Groet uit het Hiernamaals


Een vrouw zit op haar bank. Ze kijkt voor haar uit.

Haar gedachten zijn verdoofd, haar hart is gebroken en ze huilt zachtjes. Zoveel leed, zoveel kwaad, zoveel onmacht.

Deze donkere dagen zijn het moeilijkst vond ze.

Het gemis, de eenzaamheid, dit vreselijke verdriet wat ze in haar mee droeg, is haast ondragelijk geworden.

Ze wil hem eigenlijk nog even vast houden, nog eenmaal zeggen; “bedankt wat je voor ons hebt gedaan”, nog één keer zeggen; “ik hou van jou”.

En haar tranen gleden uit haar ogen over haar gerimpelde wangen naar beneden.

 

Een jonge man keek door het raam naar buiten.

Hij zag de voedertafel met daarop de mussen.

Elke dag probeerde hij de Ekster met nootjes uit te nodigen om dichter bij te komen.

Maar zijn gedachten waren bij hen die niet meer bij hem was.

Hij zuchtte en voelde dat zijn hart dichtgeknepen werd.

Hij droogde met de mouw van zijn trui zijn betraande wangen en zuchtte.

 

Een man stond voor het graf.

Het was het graf van zijn dochter.

Hij viel op zijn knieën en hield zijn handen voor zijn gezicht.

Hij schreeuwde: “Waarom……!”

Een zachte wind gleed langs zijn gezicht. Hij keek op en voelde de energie van zijn dochter dichterbij komen. Hij wist dat zij nu bij hem was. Hij deed heel even zijn ogen dicht en probeerde stil te zijn in zijn gedachten. Heel in de verte hoorde hij haar stem. “Ik hou van je pap…..”

 

Een klein meisje keek naar de plek in de kamer.

De plek waar zijn mandje had gestaan.

Het was nu al enige weken geleden dat ze samen met papa en mama haar beste vriend hadden in laten slapen, hij was ook zo ziek. Ze miste hem, haar hartje was gebroken en ze wilde zo graag dat hij nog één keer terug kwam…. Ze huilde zachtjes.

 

Er stond een man naast de vrouw die op de bank zat.

Hij kijkt verdrietig op haar neer. Hij ging naast haar zitten en hield haar hand vast. Zij zag hem niet…..

Hij probeert haar te troosten, hij probeert haar aan het lachen te maken, hij probeert haar te bereiken, maar ze hoort hem niet.

Haar gedachten zijn verdoofd en haar hart was gebroken.

In de nacht als ze sliep neemt hij haar met zich mee mee.

Ze zag hem en ze voelde zijn liefde.

Ze dansen en maken een wandeling door het Hemelse park.

Ze zijn gelukkig en ze voelde dat ze hier altijd wilde blijven.

Bij het afscheid nemen zei hij; “geniet nog even van dit leven.

Je hebt nog zoveel liefde in je. Ik zal je ophalen als jou tijd is aan gebroken. Weet dat ik vaak bij je ben en dat ik ontzettend veel van je hou. In de nachten kom ik je opzoeken en dan dansen we tot de zon weer opkomt”.

Hij liet haar los en met een glimlach op haar gezicht werd ze wakker.

 

Een oude man stond naast zijn zoon. Hij zag dat de eksters elke dag dichterbij kwamen. Zijn zoon en hij hadden een goed contact, ook al woonde hij nu in de Hemelse sferen.

Elke dag kwam hij even langs om hem gedag te zeggen.

Hij streelde het gezicht van zijn zoon. “Kom op jongen, je weet toch dat ik bij je ben!” Er kwam een glimlach door zijn tranen heen. “Dank je pap…..”

 

Het meisje sliep, ze was nu in Zomerland.

Het land waar alle kindertjes naar toe gaan in hun slaap.

Ze speelde met haar hondje.

Ze rende de heuvels over en ze maakten plezier.

Ze sloeg haar armen om hem heen en kuste zijn snuit.

En ze maakten de hele nacht plezier…..

 

 

 

 

Liefs, Jolanda. 


Gastenboek


Commentaren: 7
  • #7

    Ria (woensdag, 03 februari 2021 13:20)

    Prachtig � en mooi geschreven en ja zo voelt het en ik heb het geluk dat ik het herken,de warmte en liefde van de andere wereld.

  • #6

    • John Eijck (vrijdag, 08 januari 2021 13:18)

    Wat een schitterend verhaal weer Jolanda! Ik hoop echt, dat het ook zo zal zijn, als mijn tijd gekomen is, maar ik hoop ook, dat dat nog héél lang mag duren. Dank je wel voor je prachtige verhaal hoor!����‍♂️�‍♂️�‍♂️

  • #5

    Louise Snoek(zaterdag, 25 juni 2016 07:46) (vrijdag, 08 januari 2021 11:29)

    Prachtig de verhalen, ik krijg het gevoel dat ik het zelf ben in die verhalen. Wil steeds meer en meer lezen.

  • #4

    Martha Dijk-Suthoff (donderdag, 17 december 2020 22:28)

    Wat prachtig geschreven, ik las het met betraande ogen. Zo sereen, zo mooi verwoord. Ik weet hoe ze zich voelen.

  • #3

    Mariella claessens (dinsdag, 15 december 2020 23:34)

    zo mooi weergegeven Jolanda zo wil ik mij ook voelen bedankt

  • #2

    Jacob (dinsdag, 15 december 2020 15:49)

    Dank je wel voor de mooie tekst. Ik zit het verhaal te lezen met tranen in de ogen. Het is zeker op dit moment dat ik 2 mensen enorm mis...namelijk mijn broertje die nu al 24 jaar dood is en mijn opa die alweer 22 jaar dood is.

    De tekst heb ik opgeslagen en hopelijk schrijf je meer van dit soort verhalen

  • #1

    Joke Mastenbroek (dinsdag, 15 december 2020 13:56)

    Wat heb je dat prachtig verwoord