Het Elfenmeisje


 

 

Heel ver hier vandaan woonde er in het elfenrijk een heel klein elfenmeisje.

Haar huid was zo wit als sneeuw en haar haren waren als gouden draden.

Haar stem klonk als een nachtegaal en als het elfje begon te zingen was heel het elfenvolk stil en luisterde naar haar mooie stem.

Iedereen kende dit elfenmeisje.

Het elfje zong dan ook elke avond bij zonsondergang.

En dat betekende voor het hele elfenvolk dat de dag er op zat en dat ze konden gaan slapen.

Maar ook bij zonsopgang zong het elfje, dit betekende dat de dag begonnen was.

Elke dag zong het meisje…en iedereen was blij dat het begin en het einde van de dag met haar gezang begon.

Maar op een dag had het meisje er geen zin meer in.

Haar taak werd te zwaar voor haar.

Het was nog donker en iedereen lag te slapen en zij moest haar bedje al uit.

Maar het meisje was te moe en kon haar bedje niet meer uit komen.

Maar ze moest!

Ze probeerde zichzelf naar die plek te slepen waar ze elke morgen en avond stond te zingen.

Het was één van de mooiste plekken hier in elfenland.

Een plek boven op de top van een berg, waar ze over het hele elfenvolk heen kon kijken.

Elke dag twee keer deze berg op klimmen en ook weer naar beneden was haar te veel geworden.

Het was donker en het meisje sleepte zich zelf de berg op.

De sterren stonden nog hoog in het nachtelijk uur en de maan was vol die nacht.

Ze was zo moe en met haar kleine voetjes stapte ze langzaam stapje voor stapje verder de berg op.

Er was niet veel tijd meer en dan zou de zon opkomen en dan moest ze weer gaan zingen.

Maar haar beentjes konden niet sneller.

Het meisje kreeg tranen in haar ogen en één voor één vielen de tranen op de rotsachtige grond.

Bij iedere druppel die op de grond viel groeide er een witte roos.

Het meisje wist niet dat het gebeurde en klauterde huilend verder.

Haar voetjes deden pijn en langzaam kwam er bloed uit haar voetjes en drong in het grove zand.

Maar op de plaatsen waar haar voetjes hadden gelopen groeide witte lelies.

Het begon al bijna licht te worden en het meisje was er nog steeds niet. Ze keek om hoog naar dat stuk berg wat ze nog moest lopen en besefte dat ze te laat was.

Ze keek in het dal en zag dat alles nog stil was.

Niemand wist dat zij hier op de berg moe en verdrietig was.

Niemand die aan haar dacht.

Ja, alleen als ze wakker werden en wanneer ze naar bed gingen dan dachten ze aan haar.

Het meisje keek verder het dal in en zag licht uit één van de huisjes komen. ‘Wat was dit!’ Zei het meisje.

‘Waarom is deze elf al wakker?

Ik ben toch de elf die iedereen wakker maakt, hoe is het mogelijk dat deze elf ook al wakker is?

Het kan toch niet zo wezen dat ik elke keer voor niets deze berg op klim terwijl iedereen uit zich zelf wakker kan worden’.

‘Vreemd’ dacht het meisje, ‘iedereen kan zelf wakker worden, dus ik ben niet meer nodig.’

Dus ik kan mijn taak op geven en genieten van mijn leven die ik hier heb.’ Dacht het elfenmeisje.

En ze stopte gelijk met lopen.

Ze draaide zich om ging terug naar beneden.

Terwijl ze op haar terug weg was kwam ze bloemen tegen, prachtige witte bloemen en ze kreeg het idee om hier vandaag te blijven.

Het was een prachtig weer en het meisje bleef op de berg en genoot van haar vrije dag.

Maar opeens schrok ze op. ‘Maar hoe kan dat?’

‘Ik heb nog helemaal geen stemmen gehoord, ik heb nog geen gelach gehoord, ik heb nog helmaal niets gehoord daar beneden in het vallei!!’

‘Ik maak ze wakker ja maar als er één wakker is zal de rest toch ook wel wakker worden of had ze dit nu mis?’

Maar het hele elfenvolk was nog in een diepe slaap.

Het kon toch niet waar zijn dat iedereen nog sliep en ik en dat elfje dat daar in het huisje waar vanmorgen het licht nog brandde de enige zijn die wakker waren?’

Het kleine elfje wilde weten wat er aan de hand was.

Ze rende de berg af en liep regel recht naar het huisje van de oude elf.

Het oude elf zat op een bankje voor zijn huisje en had het meisje al aan zien komen.

Het meisje was volledig uitgeput toen ze aan kwam en de oude elf had een groot glas vruchten sap ingeschonken.

Ze moest even op adem komen voordat ze de oude elf vragen kon stellen.

De oude elf lachte naar haar en begon uit zich zelf te vertellen waarom hij al wakker was geworden.

Na enig uitleg wat wij als lezer niet mogen weten begreep het elfenmeisje waarom de andere elfen nog sliepen.

Ze bedankte de oude elf en rende naar haar huisje.

Daar aangekomen begon ze spulletjes bij elkaar te zoeken en in te pakken.

Ze besloot weer die berg op te klimmen, maar nu met opgeheven hoofd en zonder pijn en verdriet.

Boven op de berg begon het meisje een huisje te bouwen, een huisje voor haar alleen.

En net voor dat het klaar was begon de zon onder te gaan.

Het was nu niet zo slim om het elfenvolk wakker te gaan zingen.

En het elfenmeisje ging genieten van haar eigen gebouwde huisje en van een wel verdiende nachtrust.

Net voor zonsopgang werd het kleine elfje wakker.

Ze rekte zich uit en liep langzaam naar buiten en keek naar het elfenvolk.

Beneden in het dal zag ze licht branden in het huisje van de oude elf.

Het meisje begon te lachen en langzaam aan begon ze te zingen zo zuiver dat zelfs de vogels er stil van waren.

 

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!

Commentaren: 13
  • #13

    Muriel (maandag, 21 oktober 2019 13:43)

    Een prachtig verhaal dat ook het innerlijke van de mens weergeeft.
    Iedereen is op zoek naar een missie, maar bovenal naar zingeving in het leven en naar waardering.
    Prachtig geschreven Jolanda.

  • #12

    Charlotte (maandag, 01 juli 2019 09:33)

    Wauw!! Zo mooi geschreven! Ik denk dat elk van ons zich in het verhaal herkend als men eventjes geen zin heeft om te gaan werken!��

  • #11

    Mariska (zaterdag, 29 juni 2019 23:54)

    Heel erg mooi verhaal.
    Ik ga het mijn dochtertje ook laten lezen. Of voorlezen, wat zij wil. Bedankt!

  • #10

    Karine (zaterdag, 29 juni 2019 01:32)

    Leuk verhaaltje. Fijn om te lezen

  • #9

    Renate Hoekman (vrijdag, 28 juni 2019 09:39)

    Wat een mooie en prachtig verhaal .Zo heb iedereen in het leven zijn eigen pad te bewandelen .Ieder op zijn eigen mooie wijzen .En ieder zingt zijn eigen lied �

  • #8

    Helena Buntinx (vrijdag, 28 juni 2019 09:27)

    Een lief, schattig verhaa
    Love itl

  • #7

    Ilona kielman (vrijdag, 28 juni 2019 08:16)

    Een geweldig mooi verhaal �‍♀️

  • #6

    Jantina (donderdag, 27 juni 2019 22:13)

    Wat een prachtig verhaal, ik hoop dat er nog veel volgen

  • #5

    Christa (donderdag, 27 juni 2019 00:40)

    Heel mooi en beeldend geschreven... een situatie die eenieder herkend en waar de stroom van stilte en tijd elkaar kruizen... prachtig, dankjewel❤️

  • #4

    Aaltje (woensdag, 26 juni 2019 21:46)

    Prachtig

  • #3

    Anita (woensdag, 26 juni 2019 20:36)

    En heel mooi verhaal , waar je even in zat...

  • #2

    Angela (woensdag, 26 juni 2019 20:29)

    Heb genoten van dit prachtige verhaal

  • #1

    Aly Overvelde-Beettjer (woensdag, 26 juni 2019 16:56)

    Wat een prachtig verhaal , om over na te denken.