Spelen als een kind


Het was al laat en een vrouw zat alleen in de woonkamer.

Ze keek naar buiten waar het donker was. Deed de deur open en liep het balkon op.

Ze staarde over de huizen en zocht de maan die op dat moment vol was. De sterren fonkelden in het nachtelijk uur.

De vrouw was alleen, haar man was al overleden en haar kinderen zag ze zelden of nooit.

Ze zuchtte eens diep, er was weer een dag voorbij. Ze liep weer naar binnen, deed de deur op slot en ging naar bed.

Voordat ze het licht uit deed keek ze nog één keer naar haar overleden man, die in een fotolijstje op haar nachtkastje stond. Langzaam viel ze in een diepe slaap.

Ze droomde dat ze een sleutel had en iedere keer als ze een deur tegen kwam, maakte ze met de sleutel die deur open.

Ze opende er zeven. Nadat ze de laatste deur geopend had kwam ze uit in een heel mooi land. Het gras was er groener, de bomen groter en de bloemen roken heerlijk. Bij de uitgang van de deur stond een bankje en op het bankje zat een sneeuwwitte Engel.

Hij stond op toen zij door de deur heen kwam.

‘Welkom mijn kind, ik heb op jou gewacht.

Je bent op dit moment aan het dromen, maar alles wat je droomt gebeurd nu ook echt.’ De vrouw knikte, ze had het begrepen en keek ondertussen haar ogen uit.

‘Wat is het hier mooi!’ Zei ze tegen de Engel. ‘Het lijkt wel een sprookje’. De Engel keek haar liefdevol aan.

‘Ja, dit is Zomerland. Een wereld waar normaal alleen kinderen komen. Kinderen die al over zijn gegaan en kinderen die net als jij dromen en hier even kind mogen zijn.’

‘Maar waarom ben ik dan hier?’ Vroeg de vrouw.

‘Dat ga ik je straks vertellen. Kom, ik wil je graag iets laten zien.’ En de Engel stak zijn hand uit.

De vrouw pakte de aangeboden hand vast en samen liepen ze Zomerland binnen.

‘Zomerland ligt tegen de Hogere Hemelen aan. Daar wonen de allerhoogste Engelen. Het is daar prachtig. En ook het dierenrijk ligt tegen Zomerland aan. Daar wonen alle huisdieren die over zijn gegaan. De Waterwereld ligt weer aan die kant.’ En de Engel wees in een andere richting. ‘De overige dieren hebben hun eigen wereld. De ijsbeer leeft hier gewoon verder op het ijs en de wolf struint door de bossen. Het enige wat anders is, is dat ze lief zijn en elkaar niet opeten.’ De vrouw kon haar oren niet geloven, zoveel werelden naast elkaar. ‘Maar waar zijn de mensen dan?’

‘Tja, dat is een ander verhaal.’ Zei de Engel.

Daar zijn meerdere werelden voor. Ze hebben allemaal andere lessen. Zie het maar als een school, elke keer als je wat leert ga je een klas hoger. De hoogste klas is bij de hoogste Engelen.’

De vrouw vond het allemaal erg interessant.

‘We zijn er.’ Zei de Engel. Hij deed het hek open en samen liepen ze naar binnen. ‘Wij zijn hier in Zomerland op een heel bijzondere plek aangekomen. Zie je in de verte dat huisje staan?’

De vrouw keek naar het huisje. Ze zag dat het klein was met een rieten dakje en blauwe kozijntjes.

Uit het schoorsteentje kringelde een rookpluim met een zoete geur omhoog.

‘Wat ruik ik?’ Vroeg de vrouw aan de Engel.

‘Dat zijn zelfgebakken koekjes. De vrouw die hier woont bakt elke dag verse koekjes. Ieder kind dat hier komt krijgt van haar een glas zelfgemaakte limonade en een eigen gebakken koekje.

Dit is de plek waar ieder kind welkom is.’

‘Maar ik ben geen kind meer, ik ben een volwassen vrouw.’

De Engel keek de vrouw nu lachend aan. Iedereen is nog een kind.’ En hij rende bij de vrouw vandaan en draaide zich om.

‘Kom dan, ren!’ De vrouw vond het eerst wat gek maar rende tenslotte toch naar de Engel toe. Het rennen ging zo makkelijk, ze veerde zelfs. De Engel rolde nu van de heuvel af en de vrouw deed het ook. Het was geweldig!

Ze sprongen samen het water in en spetterden elkaar nat, de vrouw gierde het uit van het lachen.

De Engel keek haar aan en zei; ‘Wij zijn allemaal nog kind maar zijn het vergeten. Dit soort dingen maakt je vrij en jong.

Maar wij gaan nu naar binnen.’ En hij hielp de vrouw het water uit. Haar kleren waren meteen droog toen ze weer aan de kant stond en ze lachte vrolijk naar de Engel.

‘Kom, we gaan iets lekkers eten en drinken.’ Zei de Engel, waarop ze hand in hand naar het huisje renden.

De oude vrouw stond al in de deuropening op haar te wachten.

‘Welkom mijn kind. Wat fijn dat je mijn huisje gevonden hebt.

Ik heb alles klaar staan.’ Zei de oude vrouw terwijl ze naar een tafeltje wees.

De vrouw keek naar het tafeltje en aan het tafeltje zat een man.

De vrouw wist meteen wie de man was. Dat was haar man!

Hij zat rustig en geduldig te wachten.

Langzaam, stapje voor stapje liep ze op hem af.

De man keek haar richting op en stond gelijk op.

Hij liep in versneld tempo op haar af.

Hij nam haar in zijn armen en zoende haar hartstochtelijk.

‘Wat heerlijk dat jij hier bent. Ik zat al op je te wachten.

Ze hadden mij verteld dat jij de werelden mocht verkennen. Ik heb hen gesmeekt om je te mogen ontmoeten en ze vonden het goed.

Het is hier prachtig, vind je niet?’

De vrouw was stil en keek haar man met tranen in de ogen aan en streelde zijn gezicht.

‘Kom laten we gaan zitten.’ Zei de man. En samen zaten ze aan een tafeltje hand in hand en aten van de zelfgebakken koekjes en dronken de limonade.

Ze hadden tijd om even te praten. Er waren nog zoveel vragen waar ze geen antwoord op gekregen had. Het had haar een onzeker gevoel gegeven.

Maar in Zomerland voelt alles veel minder zwaar aan, nee in Zomerland zijn geen problemen. Dus het gesprek was kort.

Toen ze alle lekkers op hadden gingen ze gearmd naar buiten.

Na een tijdje langs het water gewandeld te hebben, gaf de vrouw haar man een duw. Plotseling lag hij in het water.

Zelf sprong ze er ook in en lachte vrolijk.

‘Kom, laten we elkaar nat maken!’

Haar man vond dit maar vreemd, hij was dit niet gewend.

Maar de vrouw begon al met water te spetteren.

De man wist niet goed wat hij moest doen, maar hij zag dat zijn vrouw zo’n plezier had, dus zette hij zijn trots opzij en spetterde zijn vrouw nat.

Langzaamaan viel bij de man alle schroom weg en hij speelde met zijn vrouw als een kind in het water.

Ze hadden zo’n pret dat ze niet eens opmerkten dat de Engel en de oude vrouw genoten van hun spel.

‘Wat heerlijk hé.’ Zei de Engel tegen de vrouw.

‘Wat water allemaal kan doen en hoe helend het is.’

De oude vrouw knikte. Het was een prachtig proces wat er voor hen afspeelde. Na een tijdje riep de Engel de vrouw, het was tijd om terug te gaan. ‘Over een tijd kunnen jullie altijd samen spelen.’ De man en vrouw keken elkaar blij aan.

De man werd opgehaald door een Engel en snel namen ze afscheid van elkaar.

‘Ik zal hier op je wachten’, fluisterde hij in haar oor. De vrouw knikte blij en gaf hem nog een laatste zoen.

‘Kom!’ Zei de Engel. ‘Wij gaan ook terug.’

De vrouw knikte wat verdrietig, ze had hier ook zo’n fijne tijd gehad. De Engel ging voor haar staan en keek haar nu liefdevol in de ogen. ‘Wat jij vanavond hebt gedaan was van grote klasse. Jij hebt iemand veranderd. Jij hebt iemand weer kind laten worden. Jouw man kan zich nu veel vrijer bewegen in zijn Hemelse wereld. Al zijn wereldse belemmeringen heeft hij hier achter gelaten. Hij was nu weer kind, een onschuldig kind zonder pijn, verdriet en angst. Hij is bevrijd en daar heb jij aan mee geholpen.’ De vrouw had huilend naar de Engel geluisterd.

‘Kom, ik breng je terug.’ Dit keer hoefde geen sleutel te gebruiken, ze stond gelijk in haar slaapkamer.

De Engel legde haar in bed en sloeg de dekens terug.

‘Ik wil graag nog één ding zeggen. Zodra jij je eenzaam of verdrietig voelt, keer dan in gedachten terug naar Zomerland en speel weer als een kind. Je man zal er dan ook zijn.

Want elke keer als jullie Zomerland bezoeken zal er meer vrijheid in jullie komen. En die vrijheid is belangrijk voor de rest van je leven hier op Aarde en in het hiernamaals.’

De Engel gaf de vrouw een kus op haar voorhoofd en verdween in de nacht.

De vrouw viel opnieuw in slaap en droomde verder over Zomerland en om weer kind te zijn. Samen met haar beste vriend, haar man!

 

© Jolanda Rhijnsburger

 

 

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 1
  • #1

    Sobien Schots (dinsdag, 12 mei 2020 13:58)

    Wat een prachtig mooi verhaal ik werd er emotioneel van !