Voor altijd samen


 

Ze deed haar ogen dicht en daar lag ze opeens op het bed in het huis van Saint Germain.

Het huis wat boven op de berg staat.

De trappen van deze berg had ze in een ander verhaal al bewandeld.

Een zware toch door regen en wind en zware sneeuwval.

Ze had het gehaald en samen met Saint Germain op het dak van het huis gezeten.

Ze waren opgestaan om in één keer ervan af te springen.

Maar nu was ze terug.

Ze lag op een hoog bed en ze was niet alleen.

Saint Germain, Moeder Maria en Sananda waren bij haar.

Ze hoorden hen praten tegen haar, ze moest zich overgeven aan wat er zou komen, ze moest vooral rustig blijven.

De vrouw deed haar ogen dicht.

Ze voelde dat de kamer zich vulde.

Velen waren op dit ritueel afgekomen en stonden naar haar te kijken. Een aantal meesters die vanuit de verschillende sferen kwamen, waren hier naar toe gekomen.

Om haar heen stonden de meesters die haar hielpen bij dit ritueel en de sfeer was sereen en liefdevol.

Opeens kwam uit het niet Lord Lanto, een opgestegen meester aan het voeteneind staan.

De ceremonie kon beginnen.

Langzaam werd de vrouw rustiger.

Ze wist dat ze met haar bezig waren en er was een volledige rust in haar.

Zo nu en dan kwam er een gedachten omhoog, maar ze liet deze ook zo snel als ze kon weer gaan.

Alles verliep rustig en liefdevol.

Maar opeens kwam daar een man in het zwart binnen.

Hij had donker krullend haar en een donkere baard.

Zijn lange jas was zwart en dik gevoerd.

Hij keek de ruimte in en deed zijn jas uit en zijn masker die hij droeg af.

Een prachtige oude man kwam er onder tevoorschijn.

Zijn ogen waren helder en hij kwam naar het bed toegelopen.

Hij ging aan het voeteneind staan op de plek van Lord Lanto.

De vrouw kreeg dit allemaal niet bewust mee, maar haar innerlijk lichaam kwam overeind.

Ze knielde voor de man op het bed.

“Kom naar huis mijn kind, ik heb je nodig aan mijn zij.

Het is tijd.”

Maar de vrouw keek de man liefdevol aan.

“Maar vader, ik wil hier nog even blijven.

Zou zo graag nu dit allemaal voorbij is, en ik de harde lessen van het leven heb doorleefd nog even willen genieten.

Ik ben samen met mijn man aan deze reis begonnen, en we willen het zo graag samen afmaken.”

De man keek de vrouw weer aan.

“Maar je mag nu naar huis, je hoeft niet verder.”

Maar de vrouw kreeg tranen in haar ogen.

“Alsjeblieft vader, de tijd bij jullie duurt niet zo lang als de aardse tijd, ik ben zo weer bij u terug en dan zijn wij weer bij elkaar.

Maar laat me nog even genieten van deze wereld.”

De man keek van de vrouw naar de meesters om het bed.

“Geef haar wat ze nodig heeft, ik wil dat het haar aan niets ontbreekt.” De Meesters knikten.

De oude man keek weer naar de vrouw die geknield voor hem op bed zat. “Ik kom je halen als het zo ver is, jij samen met je man.” En de oude man verdween.

De vrouw zakte weer terug in haar lichaam en deed haar ogen open. Ze lag in haar eigen bed en keek opzij naar haar lieve man, voor altijd samen.

 

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger


Gastenboek


Commentaren: 0