Het pijnlichaam

Gids: "Het pijnlichaam bestaat uit je emoties en uit je denken.

Als je het pijnlichaam nu eens ziet als een bibliotheek vol met boeken met daarin verhalen die over verschillende emoties gaan.

Het zijn dikke boeken, boeken vol met pijn, angst, haat, leugens, wrok, pesten, schelden, vernedering, manipulatie, jaloezie, verlies van dierbaren.

Maar ook zijn er boeken vol met mooie emoties, zoals verliefd, krijgen van een kind, trouwen, winnen, enz enz.

Maar iedere emoties goed of minder goed is dualistisch en er zit altijd angst achter verscholen.

 

Nu hoor ik je denken: “Maar hoe kan het krijgen van een kind of trouwen nu een achterliggende angst in zich hebben?”

Het krijgen van een kind is iets prachtigst, maar er zit altijd angst aan vast tijdens de zwangerschap.

Is het wel gezond?

Ben ik wel een goede vader of moeder?

Zal de bevalling wel normaal verlopen?

Zal de bevalling pijn doen?

Komen er geen complicaties? En zo kan ik wel even door gaan.

Trouwen, een van de mooiste dagen in je leven. Hoelang blijven we bij elkaar?

Zal hij of zij niet vreemd gaan?

Stel dat het ‘houden van’ over gaat of hij gaat eerder dood dan ik?

Winnen, is het tegenovergestelde van verliezen, onderaan staan, dom, niet goed genoeg.

Het denken en emoties van het pijnlichaam is altijd dualistisch. Ze vullen elkaar heel goed aan.

 

Er gebeurd iets naars.

Je hebt heel hard gewerkt, overuren gedraaid en alles gegeven om je werk wat je van je baas moest doen voor een bepaalde tijd af te krijgen.

Je bent moe, je wil alleen nog maar slapen.

Maar dan opeens zegt je baas, je hebt je werk niet goed uitgevoerd en hij ontslaat je.

Wat gebeurd er dan met je?

Zie die bibliotheek vol met boeken voor je en er schuift een boek met de titel ‘niet goed genoeg zijn’ naar voren.

Zo ook het boek over ‘boosheid’ , het boek over teleurstelling, angst, geen geld, rekeningen, schaamte, onbegrip, enz enz.

En je pakt de hele stapel op en je gaat ze lezen.

Je leest niet alleen over wat je nu is overkomen, maar ook gebeurtenissen die in het verleden zijn gebeurd.

Je wordt gevoed met negatieve emoties uit het verleden.

En je boosheid over het geen wat je is overkomen word steeds erger.

Je wordt depressief een burn-out ligt op de loer en de negatieve spiraal van al die opkomende emoties blijven maar door je hoofd heen spoken.

Je kunt er niet meer los van komen.

Het pijnlichaam heeft je volledig in zijn macht met zijn emoties en het denken en langzaam word je ziek."

 

 

BEN IK DOM?

 

Een klein meisje zat op het bankje in het park.

Haar kleine beentjes kwamen net niet bij de grond.

Ze bewoog haar beentjes snel, heen en weer.

Ze had niet in de gaten dat ze dit deed.

Haar gedachten waren ver weg.

Ze dacht aan school en aan de meester die zo boos op haar geworden was.

Hij had tegen haar geschreeuwd en gezegd dat ze dom was en niets kon.

Haar broer en zusje wisten hiervan en pestten haar nu ook.

Vanmiddag moest ze in het Drents hardop lezen uit een oud geschiedenis boekje.

Ze probeerde het wel, maar de woorden kwamen niet goed uit haar mond.

Alle kinderen lachten en de meester was niet eens boos geworden op hen.

Nee, hij lachte net zo hard mee.

Nu zat ze daar alleen in het park.

Ze durfde niet meer naar school en durfde niet meer naar huis.

Bang om nog meer gepest te worden.

 

Nu was ze groot, een volwassen vrouw en zat op het bankje onder de boom.

Haar grootste hobby was het schrijven van verhalen, maar ze was erachter gekomen dat ze dyslectisch was.

Een woord waar nog niemand van had gehoord toen ze klein was.

Destijds zeiden de leerkrachten dan gewoon dat je dom was.

De vrouw op het bankje onder de boom had nog steeds het gevoel van vroeger.

Nog steeds had ze faalangst.

Nog steeds was ze bang dat mensen haar dom vonden.

Nog steeds liep ze met deze zware last rond.

De vrouw onder de boom overdacht haar probleem.

Ze dacht en ze dacht, maar vond geen oplossing.

Totdat ze wijze woorden van haar ziel hoorde; ‘Er is geen probleem zolang jij er geen probleem van maakt.’ Het was alsof de zon opeens nog feller ging schijnen, de vogels nog harder gingen fluiten en de wind haar met zijn vlagen nog intenser streelde.

‘Nee!’, zei de vrouw en stond op.

‘Er is geen probleem, zolang ik er geen probleem van maak.’ Ze liep naar een rozenstruik, bukte zich en rook de geur van een nieuwe wereld, een wereld zonder problemen.

 

Gids: "Door niet mee te gaan in het denken, niet de boeken te gaan lezen die vol zitten met oude emoties, kunnen we los komen van ons pijnlichaam. Hij zal altijd aanwezig zijn, maar je hoeft er niets mee te doen.

 

Het pijnlichaam bestaat dus uit emoties en het denken maakt daar gebruik van.

Zodra er iets gebeurd in je leven, reageert het pijnlichaam daar direct op.

Het herkent de emoties en het denken wil hier gelijk op reageren.

We hebben al gemerkt dat het denken een heel krachtig instrument is dat wij bezitten.

Met ons denken kunnen we manifesteren.

Ons denken is aangesloten aan het collectief van deze wereld en dus een krachtig veld.

We hebben zojuist in gezien dat wij met ons denken ons zelf ziek kunnen maken, we kunnen met ons denken ons zelf depressief maken, we kunnen denken dat we dom zijn.

Wij als mens kunnen ons zelf zo ontzettend naar beneneden halen, dat we echt denken dat we dat ook zijn.

 

Oorlogen ontstaan omdat vele mensen het zelfde denken. Ze willen voor hen zelf opkomen en de ander, waarvan ze denken dat ze hun willen manipuleren, een lesje leren.

De tegenpartij voelt zich aan gevallen en gaat daarop in, en we hebben oorlog.

 

Nu gaan we een stapje verder.

Nu zal je denken: “Als we nu eens met de hele mensheid liefdevol gaan denken, zal de wereld dat niet veel mooier zijn?”

Een mooie gedachte, maar ‘het denken’ is en blijft dualistisch en wat is nu echt liefde?

Denken dat je liefde bent bestaat niet, liefde zit niet in denken. Liefde kun je pas vinden als het denken stopt.

 

Wij kunnen als mens ons denken onder controle houden, door je denken te observeren en het te laten stoppen.

De oefeningen die al eerder hier geschreven staat, kan je daar bij helpen.

 

Maar, wie in jou kan het denken stil laten zijn?

 

Wie in jou zegt: “En nu is het genoeg, ik wil geen emoties meer, ik wil rust in mijn hoofd!”

 

Wie zegt dit?

 

Wie corrigeert het denken telkens door ‘STOP’ te zeggen, als het denken je weer wil laten mee slepen in allerlei emoties, wie is dat?

 

Zijn we soms met zijn twee?

 

Als ik “ik” zeg, is er dan ook nog een ander?"