De laatste serenade.


‘Wat is er mijn kind, waarom kijk je uit het raam?’

Een jongeman keek naar buiten.

Er lag een traan op zijn wang, hij miste zijn vader.

Hij keek zijn moeder verdrietig aan, maar hij durfde het haar niet te zeggen.

 

Weer keek de jongeman naar buiten.

Hij was getrouwd en hij had twee prachtige kinderen, een meisje en een jongen.

Zijn vrouw stond naast hem en ze legde haar hand in de zijne en ze keek hem verdrietig aan.

Dit keer lag er geen traan op zijn wang, maar hij huilde diep van binnen.

 

Weer keek de man uit het raam.

Een andere stad, een ander huis, een andere vrouw.

Een lief klein meisje stond naast hem en keek haar vader vragend aan.

‘Papa? Waarom bent u zo verdrietig?’

Hij draaide zich om en keek naar haar bezorgde gezichtje, sloeg zijn armen om haar heen en drukte haar stevig tegen zich aan.

 

Weer keek de man door het raam.

Hij draaide de deur open en stapte naar buiten.

Er lag een rust om hem heen.

Langzaam begon het avond te worden en één voor één begonnen de vogels te zingen.

Hij bleef daar staan tot dat de laatste vogel stil geworden was.

De nacht viel in, de stilte viel over de man heen en hij lachte.

Naast hem stond zijn vrouw.

Hand in hand stonden ze naast elkaar.

Ze luisterden samen naar de stilte, de rust die het leven hen had gebracht.

Ze hoefden niet meer te zoeken, er was geen angst meer, ze hadden de rust gevonden.

De man keek zijn vrouw aan en kneep haar zachtjes in haar hand.

Hij zei, ‘ik zal altijd naast je staan, óók als ik er straks niet meer ben.

Als je aan mij denkt, dan ben ik dicht bij je, dan hou ik je vast, en zal ik je overspoelen met al mijn liefde.’

De vrouw huilde zachtjes, ze wist dat deze dag snel zou komen.

Ze vloog haar man in zijn armen en hij hield haar stevig vast.

En een koolmeesje op de hoogste tak gaf zijn laatste serenade weg.

 

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger.


Gastenboek


Commentaren: 9
  • #9

    John Eijck(maandag, 30 maart 2020 14:18) (vrijdag, 08 januari 2021 13:07)

    Hallo Jolanda, ik heb net bijna ademloos je verhaal "dansen in de eeuwigheid" gelezen. Wat schitterend weer! Echt genieten en je schrijft het zo levendig, dat ik zelf het verhaal bijna beleef. Dank je wel hoor! ������

  • #8

    mary(maandag, 11 januari 2016 11:40) (vrijdag, 08 januari 2021 11:26)

    Jouw verhalen raken mij elke keer weer, zo mooi en er zijn zoveel boodschappen uit te halen, je moet gewoon na t lezen nadenken over wa het leven voor jou in houd en welke kant wil je op. Het mooiste wat jouw verhalen hebben bereikt is dat ik niet meer rouw over het gemis van mijn ouders, dit hoeft nl niet, ze zijn hier bij mij en ik voel hun liefde elke dag.

  • #7

    Luus (zondag, 22 november 2020 13:43)

    Dankjewel, of dit verhaal voor mij geschreven is. Zo mooi en vol troost!

  • #6

    Mieke Schepens (donderdag, 09 juli 2020 14:19)

    Prachtig! Graag gelezen, Jolanda.

  • #5

    Wilhelmienvanhaperen (zaterdag, 18 mei 2019 16:49)

    Zo mooi een echte groet uit de hemel

  • #4

    carina baeke (dinsdag, 14 mei 2019 22:48)

    heel mooi verhaal , je hebt al veel mooi verhalen geschreven dank u

  • #3

    ans (dinsdag, 14 mei 2019 22:09)

    geweldig

  • #2

    Jose Ambroos (dinsdag, 14 mei 2019 09:12)

    Wat een prachtig emotioneel verhaal .dank u jolanda. Groetjes jose

  • #1

    trudy hausmann (dinsdag, 14 mei 2019 09:05)

    Prachtig geschreven, een verhaal, verdrietig maar met liefde en hoop er in. Elke keer geniet ik van je verhalen, dank je wel.