Limonade en koekjes


 

 

Nog niet zo lang geleden woonde er aan de rand van het bos een oude vrouw.

Ze woonde in een klein huisje met een rond rieten dakje en met kleine raampjes aan de voorkant.

Haar deurtje was groen geschilderd en ze had een schoorsteentje boven op haar rieten dakje staan.

De hele dag bakte ze heerlijke zelfgemaakte koekjes.

De geur van roomboter vermengd met honing ging dan door haar schoorsteentje zo naar buiten.

Het hing als een zoete deken over haar huisje heen.

Ze maakte ook zelf limonade. Elke morgen, wanneer de zon op kwam, ging ze naar het bos en plukte dan de lekkerste vruchten die ze maar kon vinden.

En als ze dan weer thuis kwam, maakte ze van die zoete vruchten de lekkerste limonade.

Deze oude vrouw, was een hele lieve vrouw.

Elke dag kwamen alle kindertjes naar haar toe.

Ze gingen dan samen in een kring zitten en praatten over de leuke dingen, die ze die dag mee hadden gemaakt.

Soms was er een kindje verdrietig, die mocht dan bij haar op schoot zitten.

Iedereen was muisstil, als ze één van haar mooiste verhalen vertelde.

Voordat iedereen naar huis ging kregen ze van haar een zelfgebakken koekje en een lekker glas zelfgemaakte vruchten limonade.

En tot slot, zongen ze met zijn allen nog een paar leuke kinderliedjes.

 

Op een dag zag een man in de verte een huisje staan. Een huisje waar rook uit de schoorsteen kringelde.

Hij rook de zoete geur van koekjes. Koekjes die hij ooit als kind eens had gegeten.

Hij zag een oude vrouw met om haar heen een grote kring met kinderen.

Eén kindje zat bij haar op schoot, ze had gehuild.

Dat zag hij aan haar rode oogjes en haar betraande wangetjes.

Hij stapte wat dichterbij en glimlachte. Hij stak zijn hand op.

‘Hallo allemaal, wat gezellig en wat ruikt het hier lekker. Is dit soms een kinderfeestje?’

‘Wij vieren elke dag feest meneer.’ Zei de oude vrouw en ze keek de man met een glimlach aan.

‘Alle kindertjes komen mij elke dag bezoeken, ze slaan nooit één dag over.

‘En als er één ziek is?’ Vroeg de man.

‘Dan ga ik persoonlijk naar dat kindje toe.’ Antwoordde de oude vrouw.

‘Maar waarom doet u dit allemaal voor deze kinderen?’

‘Ik doe dit omdat kinderen zoveel vreugde, liefde en geluk brengen.’

‘De kinderen weten diep vanbinnen, dat er altijd één iemand is die op hen wacht.’

Hij keek nog eens om zich heen naar al die lieve kindertjes.

Hij keek nog eens naar de oude dame.

Haar prachtige heldere blauwe ogen, haar lange zilveren haren, opgerold in een knotje op haar hoofd.

Haar diepe rimpels en zachte huid van ouderdom.

Hij zuchtte en dacht bij zichzelf: ‘Als iedereen nu eens naar haar toe zou gaan. Wat zou de wereld er dan anders uit zien!’

Weer keek ze hem met een stralende glimlach aan.

‘Dat doen ze al, maar de grote mensen kinderen zijn mij vergeten.

Alle jonge kinderen komen overdag bij mij langs en alle grote mensen kinderen komen midden in de nachts in een kring om mij heen zitten.’

‘Ze krijgen dan ook mijn zelfgemaakte limonade en de zelf gebakken koekjes.’

We praten over wat hun zo bezig houdt. Waarom ze verdrietig zijn of waar ze bang voor zijn, of waarom ze jaloers of boos zijn geweest.’

‘Ze krijgen dezelfde intense vreugde, die onvoorwaardelijke liefde, ze krijgen dat gelukkige gevoel, dat gevoel wat ze vroeger als kind ook hebben gehad nu iedere nacht in hun slaap.’

‘Zo weten ze heel diep van binnen waar echte liefde is en waar ze altijd welkom zijn.’

‘Ze gaan altijd opgelucht en blij terug naar bed.’ Vertelde de oude vrouw.

‘Maar, hoelang doet u dit al?’ Vroeg de man met volle verbazing op zijn gezicht.

Ze glimlachte en antwoordde; ‘Dit doe ik al zo lang ik hier ben en dat is al heel erg lang.’

Hij keek haar vol bewondering aan.

Haar gezicht was als een Engel. Haar ogen glansden van geluk. Deze vrouw was puur liefde!

Elke dag liep hij naar haar huisje.

Ze zochten samen naar de vruchten, hij kneedde het deeg en maakte de kachel aan met de bij elkaar gesprokkelde houtjes.

Hij hielp mee met het bakken van de koekjes en het persen van de vruchten.

Als ze klaar waren stonden ze samen in de deuropening en keken naar de kinderen die hen tegemoet kwamen.

En zo was er elke dag feest. Feest met limonade en koekjes.

 

© Jolanda Rhijnsburger.

 

 

 

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

 

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 0