Tranenwereld



Het was middag en een klein meisje zat te huilen op een stoep.

Dikke tranen liepen over haar wangetjes naar beneden.

Ze had zo’n pijn in haar hartje, het voelde zo gebroken aan.

Ze had zo vreselijk veel verdriet.

Na een tijdje veegde ze haar betraande gezichtje af en liep het huis binnen. Volgde de trap naar boven en ging in haar kamertje op het bed liggen.

Ze pakte haar knuffelbeer en drukte deze dicht tegen zich aan, en langzaam viel ze in een diepe slaap.

Het meisje verliet de Aardse wereld en liep richting Zomerland.

Zomerland is een plek waar ieder kind naartoe gaat na het overlijden, maar ook in hun dromen.

Het is daar fijn, je kunt daar weer kind zijn.

Het meisje stond voor het hek en wilde deze open maken,

maar het hek zat op slot.

Ze keek eens om zich heen, maar zag niemand.

‘Wat raar’, dacht ze. ‘Waarom mag ik niet naar binnen?’

Ze ging tegen het hek aan zitten en speelde met een vlinder die naar haar toe was komen vliegen.

De vlinder wilde spelen en daagde haar uit

om achter haar aan te lopen.

Het meisje stond op en volgde de vlinder.

Steeds een beetje verder weg van Zomerland.

Het meisje had niets in de gaten

en zag niet dat deze wereld langzaam veranderde.

De zachte pasteltinten veranderden in grauwe grijze kleuren.

Het meisje en de vlinder waren nog de enigen die kleur hadden.

Toen ze heel ver weg waren, vloog de vlinder weg en liet het meisje alleen achter.

Ze keek eens om zich heen en zag een heel andere wereld.

Ze probeerde terug te lopen maar ze was de weg kwijt.

Angstig ging ze tegen een boom aan zitten.

De boom was grauw en zijn bladeren waren bijna zwart.

Het meisje wist zich geen raad, ze was bang in deze donkere wereld en wilde terug naar huis.

Zachtjes begon het meisje te huilen.

‘Ik snap het niet, waarom is het hek van Zomerland voor mij gesloten? Waarom hebben jullie mij naar deze wereld gestuurd?

Ik wil hier niet zijn, alsjeblieft haal me op en breng me weer naar huis.’

Het meisje begon nog harder te huilen.

De tranen rolden van haar gezichtje en vielen op de grond.

Deze tranen veranderden gelijk in de prachtigste bloemen.

Ze huilde zoveel, dat zelfs de boom waar ze tegen aan zat weer prachtig groen werd.

Toen ze uitgehuild was keek ze verschrikt om zich heen.

‘Maar hoe kan dit?’

Om haar en de boom heen was alles veranderd in kleur.

Het was een prachtig gezicht zoveel licht in deze donkere wereld.

De boom stond trots te wezen en liet zijn bladeren spreken.

‘Je had zoveel liefde in jezelf, maar je gaf al je liefde weg.

Zelfs je tranen gaf je weg.

Nu heb je niets meer dan alleen maar verdriet en een gebroken hart.’

Het meisje schrok, wat was er gebeurd?

Had ze echt haar laatste beetje liefde met de tranen weggeven?

Het meisje werd nu nog banger en begon nog harder te huilen.

Ze huilde dikke tranen en haar tranen vielen op de grond.

En hoeveel meer ze huilde, des te mooier werd de wereld om haar heen.

Ze kon niet meer stoppen en ze huilde maar door.

Totdat ze in de gaten kreeg, dat haar wereld van tranen aan het hek van Zomerland grensde.

Het meisje stopte met huilen en liep door haar prachtige wereld van tranen.

Ze had zelfs rivieren gemaakt van haar verdriet.

Haar wereld was Hemels maar ze voelde de liefde niet.

Het meisje ging naar de grens van haar wereld met Zomerland.

Keek naar het hek, maar het zat nog steeds op slot.

Ze rammelde er eens aan, maar er gebeurde niets.

Het meisje voelde zich eenzaam, ze wilde zo graag daar zijn waar liefde was.

Haar hele leven heeft ze daar naar gezocht.

Ze had werkelijk alles gegeven om het te kunnen krijgen.

Opeens schoten de woorden van de boom weer terug in haar gedachten: Je hebt geen liefde meer in jezelf, je hebt alles weggegeven.

Zelfs je tranen heb je weggegeven.

‘Is dat waar?’

En het meisje ging met haar gedachten even terug in de tijd.

Ja, het was vaak dat zij alles opzij zette voor een ander.

Ze wilde zo graag ook belangrijk zijn voor een ander.

Maar in de meeste gevallen kreeg ze nooit dat terug wat ze gaf.

En zo ging het meisje elke situatie in haar leven langs en kwam zo tot de ontdekking dat ze steeds meer liefde weggaf en niets meer voor zichzelf bewaarde.

‘Maar hoe geef ik mijzelf liefde?’ vroeg zij zichzelf af.

En opeens sprong het hek open.

Een Engel kwam op haar toe gelopen.

‘Ah, mijn lieve kind, ik had je vanavond pas verwacht. Ben je hier nu al?’

Het meisje knikte wat verlegen.

‘Kom!’ en de Engel stak zijn hand uit en zo liepen ze samen Zomerland binnen.

Ze liepen samen naar een huisje wat een stukje verderop stond.

Uit het schoorsteentje kwamen kleine wolkjes rook tevoorschijn.

De geur van zelfgemaakte koekjes maakte haar hongerig.

Een oude vrouw kwam naar buiten gelopen en in haar ene hand had ze een glas zelfgemaakte koude limonade en in haar andere hand een schaal vol met zelfgebakken koekjes.

De Engel en het meisje gingen onder een boom zitten en aten en dronken wat. Het was heerlijk!

Opeens keek de Engel het meisje doordringend aan.

‘Ik heb je vraag gehoord. Je hebt bijna al je liefde weggegeven.

Er zit nog een heel klein beetje hier in je hartje.’

En hij wees naar het hartje van het meisje, dat direct begon te gloeien.

‘Luister naar je hart kind, geef jezelf niet meer weg.

Liefde voor jezelf is zo belangrijk om gelukkig te kunnen zijn.

Weeg elke situatie af, wil ik dit wel of wil ik dit niet?

Ga niet mee in discussies, dat zal leiden tot conflict en conflict is geen liefde.

Ga niet mee in de spelletjes van een ander.

Zij willen alleen maar hebben, en krijgen ze het niet, dan geven ze jou dat nare gevoel, dat jij ze pijn en dat jij alles fout hebt gedaan.

Jij hebt alles gegeven wat je aan liefde in je had.

Al je liefde heb je geïnvesteerd in anderen, met de hoop het ooit terug te krijgen.

Dat is waar jij zo naar verlangde, dat is liefde….

En de Engel gaf haar een knipoog.

Het meisje had het begrepen en knikte verdrietig.

Langzaam stonden ze op en liepen richten het hek van Zomerland.

‘Ik heb gezien hoe jij jouw wereld van tranen hebt gemaakt.

Het is een prachtige wereld.

Deze wereld ligt in jouw hart.’

En ze keken naar de prachtige wereld van tranen.

‘Zorg dat in jouw wereld de liefde terug mag komen, zodat je daar weer kunt spelen als een kind.

En laat de dieren, bloemen en planten de liefdevolle energie uitstralen die jij hun hebt gegeven.

Laat je wereld weer helen door allereerst jezelf lief te hebben.

Want als je jezelf niet lief hebt, hoe kun je dan een ander liefhebben?

Maak van de wereld in je hart een wereld van liefde, een wereld waar jij thuis hoort. Jouw eigen liefdevolle “Tranenwereld”.’

Het meisje had de Engel begrepen. Ze keek nog een keer naar de zelf gecreëerde wereld in haar hart.

Het was prachtig, maar dat beetje liefde zal het nog mooier maken.

Ik zal het onthouden als ik straks wakker ben.

De Engel gaf haar een hand en bracht haar langs de trappen van de tijd terug naar haar bedje.

‘Dus je weet het hè, zorg dat jouw wereld schoon blijft’, en hij gaf haar een zoen op haar voorhoofd om vervolgens in het niets te vervagen.

 

Jolanda Rhijnsburger


Gastenboek


Commentaren: 12
  • #12

    Mary (donderdag, 14 oktober 2021 21:32)

    Prachtig Jolanda, zoals elk verhaal dat jij doorkrijgt en mag delen met ons, lgrM �

  • #11

    Yolanthe (donderdag, 14 oktober 2021 21:31)

    Oh ja. Deze komt ook weer behoorlijk binnen. Dank je wel, wat prachtig mooi. �����

  • #10

    Anita (donderdag, 14 oktober 2021 21:30)

    Wat een prachtig verhaal lieverd .
    Zo belangrijk om liefde aan jezelf te geven .Helaas doen we het te weinig �❤�

  • #9

    Wilma (donderdag, 14 oktober 2021 21:29)

    waar haal je al die verhalen vandaan..zo mooi....�

  • #8

    Teja (donderdag, 14 oktober 2021 21:28)

    Wat een schitterend verhaal, ik zit hier te huilen en huilen….heel herkenbaar❤️�

  • #7

    Liesbeth (donderdag, 14 oktober 2021 21:27)

    Ik herken me er mijn hele leven geven en geven maar niks voor mij zelf .Verhaal heb ik goed in me opgenomen dank je

  • #6

    Lida (donderdag, 14 oktober 2021 21:26)

    Prachtig Jolanda
    Met tranen in mijn ogen gelezen.
    Dankje �

  • #5

    Mar (donderdag, 14 oktober 2021 21:25)

    Dank je voor dit zeer mooie en emotionele verhaal. Ja, de liefde in het hart waar eigenlijk alles om draait. Mijn liefdesenergie moet eerst mezelf verwarmen voordat ik, puur vanuit het hart, een ander oprecht kan omarmen. Ben heel blij dat ik jaren geleden de boodschap heb begrepen, heb de ander lief gelijk u zelf. Ja en toen was ik al op de helft. Maar door te leven vanuit mijn hart geef ik wel oprecht mijn allermooiste schat. Mijzelf.

  • #4

    John Eijck (donderdag, 14 oktober 2021 17:26)

    Wat een prachtig verhaal mag je weer met ons delen Jolanda! En weer zo levensecht geschreven! Echt schitterend. Dat deel van "het iedereen naar de zin maken" , was ook van mij op toepassing, maar dat is nu voorbij. Ik heb ook geleerd, dat geven goed is, maar er moet ook voor mezelf overblijven. Mijn motto is geworden: "Als je niet voor jezelf zorgt, kun je ook niet voor anderen zorgen" . Dank je wel hoor Jolanda! ����‍♂️�‍♂️�‍♂️

  • #3

    Sijtske (donderdag, 14 oktober 2021 14:24)

    Prachtig ontroerend verhaal

  • #2

    Karin Hennevelt (donderdag, 14 oktober 2021 12:13)

    Wat een prachtige verhalen heb jij altijd.Geeft me een warm gevoel.

  • #1

    Monique (donderdag, 14 oktober 2021 09:48)

    Wat een mooie verhalen Jolanda!Dank u wel ik lees ze graag