Mijn leven

Jolanda: "Ik hebben al veel onderwerpen samen met mijn gidsen besproken om weer de rust in mezelf te ervaren.

Maar er komt veel meer bij kijken dan ik hier op kan schrijven.

Er zitten zoveel zielenstukken aan vast die best ingewikkeld zijn.

En er zullen tal van andere manieren zijn die je naar die zelfde stilte kan brengen.

De weg naar Rome heeft vele wegen.

Maar voor mij was dit de weg.

Een weg die voor mij open ging, toen in niet dieper kon vallen in mijn leven.

Het heeft mij de weg gewezen en er kwam een verborgen talent bij mij naar boven, waarvan ik geen idee had dat ik die in mij droeg.

Ik, dat meisje dat dyslectisch was, maar dat niet wist ruim 45 jaar geleden.

Ik was dom zeiden ze, niet goed genoeg.

Een weg zoekend, maar niet kunnen vinden.

Mijzelf weg gegeven, altijd opzoek naar aandacht, liefde, een arm om mij heen, maar niet kunnen vinden.

 

Tot in op de dag van mijn 36ste verjaardag niet meer kon. Ik heb gebeden, geschreeuwd en tenslotte gehuild. De volgende dag kwam de verlossing door één enkel zin, en mijn wereld ging open.

Mijn weg werd zichtbaar.

En hoeveel meer ik aan mijzelf ging werken en de rust in mijzelf terug vond, hoeveel meer ik door kreeg van mijn gidsen.

Zo is het schrijven van verhalen als talent naar boven geborreld.

Het zat al die jaren diep verstopt onder dikke lagen van pijn, verdriet en conflict.

Ik veranderde en mensen om mij heen begrepen me niet meer.

Ik had voor het eerst in mijn leven mijzelf gevonden. Ik was blij en de puzzelstukjes bleven op zijn plek vallen. Mensen om mij heen hadden geen grip meer op mijn leven en voor het eerst durfde ik echt oprecht 'nee' te zeggen.

Eindelijk na 36 jaar was ik gelukkig met mijzelf, maar de mensen om mij heen helaas niet.

Ze begrepen me niet meer, ze dachten dat ik me bekeerd had en enkelen dachten dat ik mij bij een sekte had aangesloten.

Ik werd me er bewust van de spelletjes die ik en de mensen om mij heen met elkaar hadden gespeeld en dit wilde ik niet meer.

Ik wilde oprecht en eerlijk zijn naar anderen en hoopte die eerlijkheid en oprechtheid terug te krijgen.

Helaas verliep dat anders. Er was teveel verschil tussen de mensen waar ik zoveel van hield en mijzelf, waardoor ik genoodzaakt voelde een keuze te maken in mijn leven die mij zeer zwaar viel. Langzaam heb ik mensen moeten laten gaan in dit leven. Niet omdat ik ze niet aardig vond of niet van ze hield, nee ik moest ze laten gaan om mijn eigen zielenreis te beschermen.

Ik kon mijzelf niet meer verlagen door mij zelf weg te geven of mij zo te presenteren, zoals de mensen mij graag zagen. Ik was die rol die ik speelde niet meer! Ik was opzoek naar mijzelf en die weg lag helemaal open voor mij.

 

Ik was weer alleen, een keuze die mij zwaar viel. Maar ik kon gewoon niet meer terug.

Het licht was mooier dan de duisternis waar ik me al die jaren mij in had verscholen.

Ik leerde mijn huidige man kennen.

Hij, net als ik opzoek naar zichzelf was een verademing. De zelfde humor, het zelfde bewustzijn, dezelfde lessen, maar dan andersom.

Wat hij te veel had, had ik te weinig.

Wat ik teveel had, had hij te weinig.

Hij direct, druk, en vol passie, ik afwachtend, rustig en in evenwicht.

In alles waren we elkaars tegenpool.

De energie die vrij kwam tussen ons toen het denken stil viel, was niet van deze wereld.

Het één zijn met je partner, die prachtige kleuren in de kamer waarin wij ons bevonden, één met de wereld, en met het Hiernamaals.

Alles was met elkaar verbonden.

De kleuren die we zagen, de Engelen die zich toonden, het gezag dat wij hoorden.

De bloemen die voor onze ogen open gingen.

Het leek alsof de Hemel even stil stond voor ons.

En dit gebeurde allemaal in die volledige stilte en nu nog steeds.

Wij wisten vanaf het allereerste begin dat wij elkaar spiegelden, dat wij van elkaar konden leren en af konden leren.

We zijn niet alleen onze eigen leraren, maar ook elkaars leraar.

We zijn elkaars tegenpolen, die een balans proberen te vinden in dit leven van onszelf en naar elkaar toe.

 

 

Door steeds meer af te leren, ons meer bewust te worden van het leven in en om ons zelf heen, zijn we langzaam samen naar buiten getreden.

Ik met mijn verhalen en mijn partner met consulten.

Hij direct, helderziend en oplossingsgericht, ik op de achtergrond, afwachtend met mijn Engelengeduld. Iedere keer een stapje verder.

Elke keer meer vertrouwen hebben in de hulp van boven, meer vertrouwen in elkaar en in onszelf.

Het schrijvers talent bleek ik niet als enige te hebben, mijn man heeft inmiddels drie boeken mogen schrijven met behulp van zijn liefdevolle gidsen.

En langzaam zijn de consulten die hij geeft, uitgelopen op een goed bezocht praktijk.

Mijn zelfvertrouwen groeide langzaam, de onderliggende onrust ‘van niet goed genoeg zijn’ was nog steeds sterk aanwezig.

Het leek er even op, dat het mij weer in zijn tang had en niet meer los wilde laten, totdat mijn man de knoop door hakte.

Binnen een week had ik mijn eigen bedrijf en waren de eerste klanten die zich aanmelden voor een innerlijk kind verhaal.

Ook het doorzetten van mijn boek was een langlopend traject die ik steeds maar uitstelde.

Ook hierin heeft mijn man de knoop door moeten hakken en ik ben hem daar ontzettend dankbaar voor.

Het zelfvertrouwen groeide weer en ik vind het heerlijk om met mensen te praten en daarna een prachtig verhaal voor hen te schrijven die ik over hen door mag krijgen. Inmiddels heb ik mijn tweede boek afgeschreven “De Waterengelen” en hoop deze in najaar 2021 te kunnen lanceren.

 

Denk nu niet dat bij ons alles voor de wind gaat, nee in tegen deel.

We zijn veel gevoeliger geworden.

Ieder facet wat niet in balans is, word groot uit vergroot.

Ieder facet wat bij een ander niet in balans is, valt gelijk op.

We mogen er gelijk naar kijken en het oplossen. Vele levensstukken zijn niet in één twee drie opgelost, nee daar hem je meer tijd voor nodig.

Ook de levensperikelen, net als ieder ander, gaat bij ons gewoon door.

Net als bij iedereen krijgen wij te maken met dierbaren die komen te overlijden.

Het verschil alleen is, dat wij gelijk contact met ze hebben.

Dat ze ons laten weten dat het goed met ze gaat. Dat ze ons vertellen hoe vrij ze nu zijn zonder het denken, de conflicten, de emoties en de spelletjes die ze hebben gespeeld.

Ze zijn weer liefdevol, hun ware zelf en vrij!

Maar…..de gene die over zijn, hebben nu het overzicht, ze kunnen veel verder kijken dan wij dat kunnen met zijn alleen en ze willen graag dat het familie karma opgelost gaat worden.

Niet alleen voor hun zelf, nee voor de hele familielijn.

Het opnemen van deze familie karma is een zware taak. Het vergt veel moed en liefde voor je voorouders.

Zodra je dat speciale stuk in jezelf hebt oplost, heb je het gelijk voor de volgende generaties opgelost.

Maar we hebben vele voorouders en er is veel karma wat opgelost mag worden….

En we hebben nog vele levens voor ons om dat te mogen bewerkstelligen.

 

Wat ik eigenlijk met dit bovenste verhaal over mijzelf wil duidelijk maken is dit.

Wij hebben allemaal die Godsvonk in ons zitten.

Wij kunnen allemaal die rust terug vinden in ons zelf, wij kunnen allemaal die liefde van de helpers voelen, als wij die dikke laag met pijn, emoties en conflicten in ons zelf lichter hebben gemaakt door te onderzoeken en af te leren.

We kunnen zelfs vandaar nog verder gaan, door nog meer te onderzoeken en af te leren, waardoor je gezien gaat worden door het licht, en dat je een mooie taak krijgt om zo je onder gegraven talent in te zetten om anderen te helpen het licht te zien in de duisternis van angst.

Want alleen met zijn allen kunnen wij naar een hoger bewustzijn stijgen, door elkaar te helpen.