De Groene Lichtwereld
Mama, ik wil je graag vertellen over mijn eerste dagen hier in de Hemel.
Ik ben hier nog maar net, maar er is al zoveel dat ik met je wil delen.
Ik bevind me in een witte lichtwereld, waar af en toe zachte pasteltinten om me heen dansen.
Ik lig in een bed van licht, dat mij vasthoudt door de zwaarte die ik vanuit mijn aardse leven heb meegenomen.
Ik kan nog niet staan of zitten; ik wacht rustig af op wat er komen gaat.
Omdat wij samen al contact hebben gehad, blijft onze verbinding onveranderd.
Mijn Engel ontmoette ik tijdens mijn overgang van de aardse dood naar mijn hemelse geboorte.
Hij was de eerste die mij begroette.
Zijn aanwezigheid voelde vertrouwd, en hij vroeg me hem te vertrouwen.
Heel even raakte hij mij aan, en toen keerden we terug naar mijn aardse lichaam.
Ik zag dat er meer bekenden bij me waren, maar het was nog niet het moment om hen te omhelzen.
Dat zou later komen.
De aardse dood is een afscheid, zowel voor de mensen op aarde als voor de zielen aan deze kant van de sluiers.
Mijn Engel begeleidde mij overal naartoe.
Ik zag hoe mijn afscheid werd voorbereid en ik zag de mensen die ik achterliet.
De dood voelt als een bevrijding: je lichaam is licht en je beweegt vrij.
Tegelijkertijd is het moeilijk om tussen twee werelden te hangen.
Aan de ene kant voel je het verdriet van degenen die achterblijven, aan de andere kant voel je de vrijheid.
Ik heb alles gezien: mijn crematie, de mensen, jullie afscheid van mijn leven als Jesse.
Nu lig ik hier, in deze witte wereld, en het voelt veilig.
Mijn Engel is altijd bij me gebleven.
Hier verandert hij voortdurend van gedaante.
Soms is hij een lichtwezen dat straalt in menselijke vorm, zonder gezicht, armen of benen: een rechtopstaand licht dat zich wijds verspreidt.
Dat vind ik de mooiste vorm, ik kan er eindeloos naar kijken.
Wanneer hij dichtbij is, ziet hij eruit als een jonge man met donker haar en helderblauwe ogen, groter dan ik, en vol humor.
Soms staat hij naast mijn bed, met het gezicht van een jonge man, maar met een lichaam dat eruitziet als dansende watten, echt zo mooi.
We zijn samen gaan wandelen.
Ik mocht even uit het bed van licht stappen, dat zweeft in een witte ruimte en omringd wordt door lichtwezens die de zwaarte van mijn aardse leven van mij afhalen.
Ze tonen mij iedere ervaring waarvan ik het gewicht nog steeds bij me draag.
Ik mag kijken naar wat die momenten hebben betekend, net als mensen op aarde doen wanneer ze hun ervaringen verwerken.
Ze lieten mij zien hoeveel zwaarte mensen kunnen dragen, en ik zag verschillende mensen met verschillende lasten, zodat ik begreep wat aardse ervaringen met een mens kan doen.
Gisteren haalde mijn Engel mij opnieuw op om te wandelen.
Tot nu toe zag ik alleen de witte sfeer om mij heen.
Maar zodra ik opstond en naast hem liep, trok de mist op en werd alles helder.
Voor mijn ogen opende zich een wereld vol groen: zacht, vervuld van liefde die je bewustzijn optilt.
Het landschap voelde tegelijk ver weg en dichtbij.
Elke bloem, plant en struik leek verbonden met mij, zodra ik de groene lichtwereld binnenstapte.
Niets hier heeft een vaste plek.
Een boom kan zich net zo makkelijk verplaatsen als ik.
Mijn Engel zei: “Het gaat om de liefde die je in je draagt, niet om hoe slim je bent of hoeveel kennis je hebt.
De liefde bepaalt hoe je groeit in de sferen van God.”
Ik hoorde hier vogels zingen, mama.
Hun gezang ging dwars door mijn ziel heen en maakte iets in mij los.
Het was zo zuiver, zo helend, dat er een nieuwe ervaring in mij naar boven kwam die ik mocht bekijken.
Mijn Engel glimlachte en zei: “Net als op aarde helpt de natuur hier je terug te keren naar je eigen hartsliefde.”
Eenmaal terug in de witte ruimte kwamen de lichtwezens naar me toe en ze haalden heel voorzichtig de zwaarte uit mijn lichaam.
Ze lieten het mij zien en ik zag dat ik het erg moeilijk vond, om mij in te leven in iemand anders.
Ik zag de beelden van mensen die door mij toedoen verdriet ondervonden.
Het deed pijn en ik voelde hun pijn en ik begreep nu ook, waarom sommige mensen mij niet leuk vonden en waardoor mijn problemen zijn ontstaan.
Mijn boosheid heeft zich in mij opgebouwd en ik heb dat geuit naar velen van hen.
Ik zag dat mijn leven als een aaneenschakeling was van afscheid, pijn en verdriet en ik kreeg mijzelf niet meer onder controle, nee, ik kwam er niet meer uit.
Het was pijnlijk om te zien mam.
De lichtwezens zijn met me aan de slag gegaan en hebben deze zwaarte bij me weg kunnen halen.
Ik lig in een sfeer die heel zacht aanvoelt.
Het is wit om me heen en het schommelt zachtjes heen en weer.
Het lijkt alsof ik tussen de wolken zweef en ik lig op een bed wat mij door mijn eigen zwaarte vasthoudt
Zodra er een zwaarte wegvalt, mag je even de groene wereld binnen wandelen.
Beide sferen zijn fijn en het is alsof je voor het eerst in een warm bubbelbad stapt.
De warmte doet je ontspannen.
De groene wereld zorgt ervoor dat er weer een nieuwe zwaarte bij je naar boven komt, en deze groene wereld staat in contact met het hart.
Als het hart pijn heeft, door de zwaarte wat het met zich mee draagt, zal dit eerst los gemaakt moeten worden in deze witte wereld.
Ik krijg doormiddel van beelden te zien, hoe ik ben geweest, en hoe ik de ander hiermee pijn heb gedaan, of hoe anderen mij pijn hebben gedaan.
Dit is niet om iemand de schuld te geven, het is meer om inzicht te krijgen in het leven dat ik hebt geleefd.
Niets is hier goed of fout.
Het is gewoon een ervaring waar mijn ziel van kan leren.
Dit leven heeft me veel geleerd, maar ik heb ook andere mensen pijn gedaan.
Deze beelden worden mij in mijn hoofd getoond.
De lichtwezens laten mij slapen met mijn ogen dicht, maar toch ben ik wakker.
Het lijkt op een aardse meditatie.
Dan zie ik heel snel in de beelden wat er in mijn beleving is gebeurd.
Niet dat ik daar gelijk weer in gevangen zit, maar het lijkt alsof je vanaf een afstandje naar de zwaarte kijkt, en ik voel dan ook hoe ik mij toen voelde.
Dan zie je de ander, hoe jij het hebt ervaren.
Ik noem jou maar, omdat jij dit schrijft.
Ik zie jou en voel jouw verdriet, wanhoop, maar ook de boosheid om wat ik doe.
Ik voel jouw onmacht en deze pijn is groter dan dat ik bij mijzelf ervaarde.
Zo heb ik vernomen dat als je iemand pijn hebt gedaan, dat deze pijn bij de ander groter is.
Andersom is ook mogelijk.
Dan voel je de frustratie van de ander en voel en zie je waarom iemand dat heeft gedaan.
Daar zit veel wanhoop achter.
De puzzelstukjes vallen op zijn plaats als je naar je eigen zwaarte kijkt en je begrijp de ander en dan volgt er een vergeving.
Nu ik deze zwaarte had ingezien ging ik opnieuw met mijn Engel een wandeling maken in de groene lichtwereld.
Opnieuw trokken de wolken uit elkaar en zag ik het prachtige groene landschap.
Ik mocht nu meer zien dan de vorige keer en het voelde fijn.
Er is transparantie in deze wereld, alsof er zo opeens een vogel of vlinder deze wereld in en uit kan vliegen. Niets is vast!
Mijn Engel zei: “Als je straks de zwaarte achter je hebt gelaten, dan kun je net als iedereen door de sferen heen bewegen, zonder te wandelen.”
Ik kan dat niet geloven, maar hij verzekerde dat het echt waar was.
Wij zijn even bij een grote boom gaan zitten.
Om ons heen groeiden bloemen die ik niet kende en nog nooit had gezien.
Ik ging met mijn hand over het gras heen en het bewoog met mijn hand mee.
Ik zag kleine lichtflitsjes er vanaf springen en ik voelde dat het blij was dat ik hen aandacht gaf.
Mijn interesse was gelijk gewekt en ik kroop naar de dichtstbijzijnde bloem en ik hield mijn hand erboven.
Het bloempje boog met haar kopje.
Ook bij haar voelde en zag ik kleine lichtjes oplichtten.
De bloem had een andere energie dan het gras, maar de liefde die ze voor mij hadden, maakte mij zo blij,
dat ik een bewustzijnsschok kreeg.
Ik kon niet geloven dat zoiets moois bestond.
Ik stond op en legde mijn handen voorzichtig tegen de boom aan.
Mama, dit zal je niet geloven, maar ik stond onder een douche van licht!
Ik keek naar boven, naar het bladerdak en het regende licht over mij en mijn Engel heen.
Oh, ik voelde mij zo blij en ik was zo dankbaar!
Ik wilde dit landschap verder binnen wandelen en alles aanraken en zien.
Er ging een nieuwe wereld voor mij open, een wereld met energie en liefde en inzichten en ik wilde meer!
Mijn Engel stond naast me en zei: “Er is nu wat zwaarte uit je hart.
De leegte die ontstaan is, is nu opgevuld met deze liefde.
Dit is liefde wat je hebt gevoeld en die zit nu op de plek waar je de zwaarte hebt losgelaten.
We gaan nu kijken wat je nog meer bij je draagt, en als die zwaarte ook weg is, kun je die ook opvullen met deze liefde, totdat je hart net als die van ons zal schijnen van licht.”
Ik keek nog eens naar de boom en bedankte haar en we verlieten deze lichtwereld, om de volgende dag weer terug te komen.
De volgende dag keerden we terug.
Ik liet me op mijn knieën vallen en streek met mijn handen door het gras, dat met me meebewoog.
De bloemen lichtten op onder mijn handen.
Ik voelde me zo geliefd en vrij.
De vlinders kwamen op mijn vreugde af en gingen op mijn lichaam zitten.
Ik wist: de zwaarte had plaatsgemaakt voor geluk.
Ik vroeg mijn Engel: “Wat komt er op mij af als alle zwaarte weg is?”
Hij lachte en zei: “Dan zal je werelden verkennen en wezens ontmoeten waar je op aarde over fantaseerde.”
Met dat geluk kwam ook een nieuwe ervaring omhoog die ik mocht bekijken, dus verlieten we de groene wereld weer.
Het lukte me om deze zwaarte los te laten, en opnieuw voelde ik mij lichter.
Mijn Engel zei dat ik uiteindelijk met deze lichtheid in een seconde naar andere plekken kan reizen.
We wandelden weer de groene wereld in.
De vlinders dansten om me heen.
Ik begroette de boom en ving opnieuw haar gouden licht op.
Daarna liepen we verder dan voorheen.
Midden in een groot grasveld gingen we liggen.
Boven ons straalde de zon.
Een andere zon dan op aarde: zachter, liefdevoller, met stralen die het landschap streelden.
Eén straal scheen op mij en tilde mij op.
Ik schrok even, maar hield de hand van mijn Engel vast. Hij lachte.
We zweefden op de zonnestraal omhoog.
Hij vertelde dat dit één van de manieren is om naar andere werelden te reizen.
“Er zijn vele poorten tussen de hemel en andere werelden, zoals de aarde,” zei hij.
“En er zijn werelden die bewoond zijn en bezocht kunnen worden, zolang de energie het toelaat.”
Omdat ik vroeg waarom we op aarde zoveel pijn moeten ervaren, liet de zonnestraal ons weer langzaam zakken.
Door deze vraag was nog een zwaarte omhoog gekomen.
Maar mijn Engel stelde me gerust: ik zou het antwoord gaandeweg krijgen.
Later mocht ik opnieuw naar de groene wereld, omdat ik de zwaarte rondom de dood van mijn vader had ingezien en losgelaten.
Het ging snel.
Ik voelde me voor het eerst schoon: geen pijn, geen afwijzing, geen eenzaamheid, geen verdriet.
Alleen ruimte, gevuld met liefde.
Voor de laatste keer betraden we de groene lichtwereld.
Nu ik volledig hersteld was, zag ik haar in een nieuw licht.
Alles straalde: hommels lieten gouden sporen achter, vogels lieten bij elke vleugelslag gouden licht vallen, en de wind zette het landschap in een dansende gloed.
Ik was vrij, mama. Niet meer bang. Ik rende en jubelde en de vlinders volgden me.
Hoewel ik graag zou blijven, was het tijd om deze wereld te verlaten.
Ik wist dat ik altijd terug zou kunnen keren en jou erover mocht blijven vertellen.
Mijn Engel zei dat ik klaar was om andere sferen te bezoeken.
Ik vond het spannend.
Hij stelde me gerust: eerst gingen we naar een lagere sfeer die overeenkomt met het aardse bewustzijn, maar dan zonder ego.
Ik schrok, maar hij zei: “Dit is nodig. Je lichtlichaam moet langzaam wennen aan verschillende trillingen.
Uiteindelijk breng ik je naar de sfeer waar je ziel thuishoort, dezelfde trilling waarmee je ooit naar de aarde vertrok.”
Mijn aardse herinneringen blijven, maar zonder pijn.
Ik voel mij vrij en schoon.
Ik keek nog één keer om mij heen, en langzaam vervaagde de groene lichtwereld.
