Lessen & Inzichten achter mijn verhalen
Welkom, lieve mensen,
Dank jullie wel dat jullie de tijd nemen om deze woorden te lezen.
Mijn naam is Sananda, en ik ben één van de Opgestegen Meesters die via Jolanda werkt.
De verhalen die zij ontvangt, zijn bewustzijnsverhalen.
Zij openen een deur naar de lessen en werelden die bestaan achter de sluiers van jullie aardse werkelijkheid.
Deze verhalen zijn niet door haar verzonnen.
Zij worden doorgegeven vanuit hogere bewustzijnslagen, begeleid door Gidsen, Opgestegen Meesters en vele Lichtwezens die voor de meeste mensen nog onbekend zijn. Alles wat geschreven is — ieder woord, iedere energie en ieder karakter — vindt zijn oorsprong in de werelden achter de sluiers.
Wij, de Lichtmeesters, geven niet alleen verhalen door met lessen die jullie kunnen ondersteunen op jullie levenspad hier op aarde.
Ook hebben wij Jolanda geïnspireerd tot het schrijven over de voor velen nog onbekende Water-Engelen.
Zij kende deze wezens niet voordat dit werk tot haar kwam.
Juist daarom mag duidelijk zijn dat deze kennis niet vanuit het menselijke denken is ontstaan, maar vanuit een diepere bron van bewustzijn.
Ons doel is de mens te begeleiden op het pad van bewustwording en verlichting.
Dat pad is niet altijd eenvoudig.
De lessen die daarbij horen, kunnen confronterend en zwaar aanvoelen.
Veel mensen denken dat spiritualiteit uitsluitend betekent dat men contact heeft met Engelen of hogere wezens. Toch is ware spiritualiteit veel meer dan dat.
Spiritueel zijn betekent niet buiten jezelf zoeken, maar juist naar binnen keren.
Waar bevindt zich nog onbalans?
Welke pijn draag je nog met je mee?
Welke emoties vragen om aandacht?
Wie ben je werkelijk, voorbij alle rollen en verwachtingen van deze wereld?
Dat zijn de vragen die de mens zichzelf mag stellen.
Ook het begrip hooggevoeligheid wordt vaak verkeerd begrepen.
Hooggevoelig of hoogsensitief zijn betekent dat je gevoelig bent voor emoties en energieën, omdat deze ook in jezelf aanwezig zijn.
Het pijnlichaam van de ander raakt het pijnlichaam in jou aan.
Daardoor kunnen oude emoties plotseling naar boven komen: verdriet, boosheid, angst of onrust.
Juist daarin ligt een belangrijke sleutel tot bewustwording.
Kijk naar wat een emotie met je doet.
Onderzoek wat zij je wil vertellen.
Vraag jezelf af wat je ervan kunt leren en wat je mag loslaten.
Door bewust te kijken naar je innerlijke wereld, kun je laag voor laag oude emoties en patronen helen — soms zelfs tot ver voorbij dit huidige leven. Uiteindelijk ontstaat er ruimte voor rust, helderheid en liefde.
Alles op aarde kent een keerzijde en alles heeft een doel.
Om in balans te blijven, is het belangrijk om dichter bij de middenlijn te komen: het punt van innerlijke rust, evenwicht en waarheid. Dat gebeurt door op te ruimen in jezelf.
Wanneer je dit innerlijke werk aangaat, komt jouw eigen Christuslicht steeds meer naar voren.
Bij iedere stap van bewustwording kan dit licht dieper in jou dalen.
Ook jouw Hogere Zelf zal zich steeds sterker met jou verbinden.
Op aarde kennen mensen slechts een klein aantal Opgestegen Meesters, terwijl er in werkelijkheid velen zijn die de mensheid begeleiden.
Het is mogelijk om oude gewoonten los te laten en een leven te creëren dat in dienst staat van liefde, bewustzijn en het grotere geheel.
Het is mogelijk om licht toe te laten in alle aspecten van je bestaan.
Maar niemand kan dit werk voor jou doen.
Anderen kunnen je begeleiden, inzichten geven en je ondersteunen, maar uiteindelijk ben jij degene die de stappen moet zetten.
Wij, de Opgestegen Meesters, zien wie werkelijk geholpen wil worden.
Wij begeleiden mensen naar elkaar toe, zodat inzichten gedeeld kunnen worden en zielen elkaar kunnen ondersteunen op hun pad.
De verhalen, boeken en boodschappen die Jolanda ontvangt, worden doorgegeven zoals zij haar worden ingegeven. Niets gebeurt zonder reden.
De energie van dit werk heeft als doel ook jou aan te raken.
Wanneer er weerstand, verdriet of conflict in je naar boven komt tijdens het lezen, onderzoek dit dan met zachtheid. Het is niet onze energie die onrust veroorzaakt, maar de delen in jezelf die gezien en geheeld willen worden.
De lessen die verweven zijn in deze verhalen kunnen soms streng of confronterend aanvoelen.
Mijn taak is echter niet om verwarring te brengen, maar om helderheid te scheppen.
Lees met een open hart.
Onderzoek.
Voel.
En laat de woorden op hun eigen manier tot je spreken.
Dit is de tijd van ontwaken.
De tijd waarin de mensheid wordt uitgenodigd om werkelijk bewust te worden.
De tijd waarin liefde opnieuw centraal mag staan.
Wanneer jullie blijven werken aan jezelf, zal liefde steeds meer in balans komen.
Vanuit die balans zal het licht groeien en zal de weg naar bewustwording zich verder openen.
Wees liefdevol voor jezelf, voor elkaar en voor de wereld waarin jullie leven.
Ga met God, onze Vader en Moeder.
Met een liefdevolle en hartverwarmende groet,
Sananda
Het Pijnlichaam
Moeder zuchtte nog eens, ze had het volbracht.
Een prachtig meisje lag in haar armen.
Ze glunderde en ze was zo trots op haar mooie meisje, ze is zo lief en nog zo puur. Vader kwam de kamer binnen en keek vertederd naar zijn vrouw en hun prachtige dochter.
“Lieverd, ik heb een verassing voor onze kleine meid.
Ik heb een kast met laatjes voor haar gemaakt.”
Moeder keek vader vragend aan: “Waarom een kast mijn lieverd?”
Vader keek naar zijn pasgeboren dochter.
“Mocht ze eens nare en vervelende ervaringen in het leven meemaken, dan kan ze die in de laatjes leggen. Mocht ze verdrietig zijn in haar leven, dan kan ze dat verdriet in dit kastje leggen en weer gelukkig zijn.”
Moeder begreep wat hij bedoelde en ze hoopte dat ze dit kastje zo min mogelijk hoefde te gebruiken. Het baby’tje wat net geboren was lag tegen haar moeder aan.
Ze huilde, omdat ze zo’n honger had.
Moeder wachtte nog heel even, het was namelijk nog iets te vroeg voor een volgende voeding. De baby huilde nu harder en gilde het haast uit.
Op datzelfde moment was het of zij zichzelf zag, er was nog een baby geboren en deze leek sprekend op haar. Ze stopte met huilen, maar het andere baby’tje huilde wel door. En ze hield pas op met huilen op het moment dat moeder haar te eten gaf. Samen groeiden ze op en het ladekastje wat vader had gemaakt, raakte al behoorlijk vol. Het meisje keek vaak naar haar evenbeeld.
Haar zusje was vaak verdrietig en huilde veel.
En als ze haar zin niet kreeg, ging ze op de grond liggen en maaide dan met haar armen en benen heen en weer.
Net zolang totdat ze kreeg wat ze zo graag wilde.
Het meisje keek haar zusje vaak verbaasd aan.
Ze waren ook zo anders, zij zo lief, zo sereen, ze hoefde niets eigenlijk.
Ze was ook zo puur in haar ziel.
Maar haar zusje maakte van alles mee.
Het leek ook wel of ze steeds in de val liep van het verdriet.
Ze voelde zich alleen en niet begrepen.
Ze werd vaak boos en voelde zich niet gezien.
Ze huilde vaak, omdat niemand echt van haar hield en de pijn in haar stapelde zich op. Het kastje van vader puilde uit.
Ze had zelfs op de lades van het kastje stickertjes geplakt.
In de ene lade zat al haar woede en in een andere lade zaten alle momenten van jaloezie. Haar verdriet had meerdere lades nodig en elke keer, wanneer ze weer eens verdrietig was, schreef ze het op een stuk papier en stopte dit dan in één van de lades van het kastje.
De twee kinderen werden groot, nog steeds was het ene meisje puur als liefde en haar zusje vol woede en verdriet.
Langzaamaan begon het boze zusje het meisje aan te vallen.
“Waarom moet ik alle klappen opvangen?! Waarom IK!!”
Ze was zo boos, ze wilde net als het meisje zijn, die zo mooi en puur liefde was.
Maar ze wist niet hoe. Op een dag begon ze het meisje te pesten.
Ze was jaloers en wilde haar steeds meer pijn doen.
Maar wat ze ook probeerde, het lukte haar niet.
Ze liep weg bij het meisje en ze stond nu alleen in deze donkere wereld van zichzelf. Het ladekastje van vader zat vol en er kon niets meer bij.
Overal in haar kamertje lagen stukjes papier op de grond, met daarop een nare ervaring geschreven.
En er kwamen elke dag meer en meer nare ervaringen en gedachten bij.
Ze werd depressief, ze zag filmpjes aan zich voorbijgaan over de conflicten die ze met anderen had. Ze had gesprekken in zichzelf, over hoe ze het anders had moeten doen of zeggen. En ze herhaalde iedere nare situatie waar ze geen controle over had, telkens maar weer opnieuw.
Ze kreeg het gevoel dat de hele wereld tegen haar was.
Ze voelde zich nog meer alleen. Ze was bang en ze zag geen uitweg meer.
Alles was zwart om haar heen en ze viel op haar knieën.
“Help me! Help me alsjeblieft!”
En langzaam kwam het meisje achter haar tevoorschijn en hielp haar overeind.
Ze liepen samen naar de ladekast en ze openden alle laatjes.
Ze legden alle verdrietige momenten bij elkaar.
Ze legden alle momenten van jaloezie bij elkaar
Ze legden alle momenten van woede bij elkaar.
Ze legden alle niet begrepen momenten bij elkaar.
En ze legden alle vreugdevolle momenten bij elkaar.
Het meisje liet haar zusje inzien, dat alle verdrietige momenten in haar leven teruggaan naar dat ene moment. Het moment dat ze honger had en graag wilde eten en moeder daar nog heel even mee wilde wachten.
Het meisje liet haar zusje inzien, dat alle momenten van jaloezie uit dat ene moment zijn ontstaan. Het moment dat het meisje rustig bleef en afwachtte en zij niet.
Zij had deze afwachtende controle niet in zich, nee zij wilde zich uiten.
Het meisje liet ook inzien dat vanaf dat ene moment ook woede en eenzaamheid zijn ontstaan, het gevoel niet begrepen te worden, zelfs vreugde zat erin.
Al deze emoties zijn uit dit ene moment geboren.
Elke keer wanneer er iets naars gebeurt, komt de pijn van die allereerste ervaring naar boven, maar ook al die nare ervaringen die daarna kwamen.
En zo blijf je gevangen in je eigen emoties van je eigen pijn.
“Maar wat kan ik daaraan doen?” vroeg het zusje.
Het meisje lachte. “Wie wil je zijn? Wij zijn één.
Jij bent mijn pijnlichaam en ik sta als zuivere ziel achter je.
Jij hebt mijn pijn opgevangen en nu gaan we het omdraaien.
Nu zorg ik voor jou. Wie willen we zijn, willen we pijn of willen we liefde?”
Haar zusje stribbelde nog even tegen.
“Kijk daar is het weer. Ik weet het, je wilt graag de controle houden, omdat je bang bent, maar je zult je over moeten geven aan mij en alle controle los moeten laten als je heel met mij wilt worden.”
“Het spijt me!” zei het zusje zacht.
“Ook deze emotie van, ‘ik ben niet goed genoeg’, wil weer op een slimme manier terrein terugwinnen.”
“Maar ik doe toch niets fout? Ik wil alleen maar liefde!”
“Wil je graag liefde?” vroeg het meisje weer aan haar zusje.
“Ja, ik wil alleen maar liefde!
Ik wil dat iedereen van mij houdt!
Ik wil vrienden!
Ik wil geld!
Ik wil dat iedereen ziet dat ik liefde ben!
Ik wil de beste zijn!
Ik wil…. Ik wil… en het zusje ging op de grond liggen en werd boos. IK WIL! IK WIL!”
Het meisje pakte haar zusje op, legde haar in bed en vroeg haar om te gaan slapen.
“Nu laat je alles los, ik neem ons leven over.
Zodra je weer wilt opstaan zal ik je weer naar bed toe brengen en je in slaap zingen.
Jij hebt gezegd dat je liefde wilt zijn? Dan moet jij de controle opgeven en deze aan mij geven.
Is dat wat je wilt? Maar haar zusje was al van vermoeidheid in slaap gevallen.
Het meisje leefde vanaf dat moment in liefde.
En zodra haar zuster wakker werd en de controle weer over wilde nemen, bracht zij haar met liefde weer naar bed en liet haar heerlijk slapen.
Zoals u hierboven hebt kunnen lezen, begint de pijn al in de eerste weken van uw leven.
Deze pijn die u ervaart als kind, ligt in het geheugen opgeslagen.
De vele levens die jullie samen als mens hebben geleefd, en de lessen die geleerd mogen worden, hebben wij met ons meegenomen naar dit nieuwe leven.
Het kindje in het verhaal is aangesloten aan het collectieve pijnlichaam van deze wereld en op het pijnlichaam van zijn/haar ouders.
Onbewust voelt het kindje de zwaarte, het negatieve, en handelt daarnaar.
Het kindje laat doormiddel van het huilen zien dat ze graag die aandacht wil, het wil zo graag gezien en gehoord worden, en het wil graag geliefd worden door zijn/haar ouders.
Maar wat als het kindje het gevoel krijgt dat hij/zij die liefde/aandacht niet krijgt?
Of later als het wat groter is, en het wordt op school gepest, omdat het niet goed mee kan komen.
Of hij/zij is ergens heel erg goed in is en wil graag de beste hierin blijven, maar dat lukt hem/haar niet meer.
Dan zien we dat er twee soorten kinderen ontstaan.
De één doet een stap naar achteren en doet zich voor als slachtoffer.
Het zal verlegen worden, angstig, huilt veel en heeft een teruggetrokken leven.
En de ander doet een stap naar voren en zal veel meer op de voorgrond zijn.
Een kind dat alle aandacht opeist en de leukste en stoerste wil zijn.
Hoeveel meer ze zichzelf terugtrekken of luidruchtig zijn, zoveel meer pijn hebben ze.
We doen dit allemaal, omdat de achterliggende angst dit aanstuurt en dat aansturen gebeurt door het ego.
Het ego wil namelijk overleven en doet er alles aan om gezien te worden.
Zo ontstaat er jaloezie, boosheid, wraak, en het pijnlichaam is volledig geactiveerd en zal en wil nu alleen nog maar groter worden, totdat het gezien is en bewust losgelaten mag worden.
Maar dat is een hele stap en zal net als bij een ui, laagje voor laagje afgepeld moeten worden.
WAARHEID, EERLIJKHEID EN LEUGENS
Graag neem ik je even mee terug in de tijd.
Ieder mens heeft al vele levens geleefd en wij als mens leren in ieder leven weer nieuwe lessen.
Vele lessen worden niet volledig geleerd en we mogen het in een volgend leven weer overdoen.
Vaak gaan er vele levens overheen, voordat wij een levensles duidelijk hebben.
Maar er is een weg die wij bewandelen en dat is de weg naar het licht.
Door in en met jezelf, de donkerste lagen te hebben doorleefd, blijft er alleen nog maar dat ene lichtpuntje over.
Je kunt niet dieper vallen, je hebt niets meer te verliezen, door deze ervaring wat ook wel “de dood”, betekend, kunnen we alleen nog maar omhoog, naar het licht.
Van daaruit kunnen we leren of beter gezegd afleren.
Alle spelletjes die ons ego heeft toegepast om te overleven, mag nu ingezien en losgelaten worden, maar ook de consequenties die daaruit voortkwamen.
Dit kan alleen maar als je eerlijk bent over jezelf.
Je kunt jezelf mooier neerzetten en laten zien hoever je al bent in je spirituele bewustzijnsgevoel, maar het spirituele ego zal je alleen maar van je reis afhalen.
Het advies is dus wees eerlijk, spreek de waarheid, je hebt namelijk niets te verliezen.
Nu we toch over eerlijkheid hebben en de waarheid willen spreken is dit een mooie oefening die je vanaf nu kunt toepassen in je leven.
We hebben allemaal wel eens, dat we een verhaal aandikken, gewoon omdat we het verhaal wat we vertellen, mooier willen doen lijken.
We voelen ons dan gezien, we zijn even belangrijk, en we krijgen de aandacht die wij zo graag willen ontvangen.
Naar die aandacht is iedereen naar op zoek die nog vastzit aan het ego.
We willen gezien worden en het maakt niet uit hoe!
Of we verdraaien het verhaal en dan is het niet meer de waarheid en we verzinnen er grote stukken bij, waarom?
Omdat we graag gezien, gehoord en die aandacht willen.
Want hoe leuk is het niet, dat iedereen jouw verhaal wil horen, ze staan om je heen en jij, alleen jij kunt dat verhaal vertellen, omdat jij erbij bent geweest.
Mensen vinden je bijzonder, ze willen bij je zijn, je bent populair….
Maar ergens diep binnen in je, weet je dat je niet de waarheid hebt gesproken, je hebt het verhaal mooier gemaakt, zodat de waarheid niet meer de waarheid is.
Ken je dat gevoel, dat je tijdens het vertellen beseft dat je niet eerlijk bent?
Dat je de waarheid mooier hebt gemaakt dan het was?
Ik weet zeker van wel. Iedereen doet het, toch?
Ik zal een voorbeeld geven met een verhaal.
Een vrouw zit voor het raam, ze kijkt naar buiten.
De vogels zijn druk vanmorgen.
Ze kijkt en ziet dat de duiven op het hek zitten te wachten op wat lekkers.
De Eksters vliegen over, maar ze zijn gelijk weer vertrokken, omdat de voedertafel leeg is. De vrouw gaat naar buiten, ze heeft een mand vol lekkers bij zich.
Ze legt de dop pinda’s voor de Eksters op een schaal op de tafel neer.
Ze strooit wat vogelvoer op de voedertafel en op de grond.
Gelijk komen de duiven terugvliegen en kijken nieuwsgierig naar de vrouw.
De vrouw hangt nog een aantal vetbollen aan een spijker en gaat vervolgens naar binnen.
Ze kijkt wat voor soort vogels eropaf komen.
De mussen zijn in grote aantallen aankomen vliegen, de duiven zitten op de grond om de zaden op te pikken en de eksters vliegen op en aan om de dop pinda’s ergens te kunnen verstoppen. Het is een mooi gezicht.
Haar man komt de kamer binnen lopen, ze kijkt hem aan en glimlacht.
‘Zo, zijn ze er weer?’
‘Ja’, zei de vrouw en keek hem glimlachend aan.
‘Je had het moeten zien…. Echt zo mooi… er waren wel 100 mussen die op de voedertafel afstormden.
En dan al die duiven, volgens mij waren dat er wel 50’.
En ze weet dat ze nu niet de waarheid heeft gezegd, maar ze kan niet meer terug, ze had het al gezegd.
En ze voelt zich eigenlijk een beetje rot.
Maar haar man komt naar haar toe en legt een arm om haar heen.
‘Wouw, wel 100 mussen en wel 50 duiven, dan mogen we wel snel weer nieuw voer gaan halen, jij bent mijn vogelvrouwtje’ en hij drukt een zoen op haar wang.
De vrouw is blij met deze aanraking, die aandacht.
Wat als ze de waarheid had gezegd, dat er maar rond de 30 mussen waren en maar 15 duiven op de grond zaten, was hij dan ook naar haar toe gekomen om haar die aandacht gegeven?
Wilde ze niet gewoon onbewust aandacht, was ze niet gewoon onzeker en wilde ze door de angst die erachter schuilt, controle over de situatie, door maar lief en aardig gevonden te worden?
Allemaal vragen die door haar hoofd heen spoken.
Herkent je dit? Heb jij de waarheid wel eens verdraaid om het verhaal mooier, spannender te laten maken dan het in werkelijk was?
Was je er bewust van dat u dat deed?
Een belangrijke vraag vind je niet?
Velen onder ons weten niet dat ze dit doen, en we kunnen ons dat zelf ook niet kwalijk nemen.
Het zit zo in ons systeem, ik zou haast zeggen, in ons DNA.
Alsof er ergens een overleving mechanisme aan het werk is, die dit aanstuurt.
Maar let vanaf nu maar eens op, wees je er bewust van wat je vertelt.
Let goed op je woorden die je uitspreekt.
Als je heel goed oplet en bewust de woorden en zinnen uitspreekt, zul je erachter komen, dat je nu geen verhalen verteld die je mooier en groter maakt, maar dat je het verhaal gewoon verteld, zoals het is gegaan.
Het gaat erom dat je bewust word van wat je zegt.
Soms ratelen we in één keer door, zonder er echt bij na te denken wat we elkaar vertellen.