Papa



Er was eens een jongen en hij was zo bang.
Hij moest steeds huilen als hij aan zijn angst dacht, de angst waar hij zo vreselijk mee zat.
Op een dag nam zijn vader hem mee naar buiten.
Wat is er toch met je jongen, je bent de laatste dagen zo verdrietig.
Wil je het mij vertellen?
De jongen schudde ontkennend zijn hoofd. “Maar waarom dan niet? Je bent zo verdrietig. Dat kan toch niet altijd zo blijven? Vertel me wat er aan de hand is.”
De jongen keek zijn vader met tranen in zijn ogen aan.
“Ik …ik … ben bang papa.”
“Maar waarvoor mijn jongen?”
“Ik… ben bang… ik ben bang dat jij dood gaat.”
Het hoge woord was er uit en de jongen sprong zijn vader in de armen en huilde dikke tranen.
Vader was wat geschrokken. “Het is goed jongen, huil maar…”
Toen de jongen uitgehuild was zette hij zijn zoon weer neer op de grond en liepen samen de tuin in.
“Zie jij die vogel daar op het hek zitten?”
Vader keek zijn kind aan die nog wat na snikte.
“Ja papa.”
“En zie jij ook die papa vogel in de boom? Kijk, hij zit recht boven zijn jong.”
De jongen keek, en zag de twee vogels zitten.
“Maar wat heeft dat te maken met dat ik er bang voor ben dat jij straks dood gaat?”
“Dat zal ik je vertellen zoon. Zie je dat de papa vogel zijn kindje heel goed in de gaten houd?”
De jongen zag het, knikte en keek zijn vader weer met betraande ogen aan.
“Kom spring eens op mijn rug, dan proberen we wat dichter bij te komen.”
De jongen sprong bij zijn vader op de rug en heel voorzichtig slopen ze de richting van de vogels op.
Ze bleven weer staan achter een walnotenboom. Zo waren ze goed beschut.
“Kijk, mocht er iets met mij gebeuren en wij elkaar moeten loslaten in dit leven en jij zo bang en verdrietig bent, weet dan dat ik van boven altijd mee kijk.
Ik zal over je waken, je beschermen zodat je altijd veilig zult zijn.
Ga als je verdrietig bent naar buiten en kijk naar de vogels.
Herinner je dit moment.
Het moment, dat je bij mij op de rug zat en ik jouw angst en verdriet toen ook droeg.

Vele jaren later, vader was niet meer.
Een jonge man keek door het raam, hij was verdrietig.
In een opwelling deed hij zijn jas aan en liep naar buiten de tuin in.
Hij ging onder de walnotenboom zitten die zijn vader nog geplant had.
En hij zag een jonge vogel op het hek zitten.
Hij keek naar boven en zag daar zijn vader in de hoogste top van de boom zitten. De herinnering van jaren geleden kwam terug.
En de jongeman glimlachte door zijn tranen heen.
Ja pap, ik heb het onthouden.

© Jolanda Rhijnsburger


Wilt u ook een reactie achter laten?

 Dan bent u van harte welkom in mijn gastenboek!


Commentaren: 0