Palliatieve sedatie en Zelfdoding

Ik stond op van onder mijn boom en samen met mijn Engel liep ik een andere sfeer binnen.

Opnieuw zag ik de tunnel van roze en rood voor ons open gaan.
Ik kan hier uren naar kijken, want deze overgang van het aardse naar de hemel is zo warm en prachtig.

We liepen een andere wereld binnen waar veel mensen waren.

Mijn Engel begon te vertellen.

“Palliatieve sedatie is een methode die vaak wordt toegepast.
Waarom zou je wachten tot je lichaam uiteindelijk stopt?
Je hebt zoveel pijn en je weet dat het einde nadert.

Er is geen weg terug.

Palliatieve sedatie is een andere vorm van zelfbevrijding.

Een moeilijkere, zwaardere manier dan euthanasie, omdat er tijd zit tussen het aardse leven en de hemelse geboorte.”

 

Ik keek om me heen en zag dat de mensen, net als in de sfeer van euthanasie, in bedden lagen onder lichte afdakjes die met kleurige bloemen waren begroeid.

Mijn Engel vervolgde: “Wanneer mensen een lang ziekbed hebben gehad, komen ze eerst in de witte wereld terecht.

Ze zijn dan even volledig afgezonderd, zodat ze compleet tot rust kunnen komen.

Als ze eenmaal hier zijn en de ergste vermoeidheid is verdwenen, krijgen ze bezoek van dierbaren die al zijn overgegaan.

Hoe langer ze in deze sfeer verblijven, hoe vaker ze uit het bed mogen en op hun eigen tempo de omgeving kunnen verkennen.

Ze maken kleine wandelingetjes met hun Engel, of ze ontvangen bezoek van familie.”

 

Ik keek opnieuw rond en zag dat deze sfeer veel leek op die van mensen die euthanasie hadden gehad.

De werelden leken opvallend veel op elkaar.
Ik vroeg mijn Engel: “Waarom worden deze twee sferen niet samengevoegd?”

Hij glimlachte. “Omdat het twee totaal verschillende ervaringen zijn.

Mensen hebben hier andere zorg nodig.
Bij palliatieve sedatie wordt de mens in slaap gebracht terwijl het lichaam vaak al verzwakt is.

Tijdens de sedatie krijgt het lichaam geen voeding, vocht of extra zuurstof.

Het verzwakt daardoor nog sneller, en dan is het wachten tot de aardse dood intreedt.

Maar ondertussen blijft de ziel wakker, en de hersenen registreren nog steeds prikkels.

Het proces van loslaten is begonnen.

Lichtwezens, Engelen en dierbaren uit de hemel beginnen te waken.

Als de aardse dood al vóór de sedatie wordt aangevoeld, zijn ze er zelfs eerder.

Ze bereiden de mens voor op deze grote overgang.

De ziel heeft haar keuze gemaakt; er valt niets meer te ervaren in dit leven behalve het loslaten.

Het lichaam komt in diepe rust en overgave.
Wist je dat mensen vlak voor de sedatie soms al in twee werelden leven?”

Ik schudde mijn hoofd.

“De sluier tussen aarde en hemel wordt steeds dunner,” zei hij.

“Sommigen zien hun dierbaren al staan en voelen contact met hen.

Dat kan alleen wanneer de ziel een hogere bewustzijnstrilling heeft, maar tijdens de sedatie zal uiteindelijk iedereen contact ervaren met zijn dierbaren en Engelen.

Deze overgang doe je nooit alleen.

Naast de Engelen en lichtwezens zijn er altijd familieleden — uit dit leven of uit een vorig leven — aanwezig om je te helpen en te verwelkomen.

Zoals ik al zei: zodra de ziel haar beslissing heeft genomen, ontstaat er rust en overgave.

Je legt als het ware je lichaam, ziel en geest in Gods handen.”

Het infuus is aangelegd en het fysieke lichaam valt langzaam in slaap.
Toch blijven de hersenen nog prikkels registreren.

Daarom is het belangrijk dat dit hele proces zo rustig mogelijk verloopt.

Mijn Engel kijkt me aan en zegt: “Een stille kamer met gedempt licht is het beste.

Zet een stoel naast het bed, zodat iemand kan waken.

Gebruik geen geuren of muziek en vermijd zoveel mogelijk aardse prikkels.

Dit is een overgang van het oude naar het nieuwe, een geboorte.

Het loslaten van het lichaam kan voor sommige mensen zwaar zijn.

Er bestaan aardse hechtingen waaraan ze sterk verbonden zijn geweest: koffie, sigaretten, alcohol.

Zodra ze de geur hiervan ruiken, willen ze terug en kunnen ze moeilijk loslaten.

Daarom is het zo belangrijk dat de kamer zo rustig en neutraal mogelijk is ingericht.

Stel je voor dat je al in het proces van overgaan bent, en je zintuigen ruiken plots de geur van een sigaret of een vers kopje koffie.

Je bent je hele leven roker geweest, of je hield enorm van koffie.

Die sterke geur kan het proces verstoren, vooral wanneer de sedatie nog maar net begonnen is.

 

Het lichaam verzwakt steeds verder, de ademhaling wordt rustiger en het overgaan is al vergevorderd.

Zie het als een geboorte: de sedatie zijn de weeën, de bevalling is begonnen.

Het etherische lichaam duwt zichzelf uit het fysieke lichaam.

Ruikt het fysieke lichaam dan ineens koffie, of hoort het muziek waar het graag naar luisterde, dan kan het etherische lichaam terugdeinzen en weer in het fysieke lichaam worden getrokken.

Het moet dan opnieuw de weg naar het Licht afleggen.

 

Ook is het belangrijk dat er niet met een grote groep mensen om het bed wordt gestaan.

Neem eerder afscheid, raak het lichaam nog even aan, omhels elkaar als dat nog mogelijk is.
Hoe meer rust er tijdens de sedatie is, hoe sneller en zachter de overgang kan plaatsvinden.

Wanneer het etherische lichaam uit het fysieke lichaam is gestapt, voelt het geen pijn meer.

Alle zwaarte van het aardse blijft achter in het zieke lichaam.

De ziel kijkt nog even naar het lichaam en neemt afscheid, terwijl de verbinding met het lichaam nog aanwezig is.

Engelen, Lichtwezens en overleden familieleden staan rondom het bed en waken, net als degenen die met het lichaam verbonden is. Het kijkt naar zichzelf.

Hoe lang dit alles duurt, hangt af van de kracht van het fysieke lichaam.

Soms kost het dagen voor het lichaam eindelijk kan loslaten.

Dan is het een kwestie van wachten tot het lichaam klaar is om te gaan.

 

De Lichtwezens hebben het overzicht.

Zodra zij zien dat het moment daar is, wordt de verbinding verbroken.

Dit is het teken dat het aardse leven bijna voorbij is.
Voor de ziel is het zwaarste dan al voorbij; nu komt het afscheid.

Vaak blijven er mensen achter met wie je jarenlang verbonden bent geweest, met wie je karma hebt opgebouwd.

Ook van hen moet afscheid worden genomen, net zoals zij van jou afscheid nemen.

De ziel kan de aanwezigen met andere ogen zien: helder, doorzichtig, alsof je kunt zien wie een hogere liefdestrilling draagt.

Misverstanden uit het leven worden duidelijk, maar tegelijkertijd weet de ziel dat dit alles deel uitmaakt van een leerschool waarin geen goed of fout bestaat.

De begrafenis of crematie wordt bewust door de ziel bijgewoond.

Je blijft bij je lichaam tot het zijn laatste rustplaats bereikt heeft.

Pas na de dienst ga je werkelijk over.

In de dagen tussen overlijden en het definitieve overgaan heeft de ziel al contact met de sferen.

Ze weet waar ze naartoe gaat en waar ze mag uitrusten van het geleefde aardse leven.

Palliatieve sedatie wordt in deze visie gezien als een vorm van zelfbevrijding, een bewuste afsluiting van het aardse bestaan."

 

Ik keek rond in de zachte, vredige sfeer en vroeg mijn Engel: “Gaan alle mensen naar zo’n mooie sfeer wanneer zij overgaan van het aardse naar de hemel?”

Hij knikte. “Ja, iedereen. Ook degenen die eigenlijk thuishoren in de lagere sferen.

Zij mogen hier de liefde voelen en herstellen.

Uiteindelijk gaan ze naar de sfeer waarmee ze resoneren, maar iedereen krijgt de kans om te zien, te begrijpen en te helen.

Sommigen vergeten wat ze hier gezien hebben omdat ze nog in een overlevingsstand zitten en willen vechten of ervaren. Dat is niet erg; de ziel heeft deze weg gekozen.

Maar uiteindelijk zullen ook zij eens in de liefdevolle sferen terechtkomen.

Kom, laten we naar de volgende sfeer gaan.

Eigenlijk hoeft hier niet veel over uitgelegd te worden.
Jouw verhaal is juist in deze sfeer begonnen, omdat jij dit zelf hebt meegemaakt.

Voor mensen die hun leven zelf beëindigen, bestaat er een eigen, zachte sfeer.
Net als in veel andere sferen is het een witte wereld, een plaats waar je eerst tot rust kunt komen.

Maar omdat deze mensen vaak een keuze hebben gemaakt zonder dat hun fysieke lichaam ziek was, hebben ze innerlijk iets moeten overwinnen.
Ze hebben de grens aangeraakt tussen blijven en loslaten.

“Jesse, jij hebt je moeder vaak bezocht,” zei mijn Engel.

“Wil jij iets vertellen over zelfdoding?”

Ik keek mijn Engel aan en knikte.

“Ja… dat wil ik graag.”

 

Ik heb mijn moeder gezien, en van deze kant uit is het moeilijk om haar verdriet te voelen.
Hier ben ik zó gelukkig, maar als ik naar mijn moeder kijk, zie ik haar pijn en onmacht.

Als iemand overlijdt, is dat voor de nabestaanden altijd al pijnlijk, maar een zelfgekozen vertrek is iets heel anders.
Ik heb gezien dat veel mensen hiermee worstelen, inclusief de mensen die achterblijven.

Er rust nog steeds een groot taboe op het zelf beëindigen van het leven.
Euthanasie en palliatieve sedatie worden als normaal beschouwd, maar wanneer iemand zelf het moment kiest zonder arts, wordt het ineens omhuld door stilte, schaamte en oordeel.

Toch wil ik hierover schrijven met mijn moeder, ook al weet ik dat het voor haar moeilijk is.
Ik wil het alleen bespreekbaar maken.

 

Wanneer een dierbare zelf uit het leven stapt, ontstaat er bij de achterblijvers vaak ongeloof.
Het menselijke brein kan nauwelijks bevatten dat iemand daartoe in staat was.
Omdat dit onderwerp zo beladen is, gedragen door angst en onbegrip, is het moeilijk om erover te praten.

Sommige nabestaanden ervaren schaamte.
Ze zijn bang voor oordelen: “Had je niets kunnen doen?

Heb je het niet zien aankomen? Had je het kunnen voorkomen?”

Die schaamte, dat gevoel dat je jezelf moet verdedigen, weegt zwaar.
Voor ouders is het eenzaamheid in haar diepste vorm.
Je begrijpt zelf niet waarom het is gebeurd, laat staan dat je het anderen kunt uitleggen.

 

Veel van dit taboe komt voort uit oude geloofssystemen.
Men werd bang gemaakt voor straf, voor de hel, voor dolende zielen die zouden blijven hangen in schemergebieden.
Sommigen geloofden dat het lichaam bij het graf moest blijven tot de ‘werkelijke tijd’ van overlijden verstreken was.

Nabestaanden voelden schaamte, werden buitengesloten, aangewezen met een vinger.
Die erfenis dragen we nog steeds met ons mee.
Tot op de dag van vandaag denken mensen dat zelfdoding leidt tot duistere plekken die ooit door menselijke overtuigingen zijn bedacht.

 

Maar mama, niemand wordt verstoten. Niemand wordt gestraft.
We worden juist liefdevol opgevangen door geliefden, door Engelen, net als ieder ander.

Weet dat niemand alleen gaat.
Er zijn altijd Engelen, voorouders, gidsen en Lichtwezens die ons dragen, in liefde, de hemel binnen.
Ik heb het zelf ervaren, mama.
Hier draait het niet om straf of schuld.
Het gaat om thuiskomen.
Om rust.
Om opnieuw ademhalen in een wereld zonder pijn.

 

De witte wereld waarin je eerst aankomt is helder, zacht en stil.
Een plek zonder oordeel.
Een plaats om bij te komen en te herstellen van je aardse reis.

Daarna ga je naar de sfeer die past bij jouw eigen energie, waar je verder groeit in liefde en bewustzijn.

Mama, ik wil alleen maar licht brengen op dit onderwerp dat nog steeds zo donker is.
Ik wil laten zien dat niemand ooit alleen overgaat, en dat liefde groter is dan schaamte.

Er zijn mensen voor wie het leven ondraaglijk zwaar is geworden.
Kijk met zachtheid naar hen, zonder oordeel.

En kijk ook met begrip naar hun nabestaanden.
Zij dragen vragen, verdriet, soms schuldgevoel.
Loop niet met een boog om hen heen, maar stap naar voren.
Vraag hoe het met hen gaat.
Niet uit nieuwsgierigheid of om te oordelen, maar uit menselijke liefde.

 

Lieve mama, ik zie je vaak huilen en je afvragen waarom ik niet naar je toe ben gekomen.
Maar het antwoord is, en ik spreek voor velen, dat wij die beslissing zelf hebben genomen omdat we niet meer gered wilden worden.
Geen therapieën, geen medicijnen, geen opnames meer.
We waren gewoon klaar met dit leven.

Van hieruit zie ik hoe pijnlijk het voor jullie is.
Door welke hel jullie gaan.
Juist daarom wil ik schrijven.
Voor alle vaders en moeders.
Voor broers en zussen.
Voor familie en vrienden.

Jullie hebben geen schuld.
Niemand heeft schuld.
En weet: wij zijn vrij van elke pijn.

Er komt een dag dat we elkaar weer zien, dat we elkaar vasthouden, en weer samen zijn.

Mama, dank je wel dat je deze moeilijke woorden voor mij wilde opschrijven.
Het is niet alleen voor jou, maar voor iedereen die iemand door zelfdoding heeft verloren.

Wij zijn niet verloren.
We zijn niet weg.
We zijn dichterbij dan ooit.

 

Mijn Engel legde zijn handen op mijn schouders.
“Goed gedaan, jongen. Dit is niet alleen voor je moeder, maar voor iedereen die dit zal lezen.

Kom, we gaan terug naar onze sfeer.
Rust eerst maar even uit, voordat je een nieuwe reis begint.”