Familie karma



Opeens wist hij het, hij was altijd al alleen geweest!

Hij sprong uit zijn bed en liep naar het raam. Keek over de landerijen en zag in de verte het meer. Pakte zijn schoenen en deed deze snel aan.

Rende de trap af naar beneden en opende de achterdeur en hij begon te rennen, hij rende over het zandpad naar het meer.

De jongen was er al vaker geweest, maar hij voelde dat het deze keer anders zal zijn. Toen hij bij het meer aan kwam bleef hij stil staan en keek naar de lucht, de ganzen kwamen net terug van hun lange reis. De jongen keek in de verte en zag een oude man op hem af komen lopen. Deze bleef voor de jongen stil staan en glimlachte naar hem. “Ik weet wie jij bent”, zei de oude man,” jij bent mijn kleinzoon, ik ben jou opa.” De jongen keek de oude man verrast aan en hij begreep niet waar zijn opa opeens vandaan kwam. “Kom”, zei de oude man, “laten wij daar gaan zitten” en hij wees met zijn vinger richting een bankje die stond aan het rand van het meer. Samen liepen ze naar het bankje, gingen zitten en tuurden stil zwijgend over de plas.

“Je had iets ontdekt” zei opa tegen de jongen, “mag ik weten wat?”

De jongen keek verrast naar de oude man. “Hoe weet u dat?”

De man lachte, “ik weet heel veel, ik weet hoe je heet en waar je woont en waar je naar school gaat, ik weet ook wat voor leuke dingen je doet en ook de niet leuke dingen die jou zijn overkomen in dit leven.” En hij keek de jongen nu strak in zijn ogen aan.

De jongen wist wat zijn opa bedoelde. “Het is niet jou schuld, jongen, het is niemand zijn schuld. Kijk, mijn vader en moeder waren ook niet lief en ze waren erg streng, ik werd dat later ook, en nu is jouw vader het ook geworden.

Later als je groot bent zul jij ook voor die keuze komen te staan. Jij kan zorgen dat alles anders word, jij kan zorgen dat jou kinderen met heel veel liefde omringt zullen worden en dat ze er mogen zijn, wat voor gebreken ze ook hebben, maar die gebreken zijn geen gebreken, dat is hun talent. Iedereen is belangrijk en iedereen speelt zijn eigen rol in dit grote spel. Het wordt tijd dat jij een andere rol krijgt dan mijn vader en jouw vader.” De jongen die al die tijd naar zijn opa heeft zitten luisteren wist wat zijn opa bedoelde. Hij wilde niet zo leven als zijn vader en moeder, hij was anders, hij was niet zoals hun.

“Maar”, zei de man, “je was ergens achter gekomen, wil je daar nog over praten?” De jongen knikte van ja,” ik weet nu dat ik altijd alleen ben geweest”. “Zo, zo, is dat zo?” zei opa.

De jongen knikte van ja.”Ik ben alleen, ik vind mijn moeder niet lief, ik ben bang voor mijn vader, niemand houd van me, ik ben helemaal alleen!” En opeens begon de jongen te huilen.

Met diepe gierende geluiden kwamen de emoties door hem heen, alle pijn van afgelopen jaren kwamen in één keer naar boven.

Oh hij voelde zich zo alleen en niet geliefd. Opa sloeg een arm om zijn kleinzoon heen. “Weet je mijn kind”, zei opa, “soms gebeuren er dingen in ons leven die je graag anders had willen doen.

Dingen waarvan je achteraf heel veel spijt hebt.

En ik kan zeggen namens mijn vader en jouw vader dat wij allen spijt hebben, heel veel spijt. Maar soms is het leven op Aarde zo complex dat je niet meer weet wie je echt bent.

Dat merk je pas als je terug gaat naar huis. Dan kijk je nog eens terug naar het pad waarop je hebt gelopen en dan zie je dat je wel heel veel schade hebt aangericht, en dan komt die spijt en dan heb je de keus om te helpen, te helpen bij de mensen die nog op dat pad lopen. Dus je bent niet alleen, jij hebt heel veel lieve mensen om jou heen die jou helpen.”

De jongen veegde zijn tranen uit zijn ogen, “is dat echt zo opa, ben ik echt niet alleen?”

“Nee nooit! ” zei opa en aaide de jongen over zijn hoofd.

“Kijk daar in de verte tegen de horizon aan, zie je dat?”

De jongen kneep zijn ogen wat samen om het wat beter te kunnen zien. Hij keek en zag één voor één mensen tevoorschijn komen, mensen die hij niet kende en een paar die hij kende van vroeger.

Allemaal lachten ze en zwaaiden naar hem. De jongen zag een hele groep mensen en ze begonnen nu allemaal te juichen en ze klapten in hun handen, ze waren blij.

“Opa”, zei de jongen, “wat doen al die mensen hier?” “Deze mensen jongen, zullen jou helpen op jouw pad. Zij wijzen jou de weg, zij helpen jou naar een nieuw leven met liefde en geluk. Voel altijd eerst wat je kunt doen, neem niet te snel beslissingen en kijk wat je er van kunt leren.

Maak het leven mooi door opzoek te gaan naar wie je diep van binnen echt bent. Zoek niet buiten jezelf, jouw antwoorden liggen diep van binnen, luister daarnaar. Want je helpt niet alleen jezelf, nee, je helpt mij, je vader en al die mensen die daar staan, je lost alle familie karma in één keer op.” Opa en de jongen stonden op, opa keek naar zijn kleinzoon, “vergeet nooit dat wij altijd bij jou zijn, je bent niet alleen.” De jongen kreeg weer tranen in zijn ogen, nee hij was niet meer alleen, hij had nu mensen om hem heen die wel echt van hem hielden en hij kon hen weer helpen en dan zullen ze één gelukkige familie zijn. Opa nam afscheid, kuste de jongen op zijn betraande wangen en liep richting de groep mensen. Hij draaide zich nog één keer om en zwaaide.

Toen iedereen weg was ging de jongen weer op het bankje zitten.

Het was stil, en hij wist dat hij niet alleen was.

Een tinteling ging over zijn hoofd en de jongen lachte.

Opa was bij hem en die aaide hem over zijn hoofd.

De jongen keek naar de lucht, een nieuwe groep ganzen gingen over en voor het eerst in zijn leven had hij het gevoel dat hij één was met alles.

 

Jolanda Rhijnsburger


Gastenboek


Commentaren: 8
  • #8

    Francine (zondag, 10 oktober 2021 13:48)

    Lieve jolanda wat een geweldig prachtig verhaal de traantjes bolde van myn wangen ongelooflyk zo prachtig ik wou het nog eens lezen maar ik kon niet heel vriendelyk bedankt gr heel veel liefs knuffel xxxxxxxx

  • #7

    Anita (zondag, 10 oktober 2021 13:47)

    Wauw kippenvel en rillingen zo mooi geschreven ❤

  • #6

    Wil (zondag, 10 oktober 2021 13:46)

    Wat een prachtig verhaal !!! Wat moet jij een mooi mens zijn, om zoiets te schrijven !!!!! Hele dikke knuffel. Wil ❤️�����

  • #5

    John Eijck (zondag, 10 oktober 2021 13:45)

    Wat een schitterend verhaal heb je weer mogen delen Jolanda Levensboomverhalen! Dank je wel hoor! ����‍♂️�‍♂️�‍♂️

  • #4

    Louise (zondag, 10 oktober 2021 13:44)

    Prachtig verhaal en voor mij ook veel herkenning.
    Er mag veel naar het licht ... ✨

  • #3

    Joke (zondag, 10 oktober 2021 13:43)

    Prachtig Word er helemaal emotioneel van krop in de keel. �
    Dank je wel Jolanda Ga het delen �

  • #2

    Yolanthe (zondag, 10 oktober 2021 13:42)

    Wat een prachtig en wijs verhaal. Wat een mooi inzicht in het oplossen van familie karma! Jouw verhalen worden steeds dieper en mooier Jolanda. Dank je wel. ��♾����

  • #1

    Francine (zondag, 10 oktober 2021 13:41)

    Wow dit verhaal komt binnen met een hoop emoties ��