Gevangen door gedachten.

 

Soms ben ik heel even de weg kwijt, weet ik niet meer wie in ben of wie ik zijn moet in deze moeilijke wereld.

Naar wie moet je luisteren of wil ik luisteren? 

Bij wie zoek ik antwoorden?

Soms loop ik alleen door het bos en ben ik op zoek naar dat kruispunt, hopende dat het mij de juiste weg zal wijzen.

Vreemd, dat iedereen op zoek is naar de juiste weg.

Misschien liep ik al die tijd al op de juiste weg.

Maar wat als er helemaal geen weg is?

Stel je voor, je staat midden in het grote bos en er is geen enkele weg, er is geen richting, welke kant moet je dan oplopen?

Loop ik richting de zon of loop ik met de wind mee?

Wat is nu juist?

De eerste stap is het moeilijkst.

Er is geen richting, je weet niet wat je kunt verwachten. Je hebt er geen controle meer over……. Tja niets eigenlijk.

Je weet niet waar je naartoe gaat.

De tweede stap maakt het allemaal wat angstiger.

Wat kom je tegen? Wil ik dit wel? Maar je hebt geen keus!

En de angst achtervolgt je als een wolf op de hielen.

De derde stap komt als de angst je heeft ingehaald en door de wolf in je kuiten wordt gebeten.

Je wil niet verder maar je moet!

Huilend val je op de grond.

Je krijgt geen tekens en geen aanwijzingen. Je bent aan jezelf en je demonen overgeleverd.

Je grootste angsten komen voorbij en zullen net zolang aanwezig zijn totdat jij opstaat en zelf een richting kiest.

Dan neem je de vierde, vijfde en zesde stap met opgeheven hoofd. Je droogt je tranen en dan opeens zie je een vogel hoog in de boom en het zingt zijn lied. Je ziet een hert vanuit de verte naar je toe komen lopen en jij blijft staan. De zon schijnt door het bladerdak naar beneden en je bent stil.

Je gedachten zijn stil, je bent je er volledig alert en bewust van wat er in en om je heen gebeurd.

Dan heel even raakt het hert jouw uitgestoken hand aan en snuffelt. Kijkt je aan en loopt in zijn rustige tempo richting de beboste struiken en is weg.

Heel even was je één met dit prachtige beest, je was heel en één met alles.