Zomerland 1.
Ik stond op en samen met mijn Engel liep ik het gebouw uit.
Buiten sloot ik de deur achter me en zuchtte tevreden.
“Wat een heerlijke dag,” zei ik blij.
Mijn Engel glimlachte. “Zomerland is mooi, maar zoals de professor al zei: de sferen waar de verschillende kinderen naartoe gaan zijn veilig en rustig, maar brengen ook verschillende
ervaringen met zich mee.
Sommige daarvan zijn voor het kind, de moeder of de ouders niet prettig.
Er is veel trauma, en dat werkt generaties lang door overerving door
Ik stel voor dat we eerst naar de eerste sfeer gaan in Zomerland, de sfeer waar de zieltjes heen gaan wanneer een zwangerschap wordt beëindigd.
Of dit nu door het lichaam van de moeder gebeurt, of door een beslissing van de moeder zelf.
Twee verschillende manieren waarop een leven kan eindigen.
Een moeilijk onderwerp waar mensen op aarde een sterke en uiteenlopende meningen over hebben.
Er zijn mensen die zeggen: je mag het leven dat in je groeit niet beëindigen; dat is moord.
En er zijn mensen die zeggen: de moeder beslist of ze wel of niet toe is aan een kind.
Twee tegenovergestelde overtuigingen, beiden door de moeder en ziel diep gevoeld.
Maar,” zei mijn Engel, “wat zijn nu de werkelijke levenslessen vanuit de hemel?
Waarom gebeurt dit?
En wat kunnen we ervan leren?
Wat gebeurt er met de moeder en met het zieltje dat hierna terugkeert?
Daar gaan we eerst naartoe. Ga je mee?”
Ik knikte, en we liepen de trappen van het gebouw af naar een rustige plek vol bloemen.
Mijn Engel tilde zijn hand op en tikte met zijn vinger in de lucht.
Het decor leek open te schuiven en we stapten een tunnel binnen vol zachte kleuren.
We liepen door, de pasteltinten draaiden om ons heen en vulden ons met rust en veiligheid.
Onderweg zeiden we niets.
Aan het einde van de tunnel opende de sfeer zich en stapten we een zachtroze wereld binnen.
Er was niet veel te zien behalve lichtwezens die van hier naar daar en weer terug vlogen.
Ze waren druk in beweging.
We liepen rond en zagen een poort waar lichtflitsjes door maar binnenkwamen.
Eén van de lichtwezens kwam naar ons toe en veranderde in een mooie slanke Engel.
Ze was groter dan mijn Engel die bij mij was.
Ze glimlachte vriendelijk en zei: “Deze sfeer,” begon ze, “is voor de zielen die het aardse leven niet hebben hoeven ervaren.
Al deze lichtwezentjes zijn zielen die deze specifieke ervaring hebben opgedaan.
Graag leg ik jullie uit wat de bedoeling is van deze ervaring.”
We liepen met haar naar een prieel met een bankje.
Roze en blauwe bloemen groeiden langs de palen omhoog en de geur was overweldigend.
We gingen zitten en ze keek me vriendelijk aan.
“Iedere ziel wil ervaren.
Ieder leven op aarde bestaat uit talloze ervaringen: verliefdheid, verlies, pesten, boosheid, jaloezie, scheiding… en ga zo maar door.
Het aardse leven is één lange aaneenschakeling van ervaringen.
De ziel kiest deze ervaringen uit, ver van tevoren.
De zielenreis ligt vast, van begin tot eind, met alle levens en alle personen die daarbij horen.
Het ligt als een blauwdruk om de ziel heen.
Dit is belangrijk om te weten dat alles vast staat.
Elke beslissing, elke gedachte, elke ervaring.
De ziel heeft op de reis naar de aarde verschillende manieren van overlijden uitgekozen, omdat het wil ervaren hoe het is om op die manier het aardse leven te verlaten. Dat geldt voor alle zielen.
De één kiest ervoor om ziek te worden, een ander sterft in zijn slaap, weer een ander wordt gedood.
Of zoals jij, Jesse, kiezen ervoor hun eigen leven te beëindigen.
Maar een ziel kan ook kiezen om wel de weg naar de moeder te ervaren: de conceptie, het innestelen, het verblijf in de moederschoot en dan toch weer terug te keren naar huis.
Dat hebben het vruchtje en de ouders vooraf afgesproken dat dit een ervaring zou worden.
Hoe pijnlijk het op aarde ook voelt, het is hun gezamenlijke afspraak.
De ziel van het vruchtje krijgt via de moeder de kans om deze ervaring op te doen.
Of de moeder nu zelf de zwangerschap beëindigt, of het lichaam het vruchtje loslaat, er zit voor de moeder altijd een emotionele ervaring aan vast.
Die emoties heeft ze zelf vooraf uitgekozen om te ervaren.
Op aarde is dit een moeilijk onderwerp door alle meningen en emoties.
Mensen proberen elkaar te overtuigen van wat ‘goed’ is en wat ‘fout’ is.
Maar ook dat is weer een ervaring die de ziel heeft uitgekozen.
Als we het bekijken vanuit de aarde, zien mensen het grote plan van de ziel niet, omdat ze gebonden zijn aan tijd en ruimte, afgesloten van de Hemelen.
Dat God dit heeft goedgekeurd is voor mensen moeilijk te begrijpen.
Maar niemand heeft schuld. Dit is wat de ziel wil ervaren.
Het denken verzet zich hiertegen.
Het denken wil bepalen wat goed en fout is.
Maar als het denken verdwijnt, blijft alleen de ervaring over.”
De Engel van Zomerland stond op.
We verlieten deze sfeer.
“Waar gaan deze zieltjes naartoe?” vroeg ik.
“Ze gaan zich voorbereiden op een nieuwe ervaring op aarde.
Vaak zullen ze opnieuw bij dezelfde moeder geboren worden.
Kom, ik laat jullie de volgende sfeer zien.”
De pastelkleuren verdwenen en maakten plaats voor een wereld van wolken.
Op iedere wolk stond een mandje, versierd met bloemen.
In één van de mandjes lag een kraaiende baby die naar mij lachte.
“Deze baby’s,” zei de Engel van Zomerland, “zijn zielen die alleen de conceptie wilden ervaren, de indaling van hun ziel, de overgang van hemel naar aarde.
Ze wilden de band met de moeder voelen, het zweven tussen hemel en aarde, en meemaken hoe langzaam het aardse leven aan je trekt en de hemelse liefde vervaagt.
Je moeder heeft daar ooit een mooi verhaal over geschreven.
Sommige zieltjes verlaten de moederschoot vlak vóór de bevalling.
Maar dat betekent niet dat het kindje of de ziel meteen terugkeert.
Ze zien, net als andere zielen, wat er met het lichaampje gebeurt, en ze zien de emoties van de ouders.
Op aarde is dit één van de zwaarste ervaringen die ouders kunnen meemaken.
Maar op zielsniveau is het een ervaring, pijnlijk, verdrietig, maar wel gekozen.
Veel van deze zielen kiezen later opnieuw dezelfde moeder.”
Ik keek naar de mandjes.
Ze werden gedragen door wolken en vlinders die de baby’s lieten lachen.
De mandjes wiegden zachtjes heen en weer.
“Blijven deze baby’s zo klein?” vroeg ik.
“Een mooie vraag, Jesse,” zei de Engel van Zomerland.
“De zielen die heel vroeg in de zwangerschap terugkeren hebben geen lichaam en gaan vaak snel terug naar een volgend leven.
Maar de baby’s die jij hier ziet hebben wel een lichaam.
Zij ontwikkelen zich net als op aarde: ze worden peuters, kleuters en gaan uiteindelijk naar school.
Ze verblijven tot een bepaalde leeftijd hier in Zomerland.
Ze spelen met andere kinderen, ontmoeten zielen die ze uit andere levens kennen en gaan regelmatig naar hun ouders om hen liefde te geven.
Wanneer ze een bepaalde trilling bereiken, mogen ze gids worden voor de mensen die ze achterlieten.”
We verlieten deze wereld en kwamen in een nieuwe sfeer waar de baby’s over het gras heen kropen.
Het was schattig.
De kinderen speelden, zaten in het water en de spetters vlogen overal heen.
Ze luisterden naar verhalen en rustten uit op kleine wolkjes.
Vrouwen die deze taak hadden gekozen hielpen de Engelen.
De baby’s waren blij, veilig en gelukkig.
“Dit is de mooiste babywereld van Zomerland,” dacht ik.
Mijn engel glimlachte, hij had mijn gedachten opgepikt.
“Kom Jesse,” zei de Engel van Zomerland, “ik laat je nog iets moois zien.”
We gingen naar de volgende sfeer.
Hier waren peuters en kleuters. Ze speelden, renden en lachten.
Ze bouwden zandkastelen, creëerden en deden spelletjes.
Het was een heerlijke wereld om in op te groeien.
Net als op aarde gingen ze ook hier naar school.
We kwamen bij een grote open plek waar kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd op het gras zaten.
Een professor gaf hen les.
“Deze sfeer is veel groter,” zei de Engel van Zomerland.
“Hier leven kinderen van zes tot achttien jaar en ze gaan hier naar school.
Het is een van de vele sferen van Zomerland waar je moeder over schrijft.
De lessen zijn bedoeld om de ziel opnieuw voor te bereiden op de taak die zij heeft gekozen.
De vrouwen die hier rondlopen hebben deze taak op zich genomen, maar er zijn veel verschillende taken mogelijk.
Jij hebt ervoor gekozen je moeder de Hemelse sferen te laten zien en haar gids te zijn.
Had je daarvoor niet gekozen, dan had je hier iets anders gedaan.
De kinderen wonen hier in gezellige huisjes waarin ze samen kunnen verblijven.
Kom morgen terug, Jesse, dan verkennen we deze sfeer van Zomerland verder.”
Ik bedankte de Engel van Zomerland en ze liep weg.
“Dankjewel voor het luisteren, mama,” zei ik zacht.
“Morgen vertel ik verder over wat we hier zagen.”
