Luchtkasteel


Het is vroeg in de ochtend, een jonge vrouw staat op en doet haar gordijnen open.

Ze keek naar buiten.

Het zou een prachtige dag worden.

Ze liep naar beneden en smeerde een boterham en schonk een glas melk in.

Nog slaperig van de nacht ging ze aan de keukentafel zitten en keek naar buiten.

Ze zag de vogels druk zoekend naar eten op de grond en haar gedachten dwaalden af.

Haar hele leven was ze bezig geweest met overleven.

Wat ze ook deed, nooit was het goed in de ogen van anderen.

Ze begrepen haar niet, het leek wel of ze uit een ander soort hout gesneden was.

Altijd was er conflict, niet dat ze het opzocht, nee in tegendeel, ze was er altijd bang voor geweest.

Maar ze kon er niets aan doen.

Overal waar ze was geweest of met wie ze ook omging dan ontstond conflict.

Op een gegeven moment durfde ze met niemand meer contact te hebben, ze sloot zich af van de buitenwereld en ging volledig haar eigen gang.

Het ging heel goed, en langzaam aan begreep ze waarom mensen zo konden zijn tegen haar.

Ze was te naïef, ze zag niet de spelletjes die mensen met haar speelden,  en wie was er nu een makkelijker doelwit dan zij, wie kon je makkelijk de schuld geven wat jou is overkomen,  ja zij, en wie kon je beter haten dan lief hebben, dat was zij.

Nu zat ze aan de keukentafel en de tranen rolden over haar wangen.

Weer moest ze die buitenwereld betreden omdat er iets vervelends zich had voor gedaan en weer was ze het doelwit geworden van haat, jaloezie, angst, wrok, pijn, verdriet, en wezen ze haar als schuldige aan.

Er werd een luchtkasteel van onwaarheden om haar heen gebouwd en iedereen die geen macht of controle  over haar kreeg bouwde er een torenkamer  bij.

Ze maakte van haar een vrouw die niet bestond, die niet eens in dat luchtkasteel woonde.

De vrouw veegde de tranen van haar wangen, keek weer naar buiten, en zag de vogels.

Ze stond op van tafel, verkruimelde een boterham en gooide het door het openraam naar buiten.

Ze keek naar buiten, die vogels oordelen niet, die kennen geen haat, angst, verdriet en hebben geen wrok. Wat een fijn leven, wij mensen kunnen daar nog veel van leren.

En een glimlach kwam op haar gezicht, dit waren haar nieuwe vrienden.

 

 

©Jolanda Rhijnsburger


Wilt u ook een reactie achter laten?

 Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!

Commentaren: 5
  • #5

    Jauqueline (vrijdag, 08 november 2019 22:58)

    Idd zo vaak mee gemaakt, je durft niemand meer te vertrouwen, al begrijp ik vaak de jaloezie niet. Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed en zeker niet perfect....

  • #4

    Renato bou (vrijdag, 08 november 2019 10:43)

    Het verhaal dat ik las is gewoon mijn leven. Ik heb dit ook mee gemaakt en nu nog. Ik zonder mij nu ook af van de mensen ben gewoon verdrietig en bang dat zij mij weer beschuldigen voor van alles en nog wat. Ik leef nu van werk naar huis meer niet en dat is al meer als 3 jaren zo. Ik ben bang geworden voor de mens.

  • #3

    Ank (vrijdag, 08 november 2019 09:41)

    Wat een raak vlakken ,, ik word druk en kakelaar genoemd , heb alleen nog een paar kennissen ,die mij ook weer gebruiken ,,ik weet het ,maar iedereen vond dat ik ze moest lozen,, zij hebben verder niemand ,ik neem nu een duidelijke stelling ,tot hier en niet verder! En nu gaat het goed! Vanaf mijn jeugd durf ik mezelf niet te uiten ,had altijd losse kontakten en de enige vaste had ook problemen ,lesbisch wat in mijn jeugd heel erg was en men je graag de goot intrapte ,,ik niet ,want ik wist niet wat het was!,we hebben nog steeds kontakt al 60 jaar,, maar allebei lieten we en laat zij nog steeds haar gevoel niet zien ,,ook niet na het overlijden van mijn man ,,onze jeugd had geen liefde ,mijn ouders dachten dat Kerstmis het wel goed maakte als ze uit pakten ,,dan kwam er veel visite vw de verjaardag Pa ,, allemaal leuk ,maar een compliment ? Nooit ,je hoorde alleen dat er iets niet goed ging ,of wat heb je veel acne of je haar zit raar of je bent dom en als je iets goed kon dan hemelde zij op bij hun vrienden ,,Vreselijk! Dat rugzakje is nu dicht,dank zij mijn man die mij op handen droeg,,ik praatte uren en en voelde me veilig ,,nu moet ik het doen met ,,vrienden ,, die ik nog heb ,want toen velen de ziekte van mijn man die nooit iets had en altijd aan het klussen was bij iedereen ,het niet aankonden en dus daarom hem niet bezochten ,was dat een groter verdriet voor ons dan zijn ziekte ,,dat zei hij !,Nu lach ik maar en doe meestal alles alleen ,wandelen en fietsen ,omdat ik bij de wandel club zoveel praatte haakten de mensen af ,,ik weet dat ,en voel mij nog eenzamer ,,dus ben ik eraf,, en nu heb ik al jaren vreselijke spierpijn ! Ik ga alleen naar Verweggistan ,, dan hoor je zeggen ,flink hoor , Appen is ook zoiets ,de telefoon hoor ik nooit ,en door artrose willen mijn vingers niet zo ,dus dat is ook eenzaam ,,heb nwe buurtjes Heel jong Lief ,maar ik durf niet zo veel te zeggen , soms komt mijn buurmeisje vragen hoe het gaat ,met een specifieke vraag over een probleem ,daar ben ik blij mee ,want ik help graag ,, mijn Kids hebben drukke banen en gezin ,dochter heeft Iets van Autisme ,heel lief ,te goed ,maar je moet niet teveel op haar leunen ,dus dat alles maakt het moeilijker ,,

    Lieve Gr Ank

  • #2

    Angel (vrijdag, 08 november 2019 09:13)

    Ik herken dit zeker .
    Mijn leven is ook altijd zo geweest.
    Nu sinds een paar jaar kan ik het wat ombuigen en anders de wereld in kijken .
    Echte vrienden heb ik er nog 2.
    En de energieslurpers heb ik vaarwel gezegd.
    Niet altijd gemakkelijk maar geeft wel meer lucht .

  • #1

    Anja (vrijdag, 08 november 2019 08:46)

    Ook meegemaakt maar is hedendaags nog steeds zo.


    Prachtige zeer toepasselijke tekst.