Terug naar huis.


‘Mama, waar gaan wij naar toe?’
Een jongetje keek omhoog naar zijn moeder.
Moeder keek haar zoon aan. En mama zei; ‘Luister goed. Wij gaan samen met z’n tweetjes op reis.’
De jongen was blij. Hij stond te dansen en te springen van blijdschap.
‘Waar gaan we dan naar toe mama?’
Mama stond stil ze hing een beetje naar voren en keek haar zoon recht in zijn ogen aan.
‘Wij gaan naar de Engelen.’
Het jongetje keek verbaasd; ‘Bestaan er dan echt Engelen mama?’
‘Ja, die bestaan echt, maar niet iedereen kan ze zien. Wij wel!’

En ze gaf haar zoon een knipoog.
‘Ik zie ze nu overal om me heen.’ Zei ze tegen haar zoon.
De jongen had nog nooit een Engel gezien. Hij dacht altijd dat het een verzinsel was.

Nu ging hij met zijn moeder naar de Engelen en zijn mama zag ze wel.
‘Maar als u ze nu al ziet, dan zijn we toch al bij de Engelen?’ Vroeg hij weer.
Moeder knikte; ‘Maar er is één plek waar de hoogste Engelen wonen en daar gaan we nu naartoe.’

Ze trokken hun jas aan en gingen samen op pad.
‘Is het nog ver?’ Vroeg de jongen na een tijdje.
‘Wij zijn er bijna. Alleen deze trap omhoog en dan zijn we bij de Engelen.’
Moeder en zoon beklommen samen de trap.
Een trap die in het begin heel breed was. Maar hoe verder je naar boven liep, hoe smaller de trap werd. 
Helemaal bovenaan was de trap zo smal geworden, dat je nog maar één voet op een tree kon zetten. 
Boven aan de trap was een groot plein.
Als je naar boven keek zag je een enorm groot gebouw.
Dit gebouw was van wit marmer en had heel veel ramen.
En je kon de bovenkant niet zien, die was verstopt in de wolken.
Moeder pakte haar zoon bij de hand en zei; ‘Dicht bij mama blijven hoor.’
En samen staken ze het plein over totdat ze bij het gebouw aankwamen.
Voor de deur stond een Gouden Engel.

Deze Engel had een zwaard in zijn hand. 
Hij hield moeder en zoon staande en vroeg aan moeder wat ze kwamen doen.
Moeder die niet bang was zei; ‘Ik kom voor de Hogere Engelen.’ 
De Gouden Engel die op wacht stond liep naar de deur en deed hem open.
Moeder pakte haar zoon weer bij de hand en snel liepen ze naar binnen.
Binnen was alles wit met een enorme zaal waar geen eind aan leek te komen.
Pilaren die zo hoog reikten, zodat je het einde er niet van kon zien.
Overal liepen Engelen heen en weer.
Het jongetje kon ze nu ook zien en hij keek zijn ogen uit.

Maar ze moesten verder.
Moeder nam haar zoon weer bij de hand en ze gingen naar een lift.
Voor de lift stond een prachtige witte Engel en hij vroeg aan moeder; ‘Waar wilt u naar toe?
Moeder zei; ‘Ik kom voor de Hogere Engelen.’ 
En de Engel opende de lift, liet moeder en zoon instappen en drukte op wat knoppen.
Er gebeurde niets. Geen raar gevoel van omhoog of omlaag, helemaal niets. 
De Engel had op een paar knoppen gedrukt en de deur ging daarna gelijk weer open.
‘Bestemming bereikt.’ Zei de Engel.
Moeder pakte haar zoon weer bij de hand en samen liepen ze een stille witte gang door.
Aan het einde van de gang zat een deur.

Dit keer stond er geen Engel voor en moeder klopte aan.
De deur ging open en moeder en zoon stapten naar binnen.
In een grote kamer zonder muren stond een grote ronde tafel. 
Aan die tafel zaten twaalf Engelen. 
Moeder liep naar de tafel met daaraan de Engelen. 
De Engelen keken moeder en zoon aan en begonnen te lachen.
‘Welkom terug!’ Zeiden allen tegelijk. ‘Jouw reis heeft lang geduurd! Wat zijn wij blij dat je weer terug bent!’
Moeder was ook blij. Ze omhelsde de Engelen en keek toen naar haar zoon.
‘Dit zijn mijn vrienden. Zij hebben altijd voor mij klaar gestaan en lieten mij leren wat ik wilde leren.

Maar nu ben ik thuis en mijn kind, jij bent ook thuis.

Jij mag spelen met de andere Engelen en ervan genieten om zelf een Engel te zijn.’
Moeder en zoon waren blij en genoten van alle liefde en aandacht die ze kregen van iedereen.
Het jongetje kreeg een zoen van zijn moeder en een lieve zilveren Engel bracht hem terug naar beneden waar allemaal andere Engelkindertjes waren.

Ze kregen les en mochten mee op schoolreis.

Ze werden opgeleid tot beschermengel, zodat als ze groot zijn, jou kunnen beschermen en liefhebben.

 

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger.


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!

Commentaren: 3
  • #3

    Tineke (maandag, 22 juli 2019 15:09)

    Wat een prachtig mooi, lief en teder verhaal. Ik zou bijna meegaan, het leek een beetje dat ik meeliep met moeder en zoon. Dank je wel

  • #2

    Taisha J (maandag, 22 juli 2019 11:35)

    Prachtig verhaal, ik heb er van genoten.
    Ik zie me in een grote ruimte met hoge pilaren zitten, opgetrokken uit zacht marmer en daar rond een prachtige natuur.
    Daar zie ik je staan, terwijl je dit verhaal brengt

  • #1

    Hettie te riele (maandag, 22 juli 2019 07:23)

    Mooi verhaal!!☀