Zoeken naar de stilte


Het was koud in het indianendorp, moeder was druk bezig met haar kleed en oma was eten aan het maken.
Vader was met de andere mannen al een paar dagen op jacht, ze konden elk moment thuis komen.
Een meisje van zo’n jaar of 14 stond op de uitkijk.
Ze was gelukkig in dit dorp. Ze had een lieve vriendin van dezelfde leeftijd en ze waren veel samen.
Vaak als moeder niet keek, slopen ze stiekem weg om de wereld rond het dorp te verkennen.
Ze had een mooie jeugd en alles wat ze maar kon leren had ze van haar moeder en lieve oma geleerd.
Ze was nu volwassen, haar eerste menstruatie had zich aangediend en ze kreeg een man toegewezen.
Het was een oude man, een oude sjamaan.
Iedereen ging naar hem toe als ze zich ziek voelden, of als ze antwoorden wilden uit het hiernamaals.
De jonge vrouw was een beetje bang. Ze wist dat ze uitgehuwelijkt zou worden, maar dat de sjamaan haar wilde hebben was een uitzondering in het dorp.
Het zou een groot feest worden en mensen uit andere stammen zouden ook uitgenodigd worden.
De dag was aangebroken en De jonge vrouw was zenuwachtig.
Ze had vaker huwelijken mee gemaakt, maar nu stond ze zelf in het middelpunt en dat was toch best eng.
Haar beste vriendin en haar oma hielpen haar mee met haar kleding en sieraden.
Voordat ze er erg in had was het feest begonnen en was ze getrouwd.
De dagen erna waren best wel vreemd. Ze woonde niet meer bij haar ouders maar bij de oude man.
De man was lief en geduldig voor haar.
Hij nam haar dagelijks mee naar buiten het dorp en leerde haar alles over kruiden en zaden. Ook leerde hij haar alles over de dieren. Hij kon met ze praten en hij leerde het haar ook.
Het was heerlijk om met een vogel te praten of met een hert.
De bizons vond ze nog het leukst, die hadden zulke mooie verhalen. Tegen de avond maakte hij een kampvuur en staarden ze samen naar de vlammen.
Hij leerde haar hoe je in de vlammen kon kijken om zo de liefde van een dierbare te zoeken uit het hiernamaals.
Hij leerde haar alles wat hij maar wist.
Op een dag zei hij; ‘Ik wil je nog één ding leren en dat is het belangrijkste van alles. Dat is de stilte in jezelf terug te vinden.
Het is leuk om met de dieren te praten, het is fijn om te weten welke bloemen en zaden je wel en niet mag en kan gebruiken.
Maar voor je eigen zielenreis, straks terug naar het hiernamaals, is het allerbelangrijkste dat je jezelf leert kennen in die stilte.’
De jonge vrouw werd nieuwsgierig en wilde graag meer weten. Maar de oude sjamaan schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik ga het je niet vertellen, je zult zelf op zoek moeten gaan naar die stilte in jezelf.
Er is niemand die je dat kan leren, ik kan je er alleen naar toe sturen.
‘Kom!’ En hij stond op.
Hij pakte zijn tas en liep er mee naar buiten.
De jonge vrouw was ook opgestaan en liep achter hem aan.
‘Waar gaan wij naartoe?’ Vroeg ze weer nieuwsgierig.
Maar de oude sjamaan zei niets.
Hij liep voor haar uit met grote passen.
De jonge vrouw kon hem moeilijk bijhouden en rende achter hem aan. ‘Waar gaan we naartoe?’ Vroeg ze weer, maar de oude man zei nog altijd niets.
Hij liep nu wat sneller en de vrouw moest harder rennen.
‘Wacht! Je gaat te snel!’ Maar de man keek niet om en vertraagde zijn pas niet. Na een aantal uren waren ze zo ver verwijderd van het dorp, dat de vrouw niet wist waar ze waren.
Bij een grote dikke holle boom bleef de oude man staan.
Keek haar aan en lachte vriendelijk.
Ik ga je hier achterlaten om je na een aantal weken weer op te halen. Deze holle boom is je enige schuil- en slaapplaats.
Je zult jezelf moeten redden. Het zal niet makkelijk zijn en je zal door verschillende fases van emoties heen gaan. Je zal huilen, boos worden, je zal zelfs agressief worden. Maar weet dat het bij dit proces hoort. Daarna zal er een stilte komen waarin je niet denkt, je geen emoties meer hebt, waarin je één bent met jezelf, de natuur, het hiernamaals en het universum.
Er is geen afgescheidenheid, want alles is één.
Die stilte, die eenheid is nodig om jou sjamaan te laten worden.’
De jonge vrouw keek de oude man nu verschrikt aan.
‘Ik zal hier niet meer zo lang zijn, ik ben oud en ik voel het einde naderen. Ik zag in jou die stilte. Ik weet dat jij die kunt behalen in dit leven. Daarom heb ik voor jou gekozen.
Straks als ik er niet meer ben, zal jij mij opvolgen.’
De vrouw keek de oude man verdrietig aan.
‘Kom, niet verdrietig zijn. Ik zal altijd als jouw gids bij je zijn.
Maar eerst gaan we deze laatste fase in naar de stilte.’
Hij omhelsde de vrouw en keek haar nog even aan.
‘Ik weet wanneer jij klaar bent. Ik zal je dan weer op komen halen.’
De vrouw knikte en wilde gaan huilen, maar de man zei; ‘Laat je emoties gaan, onder zoek alles in jezelf.
Waarom huil ik? Waarom ben ik boos? Alle antwoorden komen uit jezelf. Leer van jezelf.’
En hij draaide zich om en verdween in de verte.
De jonge vrouw was nu alleen. Ze keek eens in de holle boom maar vond het niet aantrekkelijk om daar in te gaan zitten.
Ze sprokkelde wat hout bij elkaar voor de nacht, voor als het koud mocht worden. Ze zocht naar kruiden en bessen die ze op kon eten.
Dagen gingen voorbij, maar ze had nog geen woede uitbarsting gehad. Ook was ze niet in huilen uitgebarsten.
Ze vond het wel heerlijk zo in haar eentje.
Maar op een dag werd het weer anders. Het begon te regenen en ze moest schuilen. Ze had de dagen daarvoor gewoon in de buitenlucht op de grond geslapen. De nachten waren aangenaam geweest.
Maar nu begon het steeds harder te regenen. Ze keek eens om zich heen en de enige mogelijkheid was die holle boom.
Langzaam stapte ze de boom binnen en liet zich op haar knieën zakken.
Het duurde uren en het regende nog steeds.
De vrouw werd ongeduldig en wilde uit die boom stappen, maar dan werd ze nat en ze had geen andere kleren bij zich.
Ze moest in die holle boom blijven zitten. Zo nu en dan werd het droog en kon ze snel wat eten bij elkaar zoeken, maar daarna begon het weer te regenen. De vrouw huilde nu en na een paar dagen werd ze boos. En een paar dagen later werd ze zelfs agressief en wilde ze die boom wel kapot slaan.
Maar dan kwam de regen weer en bood het haar weer de bescherming die ze op dat moment zo nodig had.
Week na week gingen er verschillende fases voorbij.
Tot op een dag de zon scheen. De jonge vrouw klom uit de boom en keek om zich heen. Ze was stil en rustig. Ze keek met andere ogen, ze luisterde met andere oren en ontdekte een nieuwe wereld. Een wereld van één zijn.
Zo nu en dan regende het even, maar de jonge vrouw zocht de boom op en bleef stil. Ze was die boom, ze was Moeder Aarde, ze was de wind met zijn regen.
Nog een week is ze in haar eigen paradijs van stilte gebleven, totdat de oude man haar op kwam halen.
Hij was blij haar te zien en vooral omdat ze nu één was met alles.
Ze speelde met een ratelslang en ze hadden de grootste lol samen.
Hij wist dat de Kundalini-energie van deze jonge vrouw volledig open stond. Ze was verbonden met alle lagen van het universum.
De jonge vrouw was blij haar man weer te zien. En gearmd gingen ze terug naar het dorp waar iedereen haar met grote blijdschap verwelkomde.
Een aantal weken later werd de oude sjamaan echt ziek. Zijn einde was genaderd.
Op het sterfbed van de oude man, nam de vrouw zijn hand vast. Zo verbond zij zich met het hiernamaals en maakte contact met de lieve Goden. Heel voorzichtig maakte ze hem los van dit leven. Ze bracht hem vol liefde naar zijn nieuwe huis.
Het huis van hun voorvaderen.

Einde

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger

 

Wilt u na het lezen van dit verhaal ook een innerlijk- kindverhaal?  Klik dan op deze link om er meer over te lezen.

https://www.levensboomverhalen.nl/uw-eigen-innerlijk-kind-verhaal/


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!

Commentaren: 0