Over mij...

Mijn naam is Jolanda Rhijnsburger en ik schrijf verhalen.

Niet zomaar verhalen, maar woorden die ontstaan tussen hemel en aarde — verhalen van troost, bewustzijn en liefde.

 

Mijn leven begon in Drenthe, tussen de hunebedden.

Als kind voelde ik al dat de wereld groter was dan wat je met je ogen kunt zien.

Terwijl anderen speelden, keek ik naar de maan en vroeg ik mij af waar wij werkelijk vandaan komen.

Ik was een gevoelig kind. Anders. Stil. Zoekend.
Ik kende pesten, eenzaamheid en het gevoel nergens helemaal bij te horen.

Dyslexie maakte school moeilijk, en in een tijd waarin daar weinig begrip voor was, kreeg ik vaak te horen dat ik niet slim was.

Toch vond ik mijn thuis in boeken.

Verhalen werden mijn toevlucht.

Mijn eerste boek was Heidi. Ik las het keer op keer, omdat ik mijzelf in haar herkende.

Zonder dat ik het wist, leerde ik toen al wat later mijn werk zou worden: het voelen van menselijke emoties.

 

Ik groeide op, behaalde mijn diploma’s, kreeg mijn rijbewijs en ontmoette mijn eerste man.

Samen kregen wij twee prachtige kinderen.

Moederschap vulde mijn hart met een liefde die ik nooit eerder had gekend.

Maar het leven kent ook schaduw.

Een zware zwangerschap, een langdurige bevalling, een ziek geboren zoon en een huwelijk waarin afstand ontstond, brachten opnieuw eenzaamheid.

Mijn oude strijd met boulimia keerde terug en langzaam gleed ik in een diepe depressie.

Op mijn zesendertigste verjaardag kon ik niet meer.
Ik stopte met vechten. Niet uit kracht, maar uit volledige overgave.

En juist daar begon iets nieuws.

 

De volgende dag voelde ik voor het eerst weer licht.

Alsof er een sluier werd weggenomen.

Ik zag schoonheid waar ik die eerder niet meer kon zien. Alles leefde.

Alles ademde. Alles was verbonden.

Ik begon mijzelf opnieuw te leren kennen.

Ik keek eerlijk naar mijn pijn, mijn keuzes en mijn emoties.

Ik vroeg om vergeving waar nodig en liet oude emoties los.

Stap voor stap kwam ik terug bij wie ik werkelijk was.

 

Op een avond zat ik aan de keukentafel te schrijven.

Ineens leek mijn pen niet meer van mij.

Woorden stroomden door mij heen.

Eerst aarzelde ik, daarna gaf ik mij over.

Wat volgde waren dagen en nachten van schrijven.

Inzichten, beelden, verhalen — alsof er een andere werkelijkheid door mij heen sprak.

Ik leefde tegelijk in het gewone leven en in een wereld achter de zichtbare wereld.

Sinds die tijd schrijf ik.

Verhalen over het leven.
Over verlies.
Over liefde.
Over de hemel die dichterbij is dan wij denken.

 

Mijn eerste huwelijk eindigde en ik ging alleen verder met mijn kinderen.

Later ontmoette ik mijn huidige man — mijn tegenpool en tegelijkertijd mijn spiegel.

Samen vonden we balans, alsof yin en yang elkaar hadden teruggevonden.

Maar opnieuw bracht het leven verlies.

Mijn eerste man overleed onverwacht.

Niet lang daarna volgde mijn schoonvader.

We verhuisden naar Zuid-Limburg en daar ontstonden mijn persoonlijke verhalen voor mensen, Levensboomverhalen.

 

En toen kwam het grootste verlies dat een moeder kan dragen. Mijn zoon Jesse.

Ik zag hoe hij worstelde met het leven, hoe gevoelig hij was voor onrecht en hoe zwaar de wereld soms voor hem voelde.

Toch leek het beter te gaan. Hij vond weer vreugde, nam deel aan het leven.

Tot die nacht in juni 2025.

Onder een rode volle maan verliet hij dit leven.

Geen moeder is voorbereid op dat moment.
Geen woorden bestaan voor dat verlies.

Maar een paar dagen later gebeurde er iets wat ik niet kan ontkennen.

Jesse was er.

Ik hoorde hem. Voelde hem. Alsof hij naast mij stond.

Zijn eerste woorden waren: “Het spijt me mama, Het spijt me zo!”

Sindsdien spreekt hij tot mij.

Niet vanuit pijn, maar vanuit vrede.

Ik schrijf zijn woorden op — zijn ervaringen, zijn reis, zijn blik vanuit de hemel.

Tussen tranen en rouw ontstonden nieuwe verhalen.

Niet alleen voor mij, maar voor iedereen die wil weten dat liefde niet stopt bij de dood.

 

Mijn leven is niet bijzonderder dan dat van een ander.

Het kent vreugde en breuklijnen, licht en donker.

Het enige verschil is dat ik mag schrijven wat ik ervaar en die woorden mogen delen.

Niet om te overtuigen.
Niet om te bewijzen.
Maar om harten te raken die openstaan voor liefde voorbij het zichtbare.

 

Met heel mijn hart,
Jolanda ♥