Generaties

Wanneer ik samen met mijn Engel door deze wereld loop, kijken wij naar alles en iedereen.
Het is hier fijn, het is hier rustig.
Iedereen is met zijn of haar eigen Engel in gesprek.

Wij als mensen zijn hier omdat wij bij deze sfeer horen.
Mijn ziel resoneert met deze sfeer.

Het is groot, en ik heb je nog maar weinig over verteld.
Je weet dat ik graag bij de vijver zit en dat hier gouden en zilveren paden lopen.
Het plein met de hoge paleizen waar bibliotheken in zitten… maar de sfeer hier is veel groter.

Wat ik nog niet heb verteld, is dat er in deze wereld waar ik ben ook vele prieeltjes staan.
Daar kun je in zitten om uit te rusten, maar ook om iets te bekijken wat belangrijk is voor je ziel om te ontdekken.

Ik heb je wel eens eerder verteld over zo’n prieeltje, maar dat was ergens anders, in een andere sfeer.
Het blijkt dat in iedere sfeer, boven een bepaalde lichtsfeer, deze prieeltjes staan.
Omdat de hemel zo groot is, zie je ze natuurlijk niet meteen.

Ik was dus ook verrast toen wij hier naar binnen liepen.

 

“Jesse, we hebben je moeder al een beetje voorbereid op dit thema.
Dat hebben we gedaan zodat ze begrijpt waarom hier veel trauma’s aan vastzitten.
Alles heeft met elkaar te maken en kan ook niet zonder elkaar.
Wij gaan het vandaag hebben over generaties.”

Ik knikte.
Ik wist wat hij bedoelde.

Een paar dagen geleden heb ik hier al privé met jou over gesproken.
Het was moeilijk voor je, mama, omdat je zag hoeveel verdriet er naar boven kwam.
Daarom hebben wij dit thema eerst bij jou losgemaakt, zodat het meeste verdriet dat hieraan vastzat al kon worden vrijgelaten.

Nu kunnen we hierover schrijven.

Zo zie je, mama, zo laten wij langzaam oude pijnen los.

Pijnen die niet alleen door jouw ziel heen verweven zijn, maar ook door die van mij.

 

Het gaat meestal om vier generaties die op een soortgelijk vlak hetzelfde meemaken.
Mijn Engel zei: “Wanneer je terugkijkt, kunt zien wat er in de familielijn aanwezig is.

Zo zie je generaties achter elkaar die depressief zijn, maar elke generatie gaat daar op een andere manier mee om.

Daarnaast zijn er ook de familieleden die deze ervaringen meedragen.
Ook zij zijn betrokken en moeten leren leven met het feit dat iemand depressief is.

Het is nooit alleen de mens zelf die deze generatielessen op zich neemt.
Nee, het zijn clusters van zielen die hierbij betrokken zijn.

Je ziet dit niet alleen bij depressiviteit.
Ook bij alcoholverslaving, eetverslaving of andere verslavingen, en zelfs bij dementie.

Er zijn verschillende ervaringen die door drie of vier generaties heen lopen.

Maar er is ook nog een andere vorm.
Soms zie je dat generaties lang achter elkaar een kind verliezen.
Zoals bij jou moeder en in jouw familielijn die via jouw vaderslijn loopt — drie generaties eerstgeboren mannen die rond hun zevenenveertigste overlijden.

Ik weet dat dit voor aardse begrippen vreemd klinkt, maar dat is wat de ziel wil ervaren voordat zij aan deze reis begint.
Ook de mensen die naast degene staan die deze ervaring doormaakt, maken deel uit van die keuze.

En ik hoor je denken: Jesse, kan dit niet gestopt worden?
Kunnen wij als mensen hier niet iets aan doen?

Helaas, jongen… ook al ben je je bewust van deze familiegeneraties, je hebt hier geen controle over.
Als de ziel het wil ervaren, zal zij die ervaring toch aangaan.

 

Als je kijkt naar de generaties" en hij wees naar het beeld dat ik te zien kreeg,  "zie je dat er in de familielijn iets gebeurt, vooral in de tijd waarin de mensen rond het jaar negentienhonderd leefden.

Ik noem dit jaartal omdat de meeste lezers afstammen van deze generatie-ervaringen van de mensen die toen leefden.”

Ik knikte.
Ik wist dat jij ooit in jouw familiekroniek hebt gezocht om te ontdekken waarom er in jouw familie, in jouw leven en dat van je moeder, zoveel leed aanwezig was.

Ik zag het beeld van een man.
Ik voelde dat hij eenzaam was.

“Weet je wie dit is, Jesse?” vroeg mijn Engel

Ik schudde mijn hoofd.

“Dit is de vader van een overgrootmoeder aan je moederskant.
Je hebt hen in je aardse leven natuurlijk niet gekend, maar je stamt wel van hen af.
Ze zijn hier, maar je hebt ze nog niet ontmoet.

Deze vader had één dochter en hij woonde bij haar.
Jouw overgroot oma kreeg vier kinderen, waarvan er twee op jonge leeftijd overleden.

De opa van je moeder kwam daardoor in een weeshuis terecht, want zijn echte vader heeft hij nooit gekend.
Zijn tweede vader raakte aan lager wal.
Hij verloor twee kinderen en ook zijn vrouw, want de moeder van jouw overgroot opa stierf.

 

Deze man” en de Engel wees naar de man, “was de eerste in jouw moederslijn die een kind en kleinkinderen verloor.

Maar er gebeurde nog iets anders: jouw overgroot opa kwam in een weeshuis terecht.”

Ik keek naar de beelden.
Deze kleine jongen had veel meegemaakt en was helemaal alleen.
Zijn zusje was ergens anders naartoe gebracht.

Ik voelde zijn verdriet en zijn angst.

“Wij gaan nu één grote stap nemen.”

Het beeld veranderde…

Ik zag dat de jongen later trouwde en zelf kinderen kreeg.
Een dochtertje stierf.

Het verdriet was groot, maar het gezin moest doorgaan.
Er was geen tijd voor therapie of rouwverwerking.
Het was een heel andere tijd.

“Zie je dat, Jesse?”

Toen zag ik de oorlog, mama.

Ik zag dat deze overgroot opa overleed en dat oma, jouw moeder werd geboren.
Door gebrek aan voedsel werd oma naar het ziekenhuis gebracht.

 

“Laten we even terugkijken, Jesse.
Wat hebben we hier allemaal gezien? En wat kunnen we hieruit halen?”

Ik zei: “Ik zie dat mijn overgroot opa geen moederliefde meer heeft gehad en zich eenzaam en alleen voelde.
Ik zie dat wat zijn moeder is overkomen, hem nu ook overkomt: een kindje dat jong overlijdt.
En ik zie dat het jongste kind zonder vader opgroeit, mijn oma.
Zij heeft ook weinig moederliefde gekend, omdat ze naar het ziekenhuis werd gebracht.”

“Dat klopt, Jesse.
Maar kijk verder.”

Ik keek opnieuw.

Ik zag dat mijn oma naar een weeshuis moest.
Haar moeder had een andere man en was hertrouwd.
Er waren veel kinderen om haar heen.

Het was net na de oorlog en er was geen ruimte om nog een klein kindje op te voeden.

Bovendien was dit kindje al zo van haar verwijderd geraakt dat ze niet anders meer kon.

 

“Zo zie je, Jesse,” zei mijn Engel, “de omstandigheden veranderen, maar de ervaringen en de lessen blijven vaak hetzelfde.

In die tijd was er weinig ruimte om eigen ervaringen te onderzoeken of bewust te worden van een familielijn.
Het leven bestond uit werken en overleven.
Een heel ander bestaan.

Er waren wel bewuste stromingen, maar die waren vooral voor de elite, niet voor de gewone mens.

Maar kijk, Jesse.”

Het beeld verschoof opnieuw.

Van het weeshuis naar een militaire oefening, vlak na de oorlog.

"Je overgroot oma verloor nog een kind."

Ik zag een jongen van zeventien jaar in militaire dienst.
"Na de oorlog werd er nog met scherp geschoten — en hij werd geraakt.

Oma was toen nog maar één jaar oud.

Dit grote verdriet had je overgroot oma zo verlamd dat zij niet voor het kleine kindje kon zorgen dat in het ziekenhuis lag. Daarom is die beslissing genomen.

Aan iedere ervaring die een mens meemaakt, zitten levenslessen verbonden."

 

Oma, jouw moeder was alleen en eenzaam.
Ze keek uit naar bezoek, maar er kwam bijna niemand.
Ze voelde zich verstoten en bouwde een muur om zich heen om niet meer te hoeven voelen.

Toen zagen we mijn oma als een ouder kind.
Een jong meisje dat de band met haar moeder had verbroken.

“Ook dat zie je weer terugkomen in de volgende generatie.
Kijk naar je moeder.”

Ik keek opnieuw naar het beeld.

Ik zag jouw mama.

Je was dan misschien geen weeskind, mam, maar zo voelde je je wel.
Je hoorde niet echt bij de familie.
Je stond op jezelf.
Je was anders.

Hetzelfde gevoel dat ik bij overgroot opa en bij oma voelde, voelde ik ook bij jou — en later ook bij mezelf.

“Wat de moeder van je oma heeft gedaan, kon je oma in haar eigen leven volledig anders doen.
Ze heeft het goed gedaan, maar de generatie-ervaring gaat toch verder.”

 

Ik zag het beeld waarin oma haar eigen moeder verstote.
Daarna zag ik hoe oma jou uit haar leven zette.

En toen schrok ik…

Ik zag mezelf jou uit mijn leven zetten.

Ik zag de patronen.
Dezelfde beweging, maar telkens in een andere vorm.

Het beeld verschoof weer naar jou, mama.

Ik zag je als een jong meisje, alleen in je eigen wereld.
Een plek waar jij je veilig voelde.

En toen jij zelf moeder werd, deed je het ook weer anders.

De liefde tussen ons was al zoveel groter dan de liefde die jij had ervaren met jouw moeder.

De liefde voor je oma van opa’s kant was groot.
Die liefde heb jij opgepakt en opnieuw vormgegeven.

Ik zag jou als moeder.
Je deed alles met ons.

En ik vroeg me af waarom ik mij toen toch tegen je heb gekeerd.

 

Mijn Engel glimlachte.

“Dit komt door de generatie-ervaringen die in jouw familielijn verweven zitten.
Jij, net als ieder ander, krijgt de ervaringen mee die in de familie aanwezig zijn.

Jouw moeder droeg het weeshuisverhaal van oma met zich mee, het verlies en het sterven aan haar vaders kant.
Misschien met minder zichtbare gebeurtenissen… maar depressie en verslaving zijn ook zware ervaringen.

Je moeder heeft beide gekend.
Ze kon ze overstijgen… maar het zit ook in jouw genen.

Dus de eenzaamheid, het niet goed begrepen worden, het verstoten voelen en het vroege sterven liggen aan die kant van de familie,” zei mijn Engel.
“Aan je moeders vaderkant zie je vooral depressie en verslaving.

Maar Jesse… jij hebt ook een vader.
Ook via hem heb je ervaringen meegekregen die jouw leven hebben gevormd en waarnaar gekeken mag worden.”

 

Het beeld veranderde.

Ik zag een oude, sterke vrouw.
Ze had veertien kinderen.

Toen haar man stierf, was hij zesenveertig jaar oud.

Ze moest doorgaan. Er was geen tijd voor rouw.
Rouwen deed ze alleen wanneer ze even een moment voor zichzelf had, maar die momenten waren er nauwelijks.

Ze beheerde een grote boerderij en een groot erf.
Een welgestelde boerin.
Ze werkte hard om alles in stand te houden.

Ze leefden tussen de hogere boerenstand en hadden aanzien.

Toen zag ik mijn opa aan vaderskant.

“Je weet, Jesse, dat ook hij op bijna dezelfde leeftijd en aan dezelfde kwaal is overleden.”

Ik knikte.

"Ook je opa had één van de grootste boerderijen in de regio.
Maar hij trouwde met een burgermeisje, wat destijds veel rumoer veroorzaakte.

Ondanks alles deden zij het goed… tot het moment dat je opa stierf.
Ook op zesenveertigjarige leeftijd.

Zie je de patronen, Jesse?

Net als jouw opa hielp je vader zijn moeder op de boerderij.
Maar jouw oma vond dat niet goed voor zo’n jonge jongen.

Je vader was dertien jaar toen zij besloot alles te verkopen.

In die keuze lag een ervaring besloten.
Van binnen bleef zij de boerin — welgesteld, maar zonder neer te kijken op anderen, anders dan haar schoonmoeder had gedaan.”

 

Het beeld ging verder en ik zag jou…

“Je moeder stond er vaak alleen voor, omdat je vader voor zijn werk iedere week weg was.
Jij was haar steun. Jullie waren hecht.

Je vader wist dat er al twee generaties mannen rond hun zesenveertigste waren gestorven.
Hij wist het… en moest daarmee leren omgaan.

Niet alleen hij.
De hele familie droeg dat besef.

En toen hij op zevenenveertigjarige leeftijd stierf, was dat een enorme schok.
Voor de familie.
Maar vooral voor jou.

En je weet, Jesse… dat jij ook deze weg hebt gekozen.

Je wist het.”

 

Ik keek naar het beeld van mijn vader.

Ja… vanaf dat moment is alles voor mij veranderd.

Ik zag mezelf weg fietsen.
Onderweg naar het lichaam van mijn vader.

Ik zag jou, mama, bij het hek staan.

Ik voelde wat jij mij ooit eens hebt verteld.
Dat je op dat moment voelde dat je mij kwijt was.
Dat de koord tussen ons, die altijd zo sterk was geweest, in één ruk werd verbroken.

Je wist dat niets dat gevoel kon veranderen.

 

Toen zag ik een ander beeld.

Geld werd belangrijker dan moederliefde.
Ik voelde mij gedragen door mensen die mij beïnvloedden.

Hoogmoed.
Manipulatie.
Het willen krijgen van hun zin.

Alles draaide om geld en status.

Hun manier van helpen zorgde juist voor afstand.
Voor af-gescheidenheid.

Dat was een ervaring die ik van vaderskant meekreeg.

Daarbij kwamen de ervaringen van moederskant:

depressie, eenzaamheid, het gevoel verstoten te zijn, de verslaving,
het moeten overwinnen, het niet opgeven, altijd maar blijven vechten.

De hoogbegaafdheid van vaderskant.
Het niet tegen onrecht kunnen van jouw kant.
De gevoeligheid.

Alles samen maakte mij tot wie ik was.

 

Ik heb geleefd als een rijke boer.
Ik gaf geld uit als water.

Mijn verslavingen heb ik overwonnen.
Mijn depressies heb ik mogen doorleven.

Op het laatst leefde ik van cent tot cent en kroop ik weer overeind.

Ik heb ingezien dat manipulatie mensen ver van hun ware zelf weghaalt.
Geld en status kunnen prettig zijn… maar je koopt er geen geluk mee.

Ik keek naar jou. Gelukkig vond ik jou terug.

Je sloot mij weer in je armen en ik vroeg om vergeving.
Je wist dat ik dit moest meemaken, hoe moeilijk het ook voor jou was.

Uiteindelijk werd de liefde weer de overwinnaar.

Die bracht mij terug bij jou.

En jij gaf mij opnieuw een thuis.
Een familie waar ik mocht zijn.

Geen bloedband… maar onvoorwaardelijke liefde.

 

Het beeld verdween.

Mijn Engel keek mij aan.

“Wat je hebt gezien, geldt voor alle mensen.

Bij de één liggen generatie-ervaringen duidelijk aan de oppervlakte.
Bij anderen minder zichtbaar.

Maar iedereen draagt ze met zich mee.

Het enige wat een mens hoeft te doen, is zichzelf onderzoeken: Wat leeft er in mij?
Wat leefde er in mijn voorouders?

Weet je niet wie je vader of moeder is, dan heb je altijd nog één grote leraar in jezelf die antwoorden kan geven.

Ook de plek waar je geboren wordt en de tijd waarin je leeft, maken deel uit van het leren van de ziel.”

Hij keek mij aan en zei: “Jouw moeder heeft nog één kind.
Maar er zullen geen nieuwe generaties meer volgen.

Bij haar, en bij jouw zus stopt deze lijn.

Dan zijn de ervaringen geleerd.
Ingezien. Opgelost.”

Hij glimlachte zacht. “Liefde is het sleutelwoord voor alles Jesse .”