zich heen.

De wereld waar ze nu was, was prachtig.

Er was veel natuur en ook een liefdevolle sfeer.

“We zijn nu in één van de Hemelse sferen.” Ze de Engel.

“Wij gaan vanuit hier op reis.

Ik wil je de verschillende werelden laten zien.

Werelden waaruit jij helende energie kunt halen als je later groot bent.

Je kunt helende energie halen uit de sferen van de Hemel.

Jij kent de sferen van de Hemel, je bent er vaak geweest.”

Het meisje knikte, ze herinnerde het zich nog.

“Ga maar mee, want dan hoef ik je hier niets meer te leren.”

En de Engel stond op.

“Kom je mee?” En hij stak zijn hand naar haar uit.

Het meisje ging staan en gaf hem haar hand.

“Waar gaan we nu naar toe?” Vroeg ze nieuwsgierig.

De Engel lachte. “Wij gaan eerst naar de kern van Moeder Aarde.

De Aarde is een prachtige planeet en ze kan heel goed luisteren.

Vanuit de kern van Moeder Aarde kun je helende energie halen.

Deze energie is zeer helend en zacht.”

En opeens waren ze in de kern van Moeder Aarde.

Het meisje keek haar ogen uit.

De kern van Moeder Aarde zag er hetzelfde uit als de Aarde aan de buitenkant, maar dan kleiner.

“Maar wat is het hier mooi en zo zuiver.” Zei het meisje verbaasd.

“Ja, de kern van Moeder Aarde is schoon en liefdevol.

Wanneer je vanuit deze helende energie werkt, zul je prachtige energieën voelen.”

Er kwam een vrouw tevoorschijn.

Ze had prachtige rode lange haren en een groene jurk aan.

“Welkom in mijn wereld.” Zei ze liefdevol.

“Fijn dat jullie gekomen zijn.”

En ze legde haar hand op het hoofd van het meisje.

Het meisje deed haar ogen dicht en ze voelde een fijne zachte energie door zich heen stromen.

Ze zag de Aarde en de strijd die ze aanging.

Ze zag grote gebieden waar het nog verdicht was, deze moesten nog verlicht worden.

Ze zag vortexen en grote groepen mensen die samen in meditatie waren en de Aarde liefde stuurden.

De vrouw haalde de hand weer van haar hoofd af.

“Weet mijn kind dat je niet alleen bent in deze wereld.

Velen die net als jij de liefde in zich dragen, zullen net als jij een lichtwerker worden. 

Mensen die jouw pad kruisen zal jij een healing gaan geven.

Help hen met jouw liefde en geduld, gebruik hiervoor de energie die jou wordt aangereikt.”

Het meisje was onder de indruk, het was ook zo’n wijze vrouw.

De vrouw bukte zich en gaf het meisje een kus op haar voorhoofd.

“Weet dat de natuur de beste raadgever is. Daarin vind je alle antwoorden.” Het meisje knikte.

De Engel bedankte de vrouw en het meisje keek de vrouw met een wat verlegen glimlach aan.

“Tot ziens mijn kind. Ik zie jou binnenkort?” Het meisje knikte van ja.

En toen waren ze weg.

Daar stonden ze opeens in een andere wereld.

Het meisje keek verschrikt om zich heen. “Waar zijn we nu?”

“Wij zijn nu in de ‘Waterwerelden’. Hier wonen de walvissen en de dolfijnen. Kom maar mee.”

De Engel stak zijn hand weer uit naar het meisje.

Ze zweefden over het water.

Dit water was zo helder, waardoor ze grote groepen walvissen zagen.

Het was een prachtig gezicht om de waterfonteinen omhoog te zien spuiten.

“Ga je mee? We gaan ze een bezoekje brengen.”

En met een vrije val viel ze naar beneden.

Het meisje gilde het uit en met een plons viel ze midden tussen de walvissen in. De groep kwam meteen tot stilstand en ze keken het meisje verwonderd aan. “Kijk nou!” Riep een walvis lachend, komt daar zomaar een meisje uit de Hemel vallen.”

Alle walvissen begonnen te lachen.

“Maar lieve kind, waar kunnen wij jou mee helpen?”

De Engel die wat dichterbij gekomen was zei: “Ik ben met dit lieve kind de werelden aan het verkennen, werelden waar helende energie is.

We komen zojuist van Moeder Aarde en haar helende kracht heeft dit meisje de rust en liefde gegeven.

Nu zijn we bij jullie om te vragen, of ze straks de liefdevolle energie van jullie walvissen mag gebruiken om mens en dier te kunnen healen?”

Daar hoefden de walvissen niet over na te denken.

Onmiddellijk veranderde de energie in het water.

Het meisje ging op haar rug liggen en deed haar oogjes dicht.

Ze hoorde een gezoem in haar oren, heel licht… en deze energie nam haar mee naar prachtige onderwaterwerelden.

Ze zag koraalriffen en vissen in de mooiste kleuren.

Een zeepaardje keek haar glimlachend aan.

De energie ging nog hoger en ze zag nu alleen nog maar kleuren.

Het was zo heerlijk om hier te zijn.

Het meisje had geen gedachten, geen angst of verdriet.

Ze was zich volledig bewust van waar ze was.

Langzaam veranderde de energie en ze zag ze de onderwaterwereld weer.

Zo kwam ze weer terug bij de walvissen.

Ze kwam weer terug rechtop in het water en keek de walvissen met tranen in haar ogen aan.

“Wat een heerlijke energie. Hier zou ik altijd wel willen blijven.” Zei het meisje door haar tranen heen.

De walvissen keken haar blij aan.

“Met onze energie mag je vele mensen gaan healen.

Deze energie is zuiver en je zult er zelf ook door geholpen gaan worden. Wees welkom in onze wereld en maak gebruik van onze helende energie.”

Het was tijd om te gaan.

Het meisje nam afscheid van de walvissen en beloofde hen snel weer terug te komen.

Opeens waren ze weer in de lucht.

Nu vlogen verder, een heel stuk verder.

Totdat ze bij een school dolfijnen aankwamen.

En weer liet de Engel haar in een vrije val naar beneden vallen, het water in.

“Hé een klein meisje!” Riep een dolfijn vrolijk.

“Ga je met ons spelen?” Vroeg hij er meteen achteraan.

Het meisje lachte en knikte van ja.

“Hou mijn vin maar vast, dan gaan we een wedstrijdje doen, wie het eerst bij die rots is.”

Het meisje pakte de vin van de dolfijn vast en voor ze er erg in had, was de wedstrijd al begonnen.

Met een sneltreinvaart zwom de dolfijn door het water.

Toch waren de anderen net iets sneller.

Maar de lol die ze hadden was om nooit meer te vergeten.

“Maar vertel eens, waarom kom je ons bezoeken?” Vroeg een andere dolfijn. Weer kwam de Engel tussenbeide en vertelde dat ze de werelden aan het verkennen waren en dat hij haar de verschillende energieën wilde laten voelen.

De dolfijnen gingen in een kring om haar heen liggen.

Het meisje wist niet goed wat ze moest doen, maar de energie ging langzaam omhoog en automatisch legde ze haar hoofd in het water.

Ze hoorde net als bij de walvissen een zachte zoemtoon.

De energie werd nog hoger opgevoerd en het meisje werd er langzaam in meegenomen.

Ze zag een wereld waar alleen maar liefde was, waar kinderen speelden.

Ze zag een poort naar de dolfijnen en een poort naar de centrale zon.

Ze zag gouden en zilveren koorden, die weer in verbinding stonden met de mens en het universum.

Ze zag de kristallen van Moeder Aarde waarin de Akasha kronieken lagen opgeslagen.

Ze zag andere dimensies, andere zonnestelsels en het ontstaan van ons universum die weer uit een ander universum was voortgekomen.

Ze zag sterren en planeten en van dichtbij een blauwe planeet, waar ze kabouters en elfjes zag lopen. Ze zwaaiden naar haar.

Ze zag het hele leven wat ze nog moest ondergaan, aan haar voorbij trekken. Ze was nu op alles voorbereid.

Ze zag liefde, zoveel liefde, maar ook de spelletjes die de mensen nog met elkaar speelden.

Ze zag dat de mens nog zo ver verwijderd was van deze mooie werelden die zij nu te zien kreeg.

En langzaam werd ze weer teruggeroepen, terug door de lagen van de tijd. Terug door verschillende dimensies, terug naar de wateren waar de dolfijnen op haar wachtten.

Ze opende haar ogen en keek om zich heen.

Tranen rolden over haar wangen. Ze wist niets te zeggen.

Het was te mooi om er woorden aan te geven.

Het enige wat ze nog over haar lippen kreeg was; “dank je wel.”

De dolfijnen kwamen naar haar toe en knuffelden haar.

“Vergeet onze wereld niet. Onze wereld kent vele poorten.

Daar waar je zult komen, zal de liefde op je wachten.

Kom gerust nog eens langs en maak gebruik van deze prachtige energie.

Het zal jou en mens en dier helen.”

Het meisje knikte, ze zou het zeer zeker gebruiken.

Het was een te mooie energie om niet te gebruiken.

“Zullen we verder gaan?” Vroeg de Engel aan haar.

Het meisje knikte van ja.

Ze nam afscheid van de dolfijnen en opeens waren ze weer in één van de Hemelse sferen.

“Ik wil je nog iets laten zien en dat is Zomerland.

Zomerland is waar alle kinderen naartoe gaan in hun dromen en als ze over gaan. Ik wil je aan iemand voorstellen.

Het is een oude vrouw en ik wil dat je heel goed let, op wat deze vrouw doet.”

Samen liepen ze naar een huisje.

Uit het schoorsteentje kringelde een heerlijke lucht van zelfgebakken koekjes.

Een vrouw zat buiten met om zich heen een grote groep kindertjes.

Ze gingen wat dichterbij staan om te horen wat er allemaal gezegd werd.

De kindertjes waren bang en onzeker.

Ze kenden angst en sommige hadden pijn.

De oude vrouw liet hen uitpraten en zo nu en dan nam ze een kindje op schoot. Ze gaf de kinderen raad en gaf antwoorden op alle vragen.

De kinderen waren opgelucht en gingen weer als kind zonder zorgen terug naar huis.

“Wat je hier ziet mijn lieve kind is wat jij straks ook gaat doen.

Kinderen zijn de toekomst zeggen ze, en dan is ook zo.

Jij kunt ze helpen en begeleiden.

Jij kunt ervoor gaan zorgen dat ze weer kind mogen zijn.

Met de helende gave die je via de werelden tot je krijgt, zal je vele kinderen mogen helpen.

Maar niet alleen kinderen, ook de mensen en dieren.

Je zult ze de rust doorgeven die je in deze werelden hebt kunnen ervaren en de liefde doorgeven die overal volop aanwezig is.

Jij zal de liefde op aarde brengen.”

En de Engel sloeg een arm om haar heen.

De oude vrouw keek nu richting het meisje en glimlachte naar haar.

“Maar het is nu tijd! Ik breng je weer terug. Het was een lange reis.

Je hebt nu een aantal werelden gezien en nu kun je er zo met je gedachten naartoe reizen.

Je hoeft er maar aan te denken en je speelt weer met de dolfijnen of je zwemt met de walvissen.

Ga onder een boom zitten en maak contact met Moeder Aarde.

Zij zal je nog meer laten zien.

Hou contact met deze werelden en de liefde zal je overal brengen.”

Het meisje was moe van de reis. Ze was ook in zoveel verschillende energieën geweest en al deze energieën waren zo bijzonder.

“Kom, het is tijd.” Zei de Engel.

En langs de trappen van de tijd daalden ze af en zo kwamen ze weer in haar kamertje uit. De Engel legde het meisje weer in bed en gaf haar een zoen op haar voorhoofd.

“Vergeet nooit dat ik bij je ben. Je hoeft maar aan mij te denken en ik ben er voor je.

Wordt groot mijn kind en leer van iedere les die jou gegeven word.

Het leven is één groot spel en is één groot verhaal, maar de vraag is; welke rol speel jij vandaag?”

De Engel vertrok, waarna het meisje wakker werd en op de klok keek.

Bijna etenstijd!

Snel kroop ze uit haar bedje en deed de deur van haar kamertje open.

Ze wilde verder lopen, maar zag in haar ooghoeken iets roods.

Ze deed twee stappen naar achteren en zag daar een prachtige geurige roos in een zilveren vaasje staan.

Opeens dacht ze terug aan haar droom en aan de Engel waarmee ze op reis was gegaan. 

En ze glimlachte….

 

 

© Jolanda Rhijnsburger.


Commentaren: 0