Trotse moeder


 

Het was een koude winteravond toen moeder uit het raam keek.

Haar hele leven had ze gezorgd en nu had ze haar taak als moeder volbracht.

Haar kinderen waren nu groot en konden goed op eigen benen staan.

Zij als moeder haar zorgen gehad. Haar jongste zoon woonde zo ver weg.

Ze kon niet zomaar even bij hem langs gaan om een kopje koffie te gaan drinken, of als ze om een praatje verlegen zat.

Ze miste hem zo erg!

Ze was bang dat hij niet goed voor zichzelf zorgde.

At hij wel voldoende.

Kleedde hij zich wel warm aan met dit koude weer?

Ze wist dat hij oud en wijs genoeg was. Ook dat ze moest leren om hem los te laten en erop te vertrouwen dat hij het kon… Maar dat gevoel… Dat gevoel van onmacht.

Het niet meer kunnen zorgen.

Niet meer dagelijks in zijn leven te staan…

Het geen controle meer hebben op zijn doen en laten… Hem niet meer kunnen bemoederen…

Dat gevoel beklemde haar hart en keel als ze aan hem dacht.

Ze heeft zichzelf er zelfs eens op betrapt, dat ze jaloers was toen hij naar een andere flat verhuisde.

Ze had zo graag mee willen helpen.

Lekker die koelkast uit soppen en hem helpen zijn kleding weer netjes gestreken en wel in de kast te kunnen leggen.

Maar hij had hulp genoeg zei hij, ze was niet nodig.

Kom maar langs als ik er woon had hij gezegd.

Nachten had ze liggen huilen.

Ze voelde zich gepasseerd, ze was niet meer nodig.

Ze was zelfs boos op zijn vrienden, want zij hadden hém van háár afgepakt!

Maar op een bepaald moment kreeg ze een helder ogenblik.

Waar was ze toch mee bezig…?

Ze was zichzelf ziek aan het maken met al haar gedachtespinsels.

Ze maakte zichzelf nog gek met die jaloezie van haar!

Het is toch heerlijk dat hij vrienden heeft die hem nu helpen en die koelkast kan ik ook een sopje geven als ik daar een keer ben.

Waar maak ik me nu toch druk om…?

Moeder stond nog steeds voor het raam.

Het was donker geworden en ze glimlachte.

Ze wist dat zij zich geen zorgen meer hoefde te maken over haar jongste kind.

Ze kon hem rustig aan het leven toevertrouwen.

Net zoals ze met al haar andere kinderen had gedaan.

En ze was blij en vol trots als moeder.

 

Geschreven door Jolanda Rhijnsburger 

 

 


Gastenboek


Commentaren: 3
  • #3

    anna de jager(dinsdag, 13 augustus 2019 14:11) (vrijdag, 08 januari 2021 13:06)

    Wat een prachtig verhaal. ik schoot helemaal vol. moest meteen aan mij moeder denken. gelukkig heb ik haar lang mogen houden. maar jouw verhaal was wel zo mooi .ga zo door bedankt.

  • #2

    Hennie (dinsdag, 17 november 2020 09:07)

    Prachtig omschreven Jolanda , Dank je

  • #1

    Marja (dinsdag, 17 november 2020 08:31)

    Herkenbaar! Onze zoon (inmiddels 36 jaar) vertrok op zijn 20ste met zijn backpack naar Brazilië om daar vrijwilligerswerk te gaan doen. Toen had hij het te pakken: hij is de hele wereld over gereisd met zijn hele bezit in zijn backpack. Af en toe kwam hij weer een paar maanden naar huis. Tja, dan moet je de knop omzetten als moeder zijnde en er op vertrouwen dat hij goed voor zichzelf zorgt en hem niks overkomt. Hij heeft uiteindelijk in India zijn vrouw ontmoet en ze wonen nu in Amerika. Loslaten heeft moeite gekost maar je wilt dat je kind gelukkig is en met de moderne technieken kun je elkaar gelukkig vaak spreken en voelt hij dichterbij dan ooit!