Reis van je leven

 

 

Wanneer het meisje is opgestaan uit bed, doet ze haar pyjamaatje uit, wast zich en kleed zich snel aan.

Ze wil buiten spelen. Het weer is ook zo mooi.

Ze had al even door het raam naar buiten gekeken.

Snel liep ze de trap af naar beneden en pakte een appel van de fruitschaal.

“Ik ga buiten spelen mam.” Riep ze terwijl ze de deur uit liep.

Ze wist al waar ze naartoe zou gaan.

Ze liep naar de duinen. Achter de duinen was de zee.

Ze hield van de zee, het was haar vriendin.

Uren kon ze langs de kustlijn wandelen en onderweg vond ze de mooiste schelpen.

Thuis had ze al een hele verzameling.

Net voordat ze het laatste duin over wilde steken zag ze een oude vrouw in het duinzand zitten.

Ze had een hoofddoek om die ervoor moest zorgen dat haar lange haren niet overal heen zouden dansen.

“Hallo!” Zei de vrouw vriendelijk.

“Ga je vandaag weer naar de zee?”

En ze keek het meisje vriendelijk aan.

Het meisje knikte.

Ze kende de vrouw, ze woonde een paar huizen verderop.

“Ja, buurvrouw, het weer is zo mooi en misschien vind ik nog wel een paar mooie schelpen.”

De oude vrouw lachte.

“Ik hoorde dat je jarig bent geweest.”

Het meisje knikte weer. “Ja, een paar weken geleden.”

“Wacht, ik heb iets voor je, misschien vind je het leuk om eens door dit masker te kijken.” En ze haalde een masker tevoorschijn.

Het meisje was nieuwsgierig en liep op de vrouw toe.

Ze was dol op verkleden en om er anders uit te zien.

Ze kon dan de rol van iemand anders spelen. 

De vrouw liet het masker aan het meisje zien. Het was prachtig! “Voor je hem opzet moet ik je nog iets vertellen. Het is niet zomaar een masker. Achter dit masker mag jij je leven inzien. Het zal een leuke reis worden maar soms gebeuren er tijdens zo’n reis ook minder leuke dingen. Deze gebeuren om je te vormen naar wie je uiteindelijk gaat worden.”

Het meisje had nog nooit zoiets mee gemaakt en staarde naar het masker die bij de vrouw op schoot lag.

Het masker zag er prachtig uit.

Het was wit met zilveren sterren, lichtblauwe wolken en golven van de zee.

“Kom naast me zitten, dan kun je kennis maken met het masker.” Zei de vrouw vriendelijk.

Het meisje ging naast de oude vrouw zitten en de vrouw overhandigde haar het masker.

Inmiddels had ze het masker op haar benen gelegd en ze keek er nieuwsgierig naar.

“Maar hoe kan dat dan?” Vroeg ze aan de vrouw.

“Het is een tovermasker. Zodra je haar opzet zie je wat er allemaal zal gebeuren in dit leven. Je bent dan een beetje voorbereid op wat komen zal”.

Het meisje keek de oude vrouw blij aan.

“Ben je er klaar voor?”

Het meisje knikte van ja. De reis kon beginnen.

Heel voorzichtig drukte ze het masker op haar gezicht en wachtte geduldig op wat er komen ging.

Ze zag een klein meisje dat met vele andere kinderen op een perron op een trein stond te wachten.

Toen de trein het station binnen reed en tot stilstand kwam konden alle kinderen instappen.

Ze werden nagewuifd door liefdevolle gidsen en Engelen.

De trein had wel duizend wagonnetjes.

Het meisje ging zitten en haar reis was begonnen.

Samen met alle andere kinderen reisde ze door het universum totdat ze bij de Aarde aan kwamen.

Ieder jaartal, elke maand en elke dag stopte de trein en stapten er kindertjes uit.

De nieuwe ouders stonden op het perron op hen te wachten.

Het ging allemaal in een razend tempo en de jaren en maanden vlogen voorbij.

Het meisje zat in één van de laatste wagonnetjes en had onderweg vrienden gemaakt.

Met één jongetje was ze extra bevriend geraakt en ze hadden elkaar beloofd dat ze elkaar weer zouden opzoeken in dit nieuwe leven.

Toen de trein na de zoveelste keer stopte werd haar naam omgeroepen en mocht ze uitstappen.

Haar nieuwe papa en mama hadden op haar gewacht.

Toen zag ze haar eigen geboorte, een nieuwe wereld met een nieuw leven en nieuwe lessen.

Ze zag zichzelf opgroeien.

En met de nodige levenslessen die ze leerde werd ze langzaam ouder.

Ze leerde haar man kennen. Hij was het jongetje wat ze in de trein al had ontmoet. Het was een heerlijk weerzien.

Ze werd ouder kreeg kinderen en ze werd oma.

Het meisje keek met een glimlach naar haar eigen leven.

Soms moest ze even huilen want het was niet altijd even makkelijk maar op het einde voelde ze rust.

Ook zag ze dat ze ging sterven. Ze zag haar familie om zich heen staan en ze ging terug naar “huis”, waar ze werd opgehaald door haar vader.

Hij die altijd zo streng is geweest, was nu vol liefde.

Hij zou haar naar de hemelse sferen brengen.

De reis ging nog verder.

Het masker liet niet alleen haar leven op Aarde zien. Nee, het masker liet ook haar leven in het hiernamaals zien.

Ze zou de gids gaan worden voor een lief klein meisje.

Ze zou het Engeltje, wat het meisje was begeleiden, bijstaan en liefhebben. Ze zou geen seconde van haar zijde wijken.

Maar ze zag nog iets.

Ze ging ook mensen helpen om over te gaan.

Mensen die een zwaar leven achter de rug hadden en niet los konden komen van het Aardse leven.

Zij zou ze gaan begeleiden en langzaam naar het licht toe brengen.

Ze zag zichzelf een oude vrouw begeleiden.

Ze zag het licht wat vanuit een stip opbloeide en in de zwarte leegte verscheen.

Ze bracht de oude vrouw naar het licht. Het licht wat zich weer terug trok naar een stip en dan voorgoed verdween.

Het meisje zag nu alleen nog maar de zwarte leegte en deed voorzichtig haar masker af.

Ze keek opzij en lachte door haar tranen heen naar de oude vrouw.

De oude vrouw staarde naar de zee en keek daarna het meisje vol liefde aan.

“Het is jouw leven, probeer er van te genieten. Neem alles niet te serieus, zie het maar als een spel dat gespeeld moet worden.

Geniet van de reis, hou van jezelf en de wereld waarin je leeft.”

De oude vrouw stond op en pakte het masker aan van het meisje.

Ze bukte zich en gaf het meisje een kus op het voorhoofd.

Het meisje keek de oude vrouw na die inmiddels van het duin voor haar afliep.

Ze zag dat ze naar de zee toe liep, onderweg haar kleding uit deed, het masker opzette en de zee in rende.

Het meisje kon haar ogen niet geloven.

Haar hele leven zou ze uitzien naar de zee. Hopend op de dag haar weer te mogen ontmoeten.  De zeemeermin met het masker op.

 

© Jolanda Rhijnsburger.

 

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

 Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 0