Truus Kraak


Truus Kraak

 

Er was eens een vrouw, die de hele dag alleen maar aan het schoonmaken was.

Voor iedere dag had ze haar schoonmaaktaken.

Op maandag waste zij de ramen, op dinsdag boende zij de stoep en ga zo maar door.

Haar huis was als een paleisje.

Een man had ze niet en kinderen waren er nooit gekomen.

Ze zat niet bij een vereniging, sporten deed ze niet en op vakantie ging ze nooit.

Elke dag, ieder uur, was ze bezig met haar huisje.

Ook haar tuin was een plaatje.

Iedere dag werkte ze wel een paar uurtjes in de tuin. Geen steen lag verkeerd, het grind op het pad was altijd keurig geharkt en het onkruid werd bij de eerste zonnestraal met wortel en al onmiddellijk uitgeroeid.

Mensen in haar omgeving kenden haar dan ook niet anders dan als Truus Kraak.

Kraak was haar bijnaam, omdat alles bij haar zo kraakhelder was.

Het was maandag, ze wilde de ramen gaan zemen.

De vitrage werd voor de ramen weg gehaald en in de wasmachine gedaan.

Ze pakte een trap uit de schuur en maakte haar eigen wondermiddel om de ramen hiermee in te soppen.

Nam spons en zeem en ging aan de slag.

Met de trekker en een droge doek poetste de ramen nog een beetje op totdat ze glommen.

Net toen ze aan het tweede raam wilde beginnen voelde ze een pijn in haar arm.

Daarop volgde een pijn in haar borst en de vrouw voelde zich opeens niet zo lekker worden.

Voorzichtig liep ze het trapje af en ging in een stoel zitten om uit te rusten.

 

Met haar spons en zeem liep ze het hemelrijk in, ze keek wat verwilderd om zich heen. ‘Waar ben ik?’ Zei de vrouw.

Een Engel, die al op haar stond te wachten, vertelde haar dat nadat ze in de stoel was gaan zitten was overleden.

De vrouw raakte in paniek. ‘Dat kan niet! Dat mag niet! Ik heb mijn vitrage nog in de machine zitten en de ramen zijn nog niet schoon. Oh wat zullen de mensen daar wel niet van zeggen!’

De Engel had de vrouw aangehoord, en zei; ‘Kom, wij gaan eerst even rusten. Straks gaan wij weer naar uw huisje terug.’

De vrouw liet het maar begaan, ze was best wel moe geworden.

Ze werd in een warm bed gelegd en ze viel direct in slaap.

De Engel stond bij het bed en een gouden Engel kwam naast haar staan.

‘Wie is deze vrouw?’ Vroeg hij aan haar.

‘Dit is Truus Kraak, ze heeft haar hele leven alleen maar schoongemaakt.

Ze heeft eigenlijk niets mee gemaakt.

Geen pijn, geen verdriet, geen herinneringen, geen liefde, niets eigenlijk.

Misschien alleen de angst. Ze was bang voor wat andere mensen van haar dachten.

Ze had haar vitrage nog in de wasmachine zitten en haar ramen waren nog niet schoon.’ De gouden Engel fronste zijn wenkbrauwen.

Hij haalde een boek tevoorschijn en bladerde daar in.

‘Wat is dat voor een boek?’ Vroeg de Engel?

‘In dit boek staan alle namen van de mensen die vandaag binnenkomen.

Maar ik zie geen “Truus Kraak” staan.’

‘Dan was het vast en zeker nog niet haar tijd.’ Zei de Engel zachtjes.

De gouden Engel dacht eens na, riep de andere gouden Engelen bij zich en bespraken het probleem waar ze tegenaan waren gelopen.

Pakten nog eens het boek erbij en bladerden er doorheen.

Nee, er stond geen “Truus Kraak” in.

‘Dan moet ze terug naar huis.’ Zei één van de gouden Engelen.

‘Dat kan niet, de verbinding is al verbroken.’ Zei een ander.

‘Dan maken we toch een nieuwe verbinding.’ Zei weer een ander.

‘Maar dat is tegen de regels! Alleen bij hoge uitzondering!

Dan moeten wij de Grote Witte Engelen om toestemming vragen.’ Zei de gouden Engel.

Daar waren ze allemaal mee eens.

‘Kom!’ Zei de gouden Engel tegen de Engel. ‘Je zult nu iets gaan zien, wat je nog niet eerder hebt gezien. Wij gaan naar de twaalf hoogste Engelen van ons hemelrijk.’

De Engel knikte, en aaide de vrouw over haar zachte haar.

‘Vreemd, dat zij hier al was, terwijl het nog geen tijd voor haar was.’

Samen hand in hand liepen de twee Engelen de trappen van het hemelrijk op.

Boven aangekomen, kwam een gondel hen tegemoet.

Ze stapten in en voeren door het niets naar een hoger bewustzijnsniveau.

Toen ze er bijna waren mochten ze uitstappen om vervolgens weer een trap te beklimmen.

Het was best nog een lange reis vond de Engel.

Toen ze boven aan de trap aangekomen waren zagen ze een groot plein.

Het was er wit van kleur en lichte pastelkleuren zorgden ervoor dat er enige verandering van structuur zat in het geheel.

‘Kom!’ Zei de gouden Engel. ‘We zijn er bijna.’

Het hoge gebouw met al die grote ramen kwam dichterbij.

Ze stapten naar binnen en liepen een lange gang door.

Toen bleef de gouden Engel staan en keek naar een grote marmeren deur.

De deur ging vanzelf open en twaalf Grote Witte Engelen stonden netjes op een rijtje hen op te wachten.

‘Welkom, mijn lieve kinderen.’ Zei er één.

Hij omhelsde hen en ook de andere Grote Witte Engelen begroetten hen met blijdschap.

De Engel die de hele reis geen woord had gezegd was onder de indruk.

Haar verenpak was hier witter dan wit en ook voelde het of ze een beetje aan het zweven was.

‘Dat zweverige gevoel komt door het verschil van werelden. ’Zei een grote witte Engel.’ Hij lachte de Engel toe. ‘Je zal er snel genoeg aan gewend zijn.’

De Engel knikte verlegen. Ze was nog nooit zo ver van huis geweest.

‘Zo.’ Zei de oudste Engel van de twaalf. ‘Wij hebben begrepen dat er iemand overleden is en dat dat niet had mogen gebeuren, klopt dat?’

‘Ja.’ Zei de gouden Engel die het woord nam.

‘Ze staat niet in de boeken. We hebben alles nagekeken, maar het blijkt haar tijd nog niet te zijn. Nu willen wij vragen, of wij haar terug mogen sturen door een nieuwe verbinding maken.’

De twaalf Grote Witte Engelen hoorden het verhaal aan.

‘Hoe heet deze vrouw?’ Vroeg er één. ‘Ze heet Truus Kraak.’

Ook de Grote Witte Engelen haalden hun administratie tevoorschijn. Nee, inderdaad, ze staat er niet tussen, ook niet voor de weken er na.

‘Vreemd’ Zeiden ze. ‘Dit gebeurt normaal gesproken nooit. Wat is het voor een vrouw? Heeft ze veel mee gemaakt?’

De gouden Engel schudde zijn hoofd. ‘Eigenlijk niets. Het enige wat we hebben gevonden, is de angst voor wat andere mensen van haar vinden.

Ze heeft haar hele leven alleen maar schoongemaakt.’

De twaalf Engelen keken verschrik op. ‘Schoongemaakt?!’ Riepen ze alle twaalf in koor. De gouden Engel knikte. ‘Een somber bestaan, terwijl er zoveel moois te beleven valt op de planeet Aarde.’

De twaalf grote witte Engelen gingen in overleg.

Na enige tijd waren ze er uit.

‘Stuur haar terug en geef haar een nieuw pakket met lessen mee.

Laat haar reizen, laat haar genieten van al het moois wat groeit en bloeit.

Laat haar genieten, van ze zon, de zee, de planeet Aarde.

Laat haar houden van elk dier, van iedere plant.

Laat haar bewust worden van wat het leven nu werkelijk inhoudt.

Laat haar oud en gelukkig zijn. Pas dan mag ze terugkomen naar huis. Het is nu nog veel te vroeg.’

De gouden Engel knikte, dat hij het had begrepen.

Ze namen afscheid van elkaar en gingen via dezelfde trappen naar beneden.

Toen ze terug kwamen vertelden ze aan de anderen, wat de Grote Witte Engelen hadden gezegd.

Ze gingen gelijk aan de slag.

Ze kozen een heerlijk leven uit voor de vrouw. Het allerfijnste leven wat je je maar kon wensen.

De Engel liep naar de vrouw die nog steeds lag te rusten.

Heel voorzichtig maakte ze haar wakker.

‘Truus, Truus, wakker worden! Je mag terug naar huis.’

De vrouw werd wakker en stond meteen naast haar bed.

‘Mag ik naar huis? Fijn, mijn was zal nu wel klaar zijn.’

‘Ik zal je brengen.’ Zei de gouden Engel.

En hij aaide de vrouw zachtjes over haar zachte haar. ‘Geniet van je reis.’ Zei hij nog tegen haar, maar ze hoorde het al niet meer.

In een soort roes gingen ze door een poort terug naar de Aarde.

Haar lege lichaam zat nog op de stoel.

De gouden Engel tilde haar op en legde haar voorzichtig terug in haar lichaam.

En keek toe hoe ze wakker zou worden.

Met een schok werd de vrouw wakker. ‘Waar ben ik?’ Ze keek verschrikt om haar heen. ‘Oh ja, ik was de ramen aan het zemen en toen voelde ik mij niet zo lekker en ben ik gaan zitten.’

Ze stond weer op en zeemde de ramen verder af. Haalde de vitrage uit de wasmachine en hing ze keurig terug aan de rails.

Zo, dat was wel genoeg voor vandaag.

Ze keek naar buiten en zag dat ze zon scheen.

Ze ging zitten in een tuinstoel en keek om zich heen.

Voor het eerst zag ze de natuur zoals deze echt was. Voor het eerst zag ze kleuren die ze daarvoor nog nooit eerder had gezien.

Een vogel vloog voorbij en de vrouw had er zoveel liefde voor.

Wat is het hier toch mooi.

En iedere dag kwam er een wondertje bij. Iedere dag werd ze zich bewuster van het leven hier op aarde, in al zijn levensvormen.

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Wilt u ook een reactie achter laten?

Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 24
  • #24

    Claudia S. (dinsdag, 23 juli 2019 18:50)

    Prachtig gewoon en grappig ook
    #Genoten ♡

  • #23

    Liesbeth Gregory. (vrijdag, 19 juli 2019 19:05)

    This story is magnificent, so real and beautiful I was completely into the story.
    I do hope you will write more of this type they are wonderful to thank you for sharing it with us.

  • #22

    Syl (dinsdag, 16 juli 2019 15:17)

    Ik vind het een zeer mooi verhaal ,
    Het roept ook emotie op bij me omdat ik mezelf een beetje gelijk Truus kraak voel ,altijd iedereen gelukkig maken ,wat anderen zouden denken van me en mezelf vergeten, misschien moet ik mijn leven is terug in handen nemen

    Dank u voor dit verhaal

  • #21

    Eveline (maandag, 15 juli 2019 14:21)

    Prachtig...hier zit een wijze les achter. Liefs eveline

  • #20

    Jeanne van Wijk (maandag, 15 juli 2019 08:46)

    Wat een mooi verhaal !
    Nadat mijn man nu een jaar is overleden, en na heel veel verdriet probeer ik nu weer te gaan genieten. Wat dit verhaal ook eigenlijk zegt ! Zeer mooi

  • #19

    Martine (zondag, 14 juli 2019 22:56)

    Wat een mooi en leerrijk verhaal,dank je wel �

  • #18

    Anne-Marie Boeve (zondag, 14 juli 2019 12:31)

    Wat een prachtig verhaal zeg!

  • #17

    Petra Siemto (zondag, 14 juli 2019 11:33)

    Heel mooi en echt iets om over na te denken <3

  • #16

    Brigitte (zondag, 14 juli 2019 08:40)

    Genieten van het leven �

  • #15

    Jerry (zaterdag, 13 juli 2019 22:41)

    Wat een prachtig mooi maar ook ontroerend verhaal....

  • #14

    Marion (zaterdag, 13 juli 2019 21:47)

    Mooi verhaal, helemaal gelezen ❤️

  • #13

    monique devolder (zaterdag, 13 juli 2019 21:34)

    gelezen mooi.

  • #12

    Rosette (zaterdag, 13 juli 2019 18:35)

    Een heel mooi verhaal, dankjewel xxx

  • #11

    Hans Fitz Verploegh (zaterdag, 13 juli 2019)

    Heel mooi geschreven, echt een voorbeeld van bewustzijnswording. Echt heel mooi geschreven!

  • #10

    Jeanine (zaterdag, 13 juli 2019 16:43)

    Wat een prachtig verhaal met een hele mooie boodschap en ook boeiend geschreven. Dank je wel. Ik heb het met veel plezier gelezen ❤

  • #9

    Hilde (zaterdag, 13 juli 2019 14:08)

    Heel mooi,zouden inderdaad wat meer mensen mogen voelen. Ik geniet elke dag van de kleine dingen,vogeltjes 'smorgens, eekhoorntje elke dag bijna die in onze bomen komt springen. Het leven is zo mooi. Zagen maar wat meer mensen dit in . Wat andere mensen denken ,laat me ook meer en meer koud.

  • #8

    Carla bos (zaterdag, 13 juli 2019 12:29)

    Prachtig geschreven,ik heb er van genoten van t begin tot t ei
    nde t heeft me ontroerd,,o mooi

  • #7

    Diane (zaterdag, 13 juli 2019 10:37)

    Héél mooi. Ontroerend mooi.

  • #6

    Yvonne (zaterdag, 13 juli 2019 08:53)

    Heel mooi verhaal. Heb het in één adem uitgelezen. Had het wel ook leuk gevonden als je de op het eind de schoonheid van veel meer dingen had benoemd. Zodat mensen zich meer bewust worden van alle schoonheid om zich heen!

  • #5

    Dennis (zaterdag, 13 juli 2019 08:49)

    Fantastisch mooi �

  • #4

    Philomena Hofman (woensdag, 10 juli 2019 17:06)

    Mooi geschreven .
    Zit waarheid in want was zelf ook zo jaren geleden schoonmaken .
    Weet dat engelen bestaan .
    Geniet nu meer van de kleine dingen in dit leven

  • #3

    Louise van Gerven (woensdag, 10 juli 2019 14:14)

    Wat een prachtig verhaal. Helaas kan ik zelf niet veel en heb naast pijn ook veel angst. Wat zou het mooi zijn al ik zo'n mooie engel op bezoek kreeg en me dan weer gezond zou voelen. ❤️��

  • #2

    hilde (woensdag, 10 juli 2019 12:57)

    Heel mooi verhaal. Mooi geschreven. We moeten inderdaad wat meer genieten van het leven en de natuur

  • #1

    Annelies (woensdag, 10 juli 2019 10:00)

    Wat een prachtig verhaal over Truus Kraak, kreeg er kippenvel van!
    Mooi dat ze een tweede kans krijgt.
    Dank je wel voor je prachtige verhalen Jolanda.