Koud en ontredderd


Een jongen zit op de vensterbank en kijkt naar buiten.

Het regent en het is koud en guur buiten.

De kat die naast hem zit, kijkt net als hij, naar de druppels op het glas en spint wat voor zich uit.

De jongen is eenzaam, het is ook zo’n rare tijd, het is oorlog.

Zijn vriendjes waren vertrokken, waar naartoe, dat wist hij niet.

Opeens waren ze weg, zonder afscheid te nemen.

Hij was menigmaal bij hun door de straat gelopen en had zelfs een keer aangebeld, maar er deed niemand open.

Slenterend ging hij dan maar weer op huis aan.

Zijn vader was net als zijn vriendjes op een dag verdwenen.

Hij had hem al meer dan een jaar niet gezien.

‘s Avonds hoorde hij moeder vaak in haar bed huilen, dan liep hij stilletjes naar haar toe en kroop bij haar in bed.

Ze hielden elkaar dan stevig vast om tenslotte in slaap te vallen.

Mama heeft hem nooit verteld waar papa naartoe was gegaan, maar hij had hun gesprekken vaak gehoord.

Papa moest werken, maar dat wilde hij niet en op een dag was hij vertrokken. En toen waren zijn mama en hij alleen, samen met Sammy de kat.

Sammy mocht niet meer naar buiten van mama. Ze was bang dat ze dan misschien weg zou lopen.

Maar hij wist wel beter, mensen hadden honger en aten alles op wat ze pakken konden.

Elke dag ging hij met mama’s wandelwagen de stad in.

Hij sprokkelde houtjes en soms bij het spoor vond hij wat kolen.

Deze hadden de stokers van de treinen expres laten vallen.

Maar het was altijd oppassen. Één keer was hij gepakt door de politie. En daar zat hij dan op het bureau.

Moeder was hem op komen halen en moest aantonen dat hij een echte Hollandse jongen was.

Samen met zijn moeder liepen ze hand in hand door de straten terug naar huis. Zijn wandelwagen was hij kwijt en moeder was ongerust.

Er was geen eten meer, de kachel brandde nog zelden en de kou drong langzaam hun bovenwoning binnen.

De lange rijen van de gaarkeuken werden elke dag langer.

Het eten werd steeds minder en het was een dagtaak om iets te kunnen bemachtigen.

Moeder was ontredderd, ze wist niet meer goed wat ze moest doen. De winter was begonnen en moeder was één voor één de meubels aan het verbranden.

Alleen het bed dat bleef heel. Je kon beter niet op de koude vloer slapen, vond moeder.

‘s Nachts kropen ze dicht tegen elkaar aan en hielden elkaar warm, zo luisterden ze hoe de vliegtuigen over vlogen.

Vaak huilden ze samen en maakten zij zich zorgen over waar papa nu was. Ze wisten het allebei niet.

In het begin kreeg mama nog wel eens een briefje, met de woorden dat het goed met hem ging, maar de laatste maanden was het stil rond zijn vader geweest.

De Hongerwinter brak aan. Moeder had niets meer om te verbranden, er was geen eten meer in de gaarkeukens en moeder moest een besluit nemen.

Ze had een tas gepakt met daarin wat kleding en ze nam haar sieraden mee. Het was niet veel, maar misschien konden ze het ruilen voor wat eten.

Sammy de kat hadden ze achter moeten laten.

Hand in hand trokken ze samen de stad uit.

Ze waren niet de enigen die op dat idee waren gekomen.

Stromen mensen liepen achter elkaar richting het buitengebied, in de hoop daar wat eten te krijgen.

Moeder was de eerste dag met de stroom mee gelopen en had al snel in de gaten dat dit niet werkte.

Ze moest weg van die groep, ze moest haar eigen richting bepalen. De boeren konden nooit zo’n grote groep in één keer voeden.

Het was gewoon te veel.

Nee, moeder moest alleen bij de boerderijen langs gaan, dan had ze de meeste kans dat ze wat te eten kreeg,

Zo ging hij samen met zijn moeder een andere kant op dan de groep. Het was koud en de natte sneeuw en snijdende wind sloegen tegen hun gezichten aan.

‘Door blijven lopen lieverd’, zei mama dan, ‘in beweging blijven, daar blijf je warm van.’

En zo liepen moeder en zoon van boerderij naar boerderij.

En vaak werd de deur niet open gedaan.

Ze waren nu al een week onderweg. Gelukkig hadden ze elke avond nog bij een boer in de hooischuur mogen slapen en een kom pap gekregen om wam te worden. Ze wisten dat ze heel bevoorrecht waren en dachten vaak aan die grote groep mensen.

Op een dag kwamen ze aan op een grote boerderij.

Deze stond verder van de weg dan al die andere.

Moeder had nog even getwijfeld om die lange laan wel af te lopen, om tenslotte voor een dichte deur te komen staan.

Maar er was iets waardoor ze toch gedreven werd die weg in te slaan.

Samen liepen ze hand in hand.

Het was gaan sneeuwen en hun afgetrapte schoenen kraakten in de verse sneeuw. De weg naar de boerderij duurde langer dan ze hadden gedacht en na een uur kwamen ze uitgeput bij de boer aan. Ze belden aan en de boerin deed open.

Moeder keek op en zag een stevige vrouw in de deuropening staan. ‘Alsjeblieft, mogen mijn zoon en ik hier in uw schuur overnachten? We hebben zo’n honger en we zijn zo verkleumd?’

Met haar laatste krachten probeerde moeder een schuilplek te krijgen tegen die scherpe kou.

Moeder was volledig uitgeput en viel voor de boerin op haar knieën. ‘Alsjeblieft, help ons toch?

En ze stak haar hand uit naar de vrouw en huilde.

Moeder moet haar bewustzijn hebben verloren want opeens viel ze voorover. De boerin haalde meteen haar knecht en hij tilde haar voorzichtig naar binnen. Hij legde haar in bed en de boerin had al voor een aantal warme kruiken gezorgd.

De jongen keek naar zijn moeder, ze was zo wit. Met haar laatste krachten had ze er voor gezorgd dat ze nu veilig waren.

De knecht liep naar zijn moeder toe en kuste haar op haar mond. ‘Je hebt me gevonden.’ Zei hij zacht. De jongen keek de man aan. Hij had hem nog niet goed kunnen bekijken, het was ook allemaal zo snel gegaan. Maar dat was zijn papa!

Papa!? En hij holde naar zijn vader toe en sprong hem in zijn sterke armen. Moeder kwam langzaam bij en met een glimlach op haar gezicht keek ze haar man aan. ‘Je bent thuis mijn lief’, en hij streelde haar zachtjes over haar blonde haar.

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger

 

 

 

 

 

 

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 2
  • #2

    dia bulthuis groningen (zaterdag, 04 mei 2019 11:31)

    dankjewel voor dit droevige en o zo mooie verhaal lazen alle mensen maar dit verhaal . dan was er zeker meer begrip en liefde voor elkaar .

  • #1

    Trudy Zwart . (vrijdag, 03 mei 2019 10:16)

    Dank je wel lieve Jolanda...voor dit mooie verhaal...
    ik hoop voor een ieder.. die herinneringen heeft of de verhalen er van gehoord heeft...dat we met z.n allen in een liefdevolle en vreedzame wereld kunnen en mogen leven...
    dank je wel.
    ❤�‍♀️