Onvoorwaardelijke liefde.


Een jongen keek voor zich uit. De tranen stroomden over zijn gezicht. Hij miste zijn vader zo ontzettend.

Hij was nog zo jong toen zijn vader hem verliet.

Hij kon het nog altijd niet begrijpen. Zijn vader was er niet meer.

De jongen dacht aan een aantal jaren geleden, toen het slechte nieuws tot hem kwam. Zijn vader, waar hij zo tegenop keek, was dood.

Zijn hele leven had hij een goede band met zijn vader gehad, hij was zijn lievelingetje.

Maar het noodlot sloeg toe.

Nu zat hij alleen in een klein kamertje in een te grote stad.

Zijn moeder is uit zijn gezichtsveld verdwenen.

Niet omdat zij dat wilde. Nee, hij wilde het zo.

De pijn die hij in zich droeg projecteerde hij op zijn moeder.

Vanaf dag één, nadat zijn vader hem had verlaten, was zijn leven verpest. Hij had het zich allemaal zo anders voorgesteld.

Hij, samen met zijn vader mountainbiken door het bos, of samen tennis spelen, of een goede film kijken. Nee, dat kon nu niet meer.

De jongen huilde nu nog harder, hij voelde zich verlaten.

Hij wilde zo graag die aandacht, die liefde. Hij wilde zo graag gehoord worden, maar niemand luisterde nog naar hem.

 

Zijn vader stond naast hem, hij had zijn hand op het hoofd van zijn zoon gelegd en stond huilend naast hem.

Hij zag zijn zoon, een grote knul, huilend op de grond zitten.

Zijn zoon, waar hij altijd zo trots op is geweest, was nu ongelukkig.

Vader ging naast hem op de grond zitten, hield zijn hand vast en begon te praten.

‘Mijn lieve jongen, je maakt het jezelf zo moeilijk.

Je bent mij niet. Je hoeft niet hetzelfde leven als ik te leven.

Ga er op uit, maak nieuwe vrienden, ga op avontuur, geniet van het leven, het is soms zo kort.

Sluit je moeder weer in je hart, zij heeft geen enkele schuld hierin. In tegendeel, ze houd zo ontzettend veel van jou!

Ze laat jou nu met rust, zodat jij in kunt zien dat het niet haar schuld was dat jouw leven anders is verlopen dan jij had verwacht.

Ze wacht op jou en weet heel goed wat jij doormaakt.

Je moeder staat vaak voor het raam en kijkt uit over de open vlakten en denkt aan jou. Ze voelt jouw verdriet.

Ze weet dat ze niets voor je kan doen zolang jij tegen haar aan blijft schoppen.

Lieve jongen, dat heeft ze toch niet verdiend?’

 

De jongen ging nog harder huilen, stond op en stompte keihard met zijn vuist tegen een muur.

Liet zich weer op de grond zakken en begon nog harder te huilen.

Vader zat weer naast hem, had zijn armen om hem heen geslagen.

‘Mijn kind toch, wat is er met je gebeurd?

Waarom kan ik je niet bereiken?’

In de hoek stond een Engel. Ze had alles gezien en liep langzaam naar vader en zoon toe.

Vader stond snel op en greep de handen van de Engel vast. ‘Alstublieft, help mijn jongen, het is nog maar een kind.’

De Engel keek naar de zoon, zuchtte en schudde zijn hoofd.

‘Zijn moeder zegt, ik hoef mijn kind niet meer te zien, maar het belangrijkste is, dat u hem weer gelukkig kunt maken.

Ze offert de liefde voor haar kind op.

Wat moet ik doen? Naar de wens van zijn moeder luisteren?

Vader keek nu droevig voor zich uit.

‘Als dit is wat zijn moeder wil en er zijn geen andere mogelijkheden op dit moment, dan vraag ik u, om zijn moeders wens in vervulling te laten gaan.

Zijn moeder weet heel goed wat ze heeft gezegd. Haar zoon blijft voortleven in haar hart.

Ze weet dat als hij gelukkig is, zij dan ook rust zal hebben ook al zal het gemis haar zwaar vallen.

Misschien komt er een dag, dat hij alles in gaat zien en dat hij de liefde voor zijn moeder weer in zijn hart toelaat. Haar onvoorwaardelijke liefde.’

 

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger 17-04-2019


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!

Commentaren: 3
  • #3

    Marlies Roost (vrijdag, 19 april 2019 20:43)

    Heel mooi.
    Ik kijk uit naar je mooie verhalen.
    Dank je wel voor de mooie boodschappen

  • #2

    Miriam (woensdag, 17 april 2019 15:42)

    Prachtig Jolanda echt prachtig .���♥️���

  • #1

    Trudy Zwart (woensdag, 17 april 2019 15:22)

    Wat een mooie verhaal....
    verdriet en boosheid we maken het allemaal mee.
    maar als we kunnen loslaten in liefde.
    wordt de ander op zijn of haar tijd tot inzicht gebracht...
    Dan is er kontakt mogelijk...en zijn er tranen van vreugd maar kunnen ze allemaal in liefde verder gaan..
    Lieve groet Trudy Zwart ❤�‍♀️