Intelligentie heeft niets te maken met bewustzijn

Gids: "Om jezelf te kunnen vinden heeft niets te maken met intelligentie.

Iedereen kan die Godsvonk terugvinden en daar hoef je geen enkele boek voor gelezen te hebben.

Je hoeft geen hoog onderwijs genoten te hebben om naar jezelf terug te keren.

Laat jezelf niet van de wijs maken als iemand die veel geleerd heeft je overspoeld met dure woorden, en zijn waarheid en wijsheid aan je opdringt.

Je moet maar zo 'denken': “Hij heeft het ook maar uit een boek gehaald, en de gene die het heeft geschreven heeft zijn of haar bevindingen als waarheid in boekvorm aangeboden."

Ik wil niet zeggen dat mensen die hoog opgeleid zijn er niet toe doen, integendeel.

Ze hebben een heel andere taak op zich genomen, voor zichzelf en voor onze wereld.

Nu hoor ik u weer denken…; “de wereldleiders hebben gestudeerd, ze hebben het hoogste onderwijs genoten, ze verkeren in de hoogste kringen, maar ze kunnen nog geen land besturen. Hoe zit dan?”

Mijn zienswijze is, omdat wij als mens allemaal een ander bewustzijn hebben.

Net als die school waar ik in het begin over had, zitten wij met elkaar nog steeds op school.

Een wereldleider kan in groep 4 zitten en handelt ook naar wat hij in groep 4 leert.

Zit jij een groep hoger, dan kun jij je wel eens ergeren aan waarom hij of zij niet de balans in de wereld opzoekt.

Waarom is nog ieder voor zich, de rijken alsmaar rijker wordend en de armen als maar armer. Kunnen ze niet samen werken?

Kunnen ze niet leren om als mens in balans te komen met zichzelf en de wereld waarin we leven?

Nee dat kunnen ze niet.

Eerst moeten ze net als iedereen van alles ondergaan.

Ze kunnen failliet gaan, dakloos en daardoor ze inzicht krijgen, dat ze het heel anders hadden kunnen doen.

Door naar hun zelf te kijken komt er verruiming henzelf en kunnen ze de ware betekenis inzien die de meesters van onze wereld voor ogen had in de oudheid.

Een wereld, samen, niemand uitgezonderd.

Een wereld zonder conflict, zonder leugens, één bewustzijn.

Pas dan kan er een Hemel op Aarde komen.

 

Maar ik dwaal af en het is niet zo belangrijk hoe het leven zich opvult.

Ieder leeft en leert zijn eigen lessen.

Alles wat er nu gebeurd stond al vast en je hoeft alleen maar je leven in te zien, om niet meer met de conflicten van de wereld bezig te zijn.

Dat de Aarde opwarmt is een natuurlijk proces van de Aarde en ja ook de milieuvervuiling speelt een kleine rol hierin mee.

Maar als wij terug kijken naar de geschiedenis, dan zien wij dat door vulkaanuitbarstingen de Aarde kouder werd en er een ijstijd daarop volgde.

Maar voor de uitbarsting was er eerst een opwarming van de Aarde.

De Aarde doet dit zelf, omdat ook de Aarde in zijn eigen proces van opschoning zit.

En na een ijstijd is ze herboren en kan ze haar bewoners weer omarmen om hun de lessen te laten leren die ze zo graag willen leren.

 

Als je rust in je leven wilt, moet je die rust in jezelf terug gaan vinden.

Rust terug vinden in jezelf, vind je niet door naar de tv te kijken.

De T.V is aan gesloten op onze pijn lichaam en zal er alles aan doen op de pijn die in jouw aanwezig zit te activeren.

Misschien even een voorbeeld.

Jij zet de tv aan en je ziet het programma ‘het spijt me’, kennen jullie dat nog?

Even voor de duidelijkheid. Dit programma gaat over, dat je ergens spijt van hebt en je wilt dit via een tv programma het weer goed maken.

Gelijk word je pijnlichaam hierop geactiveerd, omdat het denken, jouw bibliotheek vol met emoties gelijk gaat zoeken waar hij die zelfde emotie van kent. Ahh, daar is het!

Jij hebt ook met iemand ruzie en je wilt ook graag dat het goed komt.

Door het programma komen alle herinneringen en het conflict weer aan de oppervlakte en avonds in bed lig je er weer wakker van.

Hoe had jij je gevoeld als je het programma niet had bekeken?

 

Wij als mens zijn nieuwsgierig en willen alles weten. We willen gevoed worden.

En het maakt voor velen niet uit met wat.

Door verveling kijken we wat af, hele streaming programma’s worden als bomen uit de grond gestampt, zoals Netflix, Videoland.

We kijken massaal naar series en film en worden er zo verslaaft aan dat we er niet meer achter weg komen.

Vaak met het bord nog op schoot, nog even een aflevering kijken en voordat je het weet zit je de hele avond te kijken.

In de nacht kom je niet aan het verwerken toe van de dagelijkse perikelen, maar ben je bezig met het verwerken van iets wat niet echt gebeurd is.

Sterker nog, je zit iemands anders zijn fantasie en pijnlichaam te verwerken.  

 

Zo is dat ook met de mobiele telefoon, gamen, en andere sociale media.

Wij als mens zijn zo verslavend gevoelig en willen zo graag ergens bij horen, dat we het maar buiten ons zelf blijven zoeken."

 

Stilte Coupé

 

Langzaam reed de trein het stationnetje binnen.

De trein stond stil en de deuren gingen open.

Op het perron stonden een jongen en een meisje te wachten.

Ze stapten in en zochten een plaatsje.

De jongen zat bij het raam, het meisje zat naast hem.

Het was een koude herfstdag en de zon scheen fel.

Ze zaten dicht tegen elkaar aan en hielden stevig elkaars handjes vast.

Plotseling floot de conducteur op het fluitje.

De beide kinderen schrokken. Het was ook zo’n hard geluid.

De deuren gingen dicht en de trein begon langzaam te rijden.

De trein ging sneller en sneller en de kinderen keken hun ogen uit.

Ze keken naar buiten en zagen grote huizen voorbij komen toen ze de stad uitreden.

Buiten de stad zagen ze bossen in de prachtigste herfstkleuren.

Ze zagen paarden die aan het spelen waren in de wei en koeien die aan het grazen waren van de late najaarsgras.

Ook zagen ze schapen in hun dikke wollen jassen. Nee, die zullen het niet koud hebben deze winter.

Zo nu en dan zagen ze een reiger aan de kant van een sloot kikkers vangen.

De beide kinderen keken met bewondering naar de natuur.

‘Wat is het daar buiten toch mooi hé.’ Zei de jongen tegen het meisje.

Het meisje knikte en keek weer naar buiten.

Er waren ook medereizigers ingestapt. De coupé zat helemaal vol en de mensen waren druk.

De één las de krant en een ander zat te bellen en weer een ander zat een spelletje te doen op zijn telefoon en de rest zat te appen.

‘Heb jij gezien wat die mensen allemaal aan het doen zijn?’ Vroeg het meisje aan de jongen.

De jongen ging staan en keek de hele coupé door.

‘Ik zie alleen maar mensen die met hun mobiele telefoon bezig zijn.

Een enkeling zoals die meneer in de hoek leest de krant.

En die twee dames helemaal vooraan praten wat af.

Als je goed luistert kun je het gesprek helemaal volgen.

En die man in het midden belt en praat wel erg luid. Hij spreekt een andere taal, hoor maar.’

Het meisje ging nu ook staan en bekeek zo eens wat die jongen beschreef en ging weer zitten.

De jongen liet zich zakken en ging weer naast het meisje zitten.

Samen keken ze weer naar buiten.

De jongen pakte de hand van het meisje stevig vast.

‘Het is daar buiten mooi hè. Jammer dat niemand het wilt zien.’

Het meisje knikte en keek de jongen verdrietig aan.

Er stroomden tranen over haar wangen.

Samen keken ze weer door het raam naar buiten. Het raam waar met grote letters stond geschreven: “STILTE COUPÉ”.

 

Gids: "Als je het moeilijk vind om jezelf terug te vinden, ga dan de natuur in.

Kijk en ga lopen.

Kijk naar iedere bloem, kijk naar iedere boom, blijf eens stil staan bij een vogel hoog in de boom die zijn hoogste lied zingt.

Kijk naar een vlinder die van bloem naar bloem vliegt.

Volg de dorre bladeren die van een boom zijn gevallen en kijk waarnaar ze naar toe gaan.

Volg het spel van de ekster, ze zijn zo grappig als je ze leert kennen.

De vogels maken wel eens ruzie, maar daarna zijn ze het weer vergeten.

Een boom houd zich niet bezig met de conflicten in de wereld.

Een bloem is niet bang dat hij zal verwelken, maar zij straalt één moment in zijn korte leven.

Wij als mens spiegelen elkaar met emoties en pijnen die nog niet in balans zijn, maar de natuur spiegeld ons wat wel in balans is.

De rust die de natuur uitstraalt zal je helpen met jezelf terug te vinden.

En ga nu niet met je mobile telefoon de natuur in om foto’s te maken, om die tijdens het wandelen nog op Instagram of op Facebook te zetten.

Nee je moet de natuur opnieuw ontdekken, het niet denken, het bewust kijken zonder het te benoemen, het één zijn met de boom, de bloem, de bij en de vlinder. Pas dan als je stil bent kun je zeggen; “meditatie is puur één zijn met alles, meditatie is vrij zijn, zonder conflict.”

 

Het dak van de Hemel

 

Een vrouw was verdrietig. 

Ze had zoveel meegemaakt, dat ze steeds terug moest denken aan haar verleden. De pijn was zo nu en dan ondragelijk en daarom was ze erg verdrietig. 

Ze keek om haar heen en ze zag daar de trap. 

Deze trap was lang en eindigde pas op het puntje van de hoogste berg. De vrouw wist dat ze eens deze trap moest beklimmen, om zo tree voor tree haar verleden los te laten.

En dat moment was nu aangebroken.

Ze had een rugtas bij zich, met daarin wat eten en drinken voor onderweg en ook een slaapzak.

Het was een lange reis en ze zou zeer zeker niet voor het donker aankomen.

De vrouw keek nog eens om haar heen en zette haar voet op de eerste tree. Tree voor tree en stapje voor stapje klom ze de trap op naar het dak van de Hemel. 

De trap was steil en ze moest zo nu en dan eens uitrusten om op adem te komen.

Vaak moest ze onder het lopen denken aan het verleden, maar vele trappen verder werd de pijn minder en gaf het een gevoel van rust. De liefde voor bepaalde personen zal altijd blijven, maar soms moet je keuzes maken om verder te kunnen. 

De vrouw bleef de trappen van de berg bewandelen en tegen de avond vond ze een geschikte plek om even te gaan slapen. 

De volgende morgen heel in de vroegte werd ze wakker gezongen door de vogels. En de vrouw glimlachte.

Ze stond op en keek om haar heen.

Ze was nog niet halverwege en ze wist dat de beklimming nu pas zwaar zou worden.

Ze haalde een appel uit haar tas en begon die tijdens het klimmen van de trap op te eten.

Het was een mooie dag, de zon scheen en de vogels waren druk.

De bomen die nu nog aan de voet van de berg groeiden, waren uitzonderlijk groen van kleur.

De vrouw genoot hiervan. 

Na een tijdje zag ze dat de begroeiing minder werd en de rotsachtige grond meer zichtbaarder werd. 

De kou zorgde ervoor dat hier minder bomen groeiden. 

Deze overgang maakte de vrouw een beetje somber. 

De zon verdween achter een dik wolkendek en het begon zachtjes te regenen. De vrouw zwoegde zichzelf de trappen op en zo nu en dan keek ze naar beneden om te zien hoeveel ze al gelopen had.

Maar door de regen was er nog maar weinig zicht op het dal beneden. En de vrouw huilde nu zachtjes.

Ze wist dat dit de overgang van het verleden naar het heden was. Het verleden was nu los en het heden was ze zojuist binnengestapt.   

De vrouw liep verder de trappen omhoog en de scherpe kou werd feller en de regen ging over in sneeuw.

Dikke vlokken dwarrelden omlaag en bleven liggen op de trap.

Het zicht was niet meer dan een meter en ze moest goed kijken waar de treden van de trap waren.

Het was een barre strijd, maar de vrouw wist dat ze even door moest zetten.

Ze moest zorgen dat ze voor de avond inviel de wolken voorbij zou zijn. Maar de trappen leken onbegaanbaar en over een aantal trappen deed ze wel een half uur over.

Maar ze moest door!

Als ze nu zou gaan rusten was de kans groot dat ze niet meer verder kon of terug en dat ze vast bleef zitten.

Ze moest door!

De avond viel in en de vrouw pakte een zaklantaarn om haar zelf meer licht te geven.

Heel voorzichtig schoof ze de sneeuw van de treden voor zich er af en op handen en knieën beklom ze die nacht de trap.

Tegen de morgen toen het licht werd zag ze de zon.

De zon scheen met zijn warme stralen op haar gezicht.

De vrouw keek en haar warme tranen liepen over haar gezicht.

Ze had de overgang van het verleden naar het heden volbracht.

De zon scheen, ze zag de trap naar boven langs de berg lopen en in de verte, boven aan de trap stond een klein huisje.

De vrouw glimlachte door haar tranen heen.

Ze was eigenlijk te moe, maar een adrenaline in haar zorgde ervoor dat ze verder klom.

De lucht werd ijler, de kou was aangenaam nu de zon scheen en het betreden van de trappen was zwaar.

Af en toe stond ze even stil om wat te eten en van het uitzicht te genieten.

Tijdens de beklimming genoot ze van deze wereld boven de wolken. En op het einde van de dag, net toen het donker begon te worden, kwam ze bij het huisje aan.

Ze klopte aan en de deur ging open.

Een man met een dikke paarse mantel deed open.

Zijn felblauwe ogen glinsterden en keken haar lachend aan.

“Je hebt het volbracht!”, riep hij blij en ving haar op in zijn sterke armen. Hij tilde haar op en legde haar in bed waar ze kon uitrusten. Een knapperend haardvuur zorgde voor een rust en warmte.

De volgende dag werd de vrouw wakker en keek gelijk in een paar stralende ogen van de man.

“Mag ik me even voorstellen?, mijn naam is Saint Germain.

Ik mag u verwelkomen in het heden.

Kom eet wat”, en hij gaf haar een dienblad met eten die ze nog nooit geproefd had.

Ze begon te eten en het eten had zoveel energie, dat ze zich gelijk weer fit voelde.

“Ga je mee?” Vroeg hij haar en de vrouw stapte uit bed en deed haar jas aan. Samen liepen ze naar buiten.

Saint Germain keek naar het dak van het huis.

“Ik wil je vragen om deze trap die naar het dak van het huis gaat, ook wil beklimmen?

Dit is de laatste trap die je nog moet klimmen, dan is er geen weg meer terug naar het verleden”.

De vrouw knikte en klom de trap op die naar het dak toe leidde.

Ze ging boven op het dak zitten en Saint Germain kwam naast haar zitten. Samen keken ze naar beneden.

Ze zagen de wolken overdrijven, ze zagen de besneeuwde bergen en nu de zon scheen maakte dit alles zoveel mooier.

De vrouw begon te huilen. “Het is allemaal zo mooi, zo sereen.

Hier voel ik geen dualiteit, hier voel ik me één met alles”.

Saint Germain legde zijn arm om haar heen en zoende haar op haar wang. “Ik ben heel trots op jou, maar kom, zullen we hier weggaan?” En hij stond op, pakte haar hand beet en samen sprongen ze van het dak af en ze zweefden als een adelaar in de wind. En net op het moment dat ze de grond zouden raken, deed ze haar ogen open.

De vrouw werd wakker en op haar stoel lag haar dikke winterjas. En een sneeuwvlok dwarrelde van haar  jas op de grond en verdween.

Ze was op het dak van de wereld geweest en ze glimlachte en bedankte Saint Germain voor zijn liefde voor haar.