Familie van licht



 

 

Op een morgen keek een jonge vrouw uit het raam.

Het was herfst en de bladeren vielen van de bomen.

Het regende zachtjes en de lantarenpalen waren nog aan en het zou een druilende dag worden.

De vrouw dacht terug aan vroeger, ze dacht aan haar vader en haar moeder. Ze had hun al ruim tien jaar niet meer gesproken of gezien.

Niet dat de vrouw het niet wilde, want wat ze ook maar probeerde, ze kreeg nooit een reactie terug.

Ze was hier erg verdrietig over, en ze wist dat als één van hen kwam te overlijden, hiervan niet op de hoogte gesteld zal worden.

De vrouw wilde zo graag dat de pijn die haar ouders met zich mee droegen verzachten. Ze wilde zelfs sorry zeggen voor dingen die ze niet had gedaan of had gezegd.

 

Ze draaide zich om en pakte de telefoon en belde naar het nummer van haar ouders. Haar moeder nam op.

“Hallo mama, ik ben het.”

Het werd even stil aan de andere kant van de lijn.

“Wat moet je?”was het antwoord van haar moeder.

“Hoe gaat het mama, gaat alles goed met jullie?”

“Ja goed hoor”, kreeg ze als antwoord.

“Mama, ik heb jullie kaartjes gestuurd met verjaardagen, met kerst en met onze verhuizing, maar ik dacht ik krijg steeds niets terug,

ik ga eens bellen.”

“Je hebt je vader meer verjaardagskaartjes gestuurd dan naar mij”,

was haar moeders antwoord.

“Oh”, zei de vrouw, “maar ik heb helemaal geen onderscheid gemaakt tussen jou en papa.

Dan is er waarschijnlijk iets mis gegaan met de post.”

“Ik heb het eerste jaar heel veel verdriet gehad”, zei haar moeder nu.

“Het spijt me zo mama, als ik jullie verdrietig heb gemaakt, maar het is nu al zo lang geleden, kunnen we elkaar niet een keer zien en praten?”

vroeg de vrouw bijna bedelend.

“Nee, ik denk het niet”, zei haar moeder stroef.

“Maar mama, nooit is een lange tijd, weet je zeker dat je mij nooit meer wilt ziens?” “Nou ja, ik zeg niet nooit, maar er staat iemand aan de deur, ik moet ophangen.”

“Maar mama, zal ik je mijn nummer geven, dan kun je me terugbellen?” “Ik heb je nummer”,

en voor haar moeder ophing zei ze: “Ik wens je het beste.”

 

Daar stond de vrouw met haar telefoon in haar hand.

Ze was zo rustig en kalm geweest tijdens het gesprek, maar ze voelde door de stem van haar moeder zoveel strijd, zoveel onmacht,

verdriet en boosheid.

Tranen stroomden nu bij de vrouw over haar wangen heen, en ze wist dat het nooit meer goed zou komen.

Ruim tien jaar lang had ze kaartjes gestuurd met de hoop iets terug te horen van hen.

Dat rouwe gevoel om er niet bij te horen deed in haar hart nog steeds zeer, maar ze wist ook, dat zodra ze elkaar weer zouden zien er niets veranderd zou zijn. Haar ouders bleven maar vanuit het verleden leven en konden daar niet los van komen.

 

De vrouw keek weer door het raam. De vogels op de voedertafel waren druk. Het gemis van haar ouders kwam weer opzetten, maar ze kon er niets meer tegen doen. De vrouw ging aan tafel zitten en pakte pen en papier. Zou ze dan een brief naar hen sturen?

Nog een laatste poging om weer contact te krijgen?

En ze begon te schrijven.

De vrouw schreef over haar laatste tien jaar.

Ze schreef hoe een fijn leven ze nu had en dat ze zo was veranderd.

Ze vertelde in de brief dat ze de liefde van de Engelen had gevonden, en dat ze er veel mee in contact stond.

Ze schreef ook dat ze veel contact had met de andere werelden, en dat die zo liefdevol waren.

Ze vertelde dat ze zo anders was geworden, en dat ze heel goed begreep waarom het contact met hun altijd zo moeilijk was geweest.

Ze vertelde in de brief dat ze graag sorry wilde zeggen tegen alles wat ze in hun ogen verkeerd had gedaan.

Nadat de brief afwas, wist ze dat deze brief nooit zou versturen.

Ze begrepen elkaar tien jaar geleden niet, en nu zouden ze haar echt voor gek verklaren.

 

De vrouw legde haar pen voor haar neer op tafel en keek verdrietig.

Waar moest ze nu dan met dat nare gevoel heen?

Ze had als klein meisje al geen aansluiting met haar familie gehad, en altijd heeft ze geprobeerd er bij te horen.

Elke keer had ze de behoefte aan een soort liefde die ze haar niet konden geven. Hoeveel ze ook haar best deed, hoeveel meer ze van hen verwijderd raakte. Het loslaten van haar familie was moeilijk vond de vrouw, ze had nu niemand meer.

 

De vrouw ging op de bank liggen en huilde zachtjes.

Ze had geen hoop meer en ze voelde zich eenzaam en alleen.

Langzaam werd ze meegenomen door een andere energie en ze viel langzaam in een diepe slaap.

Ze werd meegenomen door het licht en een paar zachte handen droegen haar. De vrouw was bewust van wat er gebeurde en gaf zich over aan het licht. De handen die ze niet zag maar wel voelde,

namen haar mee door de vele lagen en sferen.

Een zachte liefdevolle mannelijke stem vroeg haar nadat ze in een roze sfeer waren aangekomen: “Wil je kiezen mijn zuster, wil jij je aardse familie terug of wil jij je lichtfamilie ontmoeten?”

De vrouw hoefde hier niet over na te denken, ze moest haar aardse familie een keer los gaan laten, het zou alleen maar strijd met zich mee brengen en strijd had ze genoeg van gehad.

“Ik wil heel graag mijn lichtfamilie ontmoeten”, zei ze zacht.

En de handen droegen haar nog verder de lichtsferen door.

 

Langzaam werd het beeld helderder, en ze zag dat ze boven de wolken zweefde. Ze zag de besneeuwde bergtoppen en een adelaar zweefde op de stroming van de lucht.

Ze zag nu ook wie haar had gedragen en een glimlach kwam op haar gezicht. Bij één van de bergen was een plateau en heel voorzichtig zette Sananda haar op beide voeten neer.

“Welkom mijn zuster, ik zal je aan je familie voorstellen”, en hij deed de deur open die aan de buitenkant van de berg zat.

Met enkele trappen naar beneden kwamen ze in een ruimte van licht. Hoge pilaren aan weerskanten reikten tot het plafond.

De vrouw keek omhoog en zag dat het plafond de universum was met planeten en sterren.

Een aantal mensen stonden bij elkaar en keken om toen Sananda met de vrouw binnen kwam.

Een vrouw kwam met haar beide armen gespreid naar haar toegelopen. “Mijn dochter, wat ben ik blij dat je naar huis bent gekomen. Wij hebben zo naar dit moment uitgekeken.

Het was tijd om je aardse ouders los te laten en weer vanuit liefde een familie te hebben”, en de moeder omhelsde haar zacht en liefdevol. De vrouw zuchtte.

Dit was waar ze haar hele leven naar had verlangd, dit gevoel had ze gezocht bij haar aardse familie en ze konden het haar niet geven.

De moeder liet haar dochter los.

“Mag ik je voorstellen aan je broeders? Je hebt mijn zoon Sananda al ontmoet.” De vrouw keek naar Sananda en knikte en glimlachte naar hem.

“Dan hebben we hier broeder El Morya en dit hier is je broer Kuthumi.” Alle drie kwamen ze naar de vrouw toe gelopen en  ieder overhandigde haar een klein cadeautje.

Van Sananda kreeg ze onvoorwaardelijke liefde, van Kuthumi kreeg ze geduld en van haar broer El Morya kreeg ze vrijheid.

De vrouw bedankte hen en keek naar een man die haar lachend aankeek. “Saint Germain?”en ze liep lachend op hem af.

“Dank je wel voor al uw hulp die u mij hebt gegeven.

Ik ben zo dankbaar!”

“Ik help graag mijn kind, we zijn immers vrienden

en voor vrienden doe ik alles.”

Opeens werd ieders aandacht getrokken naar een deur die open ging.

Een grote man liep de ruimte binnen.

“Oh, jullie zijn er al, waar is mijn dochter?”en hij keek naar het groepje mensen. “Ah, daar is ze”,

en ook hij liep met open armen naar de vrouw toe.

“Mijn prachtige dochter, je bent eindelijk thuis.

Vanaf nu zijn we weer samen en zullen we weer één lichtfamilie zijn.

Weet dat je nog een aantal jaren daar moet blijven en als je werk erop zit, je volledig thuis mag komen.

Mijn naam is Serapis Bey en ik ben je vader vanuit het licht.

Vanaf nu zijn we jouw lichtfamilie, en wij zijn het die jou vanaf nu dag en nacht bijstaan in deze laatste jaren van je leven.

En als de tijd is aangebroken dat je het tijdelijke voor het eeuwige verruild, zullen wij gezamenlijk jou naar huis dragen en mag je voor altijd thuis zijn samen met ons. Wij zegen je mijn kind”,

en hij gaf haar een zoen op haar voorhoofd.

 

Opeens was de vrouw klaarwakker. Was dit nu echt gebeurd?

En een zachte streling over haar wang deed haar glimlachen.

Ze stonden met zijn allen om haar heen en droegen het licht, het licht van haar lichtfamilie.

 

 

Jolanda Rhijnsburger


Gastenboek


Commentaren: 15
  • #15

    Marian (donderdag, 21 oktober 2021 19:19)

    Diep geraakt
    Tranen mogen vloeien
    Ik Voel al zolang het Verlangen
    Terug naar Huis te mogen

  • #14

    Jacqueline (zondag, 10 oktober 2021 14:02)

    Prachtig mooi, het raakte tot in mijn ziel. Bedankt

  • #13

    Wil (zondag, 10 oktober 2021 14:01)

    Genoten van je prachtige verhaal, dankjewel, je weet iemands hart te raken, dat kan alleen maar een vrouw met een mooi en zuiver hart, en dat heb jij, fijn weekend toegewenst samen met Ronald, heel veel liefs en dikke knuffel. Wil ❤️�����

  • #12

    Nacht Engel (zondag, 10 oktober 2021 14:01)

    Wauw prachtig geschreven Jolanda. Verdrietig verhaal maar mooi aan het einde.....
    ���
    Dank je wel�

  • #11

    Marc (zondag, 10 oktober 2021 14:00)

    Wat schrijf je toch prachtig en zuiver.
    Echt genieten iedere keer weer �

  • #10

    Carine (zondag, 10 oktober 2021 13:58)

    Wow, dat is indrukwekkend en ontroerend mooi! Dank je wel lieve Jolanda! ���

  • #9

    Ineke Norbruis (zondag, 03 oktober 2021)

    Wat is dit prachtig geschreven vol liefde en hoop.
    Mijn aardse ouders zijn al overleden maar heb altijd de waardering en hun liefde gemist.
    Door dit verhaal voel ik mij dichter bij de engelen.
    Dank je wel hiervoor

  • #8

    Mar Duizendstra (zaterdag, 02 oktober 2021 19:18)


    Wow wat mooi beschreven en wat een kracht. Ik voelde het gemis van broers en zuster die ik wel in naam had maar nimmer zat ik echt in hun hart. Mijn lieve moeder die ik moest laten gaan en daarna de band opbouwen met mijn vader. Dat was soms zwaar maar we hebben het gered en aan het eind van zijn leven hadden wij een heel mooi gesprek. Jammer dat dit niet eerder kon maar door de spanningen van de kinderen die kwamen en weer weggingen bleef er veel pijnlijke herinneringen. Ik had al afscheid van mijn broers en zuster genomen maar hij was hun vader en probeerde het steeds weer. Maar helaas bezeerde ze ook hem weer. Ik had veel moeite met die strijd maar kon soms voor mezelf kiezen maar mijn liefde voor mijn vader liet mij ook terug gaan. En ineens is het dan toch gedaan en kom je helemaal alleen te staan. Gelukkig had ik mijn gezin maar het gemis is toch een raar ding. Wat zou ik graag mijn lichtfamilie ontmoeten en die met een omhelzing begroeten. Vroeger had ik hele mooie dromen waarin vele voorspellingen zaten. Maar na het overlijden van mijn moeder raakte ik daarvan het meeste kwijt. Dit is toch wel hetgeen dat ik mis. Mijn dromen met eerlijke en oprechte inzicht. Maar wat verloren is gegaan kan hopelijk ineens weer voor mijn droomdeur staan. Dank je voor dit mooie verhaal.

  • #7

    Marleen (vrijdag, 01 oktober 2021 11:36)

    Wat een mooi verhaal heb je geschreven. Verdrietig om te lezen dat ze niet meer welkom is bij haar aardse fam. Maar mooi hoe ze liefdevol opgevangen wordt door haar licht fam.

    Loslaten is moeilijk. Keer op keer proberen om het contact te herstellen. Wat dan al 10 jaar niet lukt. Eens is het goed zo....maar dan sta je echt alleen...en dan komt haar licht fam.
    Prachtig!
    Dank je wel. ���

  • #6

    Jacqueline van Rees (vrijdag, 01 oktober 2021 10:41)


    Prachtig. Ik krijg er tranen van in mijn ogen om je zo geliefd te voelen. Dat mis ik ook soms. En dan ineens vind ik weer een witte veer op mijn pad en laatst kreeg ik een mooie knikker van mijn overleden vader. ��

  • #5

    Tonny Ladenstein (donderdag, 30 september 2021 15:52)

    Dankjewel voor dit ontzettend mooie verhaal ❤️��❤️

  • #4

    Lina (donderdag, 30 september 2021 15:01)

    Wat mooi en herkenbaar kon wel mijn verhaal zijn ook mijn aardse ouders en broers en zus willen mij niet meer zien ben even goed blij naar zoveel tranen te hebben gelaten dat ook ik nu mijn lichtmeesters heb ontmoet en dat ik door hun gedragen wordt dank je hiervoor veel liefs Jolanda �❤�

  • #3

    Rosie (donderdag, 30 september 2021 14:55)

    Wat een geweldig verhaal, en heek herkenbaar.
    Het los laten is erg moeilijk

  • #2

    John Eijck (donderdag, 30 september 2021 14:28)

    Oh, wat heb je weer een prachtig verhaal mögen schrijven en met ons mogen delen Jolanda? Zo herkenbaar, dat aardse gedeelte! Dank je wel hoor! ����‍♂️�‍♂️�‍♂️

  • #1

    Angela (donderdag, 30 september 2021 14:19)

    Wat een mooi pakkend verhaal en het lijkt wel of je het voor mij geschreven hebt.
    Ook ik zie mijn ouders niet meer omdat ze mij niet begrijpen.
    Dank je wel lieve Jolanda, ik sta dus niet alleen.
    Oja, ik geniet telkens van jou verhalen, ze zijn zo mooi.
    Binnenkort ga ik je benaderen voor een innerlijk kind verhaal, ik wil dat al zo lang.
    Nogmaals, dank je wel