Sanne en Alba keken elke avond naar de gekleurde zon die onderging.

De energie werd met de dag hoger en de druk was enorm.

Soms vroegen ze de Gouden-Engel, die nu vaker langskwam, hen te helpen. Hij legde dan zijn hand op hun hoofdjes neer, waardoor de zware energie minder werd. De Gouden-Engel kwam nu elk uur langs om voor hen te zorgen, maar hij was hier ook om de energie, die de aankomende geboorte met zich meebracht, te voelen. “Deze energie komt dicht bij God onze Moeder in de buurt, en is hoog en liefdevol.

Het is niet vreemd dat jullie er nog niet zo goed tegen kunnen, maar weet dat jullie nu in pure liefde zijn ondergedompeld. De liefde van de universele God, onze Moeder. Zij gaat deze prachtige wezentjes binnenhalen en zal ze vol liefde omhelzen.

Dit licht, deze warmte, deze kraamkamer is de Moeder zelf die aan het baren is.

Kijk ernaar en beschrijf wat je voelt. Wij hebben daar een reden voor en jij weet met welke reden dat is Sanne.” Sanne keek Alba aan. “Ja dat is ook zo, alles wat wij zien zal beschreven worden. Laten we er een zo goed mogelijk verslag van maken.

Kom mee dan gaan we naar de Waterengelen en kunnen we zien wat we nog verder te weten mogen komen.” Alba moest lachen.

“Het lijkt wel of wij nu journalisten zijn.

We maken verslag van wat er op dit meer gebeurt.”

En Alba deed net of hij een microfoon in zijn vleugel had. “Dames en heren, Waterengelen, grote vogels, vogels en vissen, alle dieren in dit prachtige paradijs, hier is het geboortenieuws van acht uur.”

Sanne en Alba kregen de slappe lach, maar na een tijdje zei Sanne: “Kom, laten we snel gaan.

We hadden veel meer kunnen zien en door kunnen geven, maar we waren zo bezig met de energieën die hier steeds maar hoger en hoger werden.”

Sanne en Alba zwommen naar de Water-Engel van het meer. Deze stond van een afstandje naar de groepje vrouwelijke Waterengelen te kijken.

“Wat zijn ze aan het doen?” vroeg Sanne nieuwsgierig. De Water-Engel keek Sanne en Alba met tranen in zijn ogen aan. “Ik kijk naar mijn dochter die hier in deze groep zit. Ze zal voor het eerst deze geboorte mee gaan maken en het is allemaal heel spannend voor haar.

De groep Waterengelen maakten zich nu klaar voor de geboorte.” Sanne en Alba keken naar de groep Waterengelen die in het water lagen.

De Waterengelen lagen met hun hoofden naar elkaar toe. De zon was nu groen van kleur en de watervallen die vanuit de hoge bergen neervielen, zorgden voor de meest prachtige regenbogen met onbeschrijfelijk mooie kleuren. Het was zo magisch, zo sereen en het gevoel van allesomvattende liefde werd met de minuut sterker. De Gouden-Engel was nu weer bij hen en legde zijn hand op hun hoofden.

“Er zullen straks heel veel Engelen hier aanwezig zijn, omdat dit een liefdestrilling is die ontzettend zuiver is. Het kan niet anders, dan dat je door deze trillingen aangeraakt zult worden als lezer.

De energieën gaan onmerkbaar door je heen. Iedere lezer van dit verhaal kan nu zijn eigen liefdestrilling veranderen en zijn taak als mens serieus gaan nemen.

Ze mogen een kijkje nemen in een wereld die ze nog niet kennen. Een wereld van volmaakte liefde, een wereld van hun Moeder, de universele Moeder, de God waar iedereen vandaan komt.

Ik wil jullie voorbereiden op wat komen gaat.

Normaal komen jullie alleen tijdens volle maan naar de Hemel toe, maar ik zal jullie vannacht ook meenemen.

Er zullen nog vele nachten nodig zijn, totdat het voor jullie mogelijk is om deze geboorte met volle bewustzijn mee te kunnen maken.”

Sanne en Alba knikten. “Mogen wij nog iets vragen?” vroeg Alba nu aan de Gouden-Engel. “Maar natuurlijk Alba, wat wil je vragen?”

“Waarom is deze geboorte zoveel belangrijker en hoger in energie dan het paringsritueel?”

De Gouden-Engel keek Alba vertederd aan.

“Mijn lieve kleine vriend, jij ziet en voelt ook alles, maar het klopt wat je zegt. Het paringsritueel brengt een prachtige verandering van energie met zich mee en binnenkort zullen we voelen dat de geboorte een veel hoger energielevel zal gaan bereiken.

De paringsdans was lieflijk, warm, sereen en de energieën waren hoog, maar met datgene wat we straks mee zullen maken, is bijna niets te vergelijken.

De ‘Moeder energie’, waar iedere ziel mee verbonden is, is aan het baren. De kleuren die we steeds zien zijn haar baringsweeën. De ‘Moeder energie’ die dit bewerkstelligt, is puur liefde. De Waterengelen trillen op haar energie mee. Iedere trilling is een zuivere trilling van God.

Deze trilling zal straks in de laatste weken sneller gaan. Wij zullen jullie vannacht hierop voorbereiden.

De geboorte van de nieuwe kleine Waterengelen is zo zuiver, omdat zij net als wij Engelen in de hoogste kringen van pure liefde thuishoren.”

Sanne en Alba keken naar de zon die weer van kleur veranderde. “Als de Waterengelen geboren zijn, zal de zon dan weer normaal gaan schijnen?” vroeg Sanne nu. De Gouden-Engel keek Sanne aan.

“Nee, die zal nog zeker een aantal weken door vele kleuren van energie heen gaan.

Dat is om de liefde die de kleintjes in zich dragen te verankeren.” “Maar”, zei Alba, “ik begrijp nog één ding niet zo goed. Wij weten dat de dolfijnen en de walvissen die op aarde leven naar het Hiernamaals gaan als ze overgaan. Daar mogen ze even bijkomen van de reis, om daarna hier weer geboren te kunnen worden.

Ze mogen dan zelf beslissen om weer een aards leven te gaan leven of niet. Dat begrijp ik allemaal.

Maar waar komen de kleine Water-Engeltjes dan vandaan?” De Gouden-Engel keek met pretoogjes naar Alba. “Nee máár Alba! Wat stel jij toch mooie vragen!” Alba keek vol trots naar Sanne. Sanne moest lachen om Alba, omdat de grijns op zijn kop van kieuw tot kieuw reikte. De Gouden-Engel keek hen beiden vol liefde aan. “Jij hebt zojuist een vraag gesteld over de kringloop van de Engelenhiërarchie.

Iedere Engel heeft in de Hemelen van het Hiernamaals een taak. De één werkt met de dieren, de anderen met zielen die net over zijn gegaan.

Je hebt Beschermengelen, Aartsengelen, Hoge-Engelen, Waterengelen en nog veel meer Engelen in de sferen om daar te helpen. Maar goed, zodra wij als Engel klaar zijn en je hebt alles geleerd in liefde, dan mag je naar een andere klas. Je krijgt als Engel een andere taak.

De één gaat naar Zomerland om de kinderen te helpen, de ander gaat met een gids naar Moeder aarde en helpen zo de zielen die naar huis komen.

Ook heb je Engelen die kiezen voor een wat zwaardere taak en dat is het herstellen van de aarde en ervoor zorgen dat de lessen die de mensen leren, niet te veel uit de hand lopen.” Sanne keek de Gouden-Engel nu even aan. “Wat bedoelt u daarmee?”

“Nou, het zit zo, de aarde is een planeet die vol liefde is. Ze heeft haar eigen karmische lessen en gaat net als wij steeds een klas hoger. De mens mag daar gebruik van maken. Als ze goed naar de aardse liefde luisteren, zullen ze in een sneltreinvaart ook die universele liefde in zichzelf kunnen voelen. We weten allemaal dat de mens in een wat lagere trilling leeft.

Deze trilling zorgt voor verwarring. De ene mens heeft een hogere trilling dan de ander.

De ene mens gaat mee met de liefdesenergie van de Moeder aarde en de ander schopt nog tegen haar aan. Die laatste ziet de aarde niet als een levend wezen en is in staat om de aarde kapot te maken.

Helaas is dat al eens voorgekomen en hebben wij, de Engelen, hen moeten redden en op een andere planeet neer moeten zetten.

We hoopten hiermee dat ze nu eens verstandig zouden worden en de liefde die de Moeder aarde met zich meedraagt konden gaan voelen.

Nu gaat de Moeder een klas hoger en velen zullen met haar meereizen, maar helaas ze zal ook velen achter moeten laten. De zielen die achterblijven zullen weer terugkomen in de Hemelse sferen, waar ze verder mogen leren, totdat ze weer verder kunnen naar een andere sfeer op een andere Moeder planeet.

Maar goed, we waren bij de Engelen.”

De Gouden-Engel keek Sanne en Alba even aan.

Ze waren nog met hun eigen gedachten in de weer, over hetgeen de Gouden-Engel zojuist had verteld.

“Ja de Engelen”, zei Sanne nu zacht.

“Er zijn nu dus Engelen die klaar zijn en nu voor de Waterwereld hebben gekozen. Ze zullen hier geboren worden en heel erg lang blijven. Ze zullen van kind naar oude Water-Engel opgroeien en zodra de tijd daar is en ze alles hebben geleerd en hebben doorgegeven, mogen ze net als de Engelen in het Hiernamaals kiezen welke taak ze nu willen op pakken.

Dus de nieuwe Waterengelen zijn gewoon Engelen die ervaren, net als jullie.”

Sanne en Alba keken de Gouden-Engel aan, die met een blije glimlach voor zich uit keek.

“Wat is er? Waarom glimlacht u?” vroeg Sanne nu nieuwsgierig. De Gouden-Engel keek blij naar Sanne.

“Ik kan het je wel vertellen”, zei de Gouden-Engel en hij ging op zijn knieën op het water zitten.

“Ik heb zojuist ook een nieuwe taak gekregen.

Het zijn niet alleen de Waterengelen die geboren worden. Nee, iedere Engel die zijn taak vervuld heeft, mag nu weer opnieuw beginnen.

Deze verandering zal door de baringsenergie worden bewerkstelligd.” De Gouden-Engel keek Sanne weer lachend aan. “Maar wat heeft u voor een taak uitgekozen?” vroeg Alba nu. De Gouden-Engel keek weer naar dit tweetal. “Ik mag een klein meisje en een Albatros verder begeleiden in de werelden van de Hemel. Ik zal jullie gids worden. Ik zal tijdens deze geboorte niet meer van jullie zijde wijken.

Ik zal met jullie meegaan als jullie weer de rivier op gaan en ik zal bij jullie zijn als we Zomerland gaan opzoeken, maar het mooiste is, dat wij niet alleen in Zomerland blijven. Nee, we gaan reizen. Wij gaan heel veel reizen.

Ik zal jullie alles mogen laten zien.

We gaan naar plekken waar nog niemand is geweest.

Ik zal jullie alles leren wat ik jullie mag leren.

Ook jij hoort daarbij Alba, mijn liefste Albatros.

Jij bent de vrijheid, jij bent het licht. Maar ik loop op de zaken vooruit. Kom, ik denk dat ik maar eens ga en zal straks weer terugkomen. De reden dat ik nu al bij jullie ben, is een voorbereiding op later.”

De Gouden-Engel keek Sanne en Alba lachend aan.

Hij legde nog even zijn hand op hun hoofden om de energie weer in normale toestand te brengen en vertrok. “Wat was dat nu allemaal?” vroeg Alba aan Sanne.

“Ik weet het niet zo goed”, zei Sanne zachtjes.

Ze keek naar de zon. Het leek wel of deze in brand stond. De kleur rood weerkaatste nu tussen de bergen en ze voelde de energie weer langzaam omhooggaan.

Sanne keek Alba nu blij aan. “Ik denk dat we straks niet meer met zijn tweeën zijn, als deze Gouden-Engel straks met ons meereist. Hij zal onze gids worden in de Hemel. Hoe leuk is dat, we gaan nog meer reizen maken.

We verlaten immers de Waterwerelden en gaan daarna naar Zomerland. Hij zal zich dan bij ons voegen.”

“Dat gebeurt al eerder”, zei Alba enthousiast.

“Hij zei, dat hij na deze geboorte bij ons zal zijn.”

“Waar moet hij dan slapen? Wij zijn veel in het water, hoe zal hij dat dan gaan doen?”

“Ik weet het niet Sanne”, zei Alba. “Misschien slaapt hij niet en kan hij net als nu over de wateren lopen.

Wie zal het zeggen.” “Maar dat betekent dat we nog meer avonturen gaan beleven”, zei Alba opgewekt en hij pakte de armen van Sanne vast. Sanne keek Alba blij aan. “Heerlijk! We zullen voor altijd bij elkaar blijven Alba”, en ze omhelsden elkaar.

De kleur veranderde en Sanne keek weer naar de zon.

De trilling werd nog hoger. De kleur blauw was nu aan de beurt en langzaam viel de avond in. Sanne en Alba gingen bij de andere Waterengelen in het water liggen en vielen meteen in slaap.

Tijdens het in slaap vallen was de Gouden-Engel er meteen om ze weer mee op reis te nemen in hun slaap. “Kom, we moeten niet te lang wachten.

Wij willen jullie graag voorbereiden op wat komen gaat. Jullie gaan iets meemaken, wat nog niet verteld is. Hiervoor moeten we eerst op reis.”

Ze kwamen aan bij een kanaal. Er lag een gondel in het water. Op het uiteinde van de boot zat een Engel. “Stappen jullie maar snel in”, zei deze. Sanne en Alba gingen in de gondel zitten. Ook de Gouden-Engel kwam bij hen zitten. Nadat iedereen plaats had genomen, kwam de gondel in beweging.

“Ik wil jullie meenemen naar een andere wereld.

De wereld van de Hoge-Engelen. Je bent er al eens geweest Sanne, weet je nog?” Sanne knikte.

“We brengen jullie daar naartoe, omdat de energie daar hoger is, zodat jullie even kunnen wennen.

Maar de Hoge-Engelen gaan jullie ook een inwijding geven, waardoor de energie nog hoger gaat worden.

Dit is allemaal om jullie voor te bereiden op wat komen gaat. Iedereen is met de geboorte bezig en wij willen jullie graag een stukje op weg helpen.

Maak je geen zorgen, iedereen is hier in liefde en we willen niets liever dan jullie helpen.

Ik zal jullie vanaf nu elke avond op komen halen en we zullen jullie elke avond een nieuwe inwijding geven.

Elke keer weer een stukje verder en hoger in de trilling.” Sanne en Alba hadden zonder iets te zeggen naar de Gouden-Engel geluisterd. Het was ook zo spannend.

De hele Engelenwereld was hiermee verbonden.

Tijdens het varen kwamen ze door verschillende werelden. “Waarom gaan we niet rechtstreeks naar de Hoge-Engelen?” vroeg Sanne. “De vorige keer toen ik hier was, hebben we er niet zo lang over gedaan.”

“Dat klopt”, zei de Gouden-Engel, “maar we willen jullie langzaam naar de hogere sferen begeleiden.

“Kijk om je heen en zie de schoonheid van deze wereld.” Sanne en Alba keken om zich heen.

“Het is hier prachtig”, zei Sanne zacht.

Ze voeren door de sferen en gingen door verschillende lagen. Eerst was het landschap prachtig.

Het leek een beetje op de aarde.

Ze zagen heuvels, bergen, watervallen en prachtige bossen. Ze zagen vogels in verschillende kleuren, ze zagen dieren en insecten.

Sanne en Alba keken hun ogen uit.

Langzaam gingen de sferen in elkaar over en de liefde werd sterker. De rust was nog nooit zo groot geweest en ook de kleuren werden per sfeer minder sterk.

Op het laatst zagen ze alleen nog maar zachte pasteltinten om zich heen. “Hier moeten we zijn”, zei de Gouden-Engel tegen hen. “Laten we daar uitstappen.”

Bij de oever was een steiger waar de gondel werd aangemeerd. Voorzichtig stapten ze uit.

Ze bedankten de Engel die hun hier naartoe had gebracht en liepen achter de Gouden-Engel aan.

“We gaan naar de Hoge-Engelen die in een heel mooi gebouw wonen”, zei de Gouden-Engel. Sanne was er al eens geweest en Alba had er veel over gehoord, maar nog nooit had hij de Hoge-Engelen van dichtbij gezien. “Kom, het is nu niet ver meer.” Sanne en Alba liepen achter hem aan naar een prachtig groot gebouw.

De lucht was sereen en de rust die ze voelden was zo muisstil. Het denken in Sanne’s hoofd was nu stil en ze konden alleen maar verwonderd om zich heen kijken.

De Gouden-Engel deed de deur open en met zijn drieën liepen ze de grote hal binnen.

Alba keek met verwondering om zich heen.

“Wat mooi”, zei hij wat verlegen.

De grote pilaren die langs de kant stonden, reikten tot in de sterrenhemel. De Hemel was bezaaid met sterren en de planeten dreven als wolken voorbij.

Ze bleven even stil staan om van dit zicht te genieten. “Kom, laten we snel verder lopen.

Ze verwachten ons.” Sanne, Alba en de Gouden-Engel liepen verder door de grote hal. Aan het einde van de hal was een lift. Ze stapten in en ze stapten weer uit.

Alba was nog nooit in een lift geweest en vond het maar raar, dat je van het ene op het andere moment ergens anders was. Maar veel tijd om daar mee bezig te kunnen zijn was er niet. Ze stapten de lift uit en liepen naar een deur die vanzelf openging.

Twaalf Hoge-Engelen zaten om een ronde tafel.

Alle Hoge-Engelen hadden prachtige witte vleugels en ze keken hen bij binnenkomst vriendelijk aan.

Ze stonden op en liepen naar het gezelschap toe. “Welkom Sanne, wat leuk je weer te zien.

Heb je een fijne reis gehad meisje?” vroeg de oudste van de twaalf. Sanne keek naar deze prachtige Engel.

“Ja”, zei ze bedeesd en ze knikte verlegen.

“Ik vind het erg fijn bij de Waterengelen”, zei ze zacht. Alba durfde niet op te kijken. Hij had zich een beetje achter de Gouden-Engel verstopt.

“Maar waar is Alba toch?” vroeg de Oude-Engel lachend. “Ik dacht dat hij ook meegekomen was?

Hè, wat jammer nu, ik had jouw beste vriend zo graag willen ontmoeten. Nou ja, dan gaan we wel zonder hem beginnen” en hij gaf Sanne een knipoog.

Heel voorzichtig kwam Alba achter de Gouden-Engel vandaan. Hij stond een beetje te trillen op zijn poten. “Hier…, hier ben ik……” fluisterde hij heel zachtjes.

De Hoge-Engelen keken naar Alba.

“Nee maar, hij is toch meegekomen, wat een verassing!” En iedereen moest lachen. Alba keek nu een beetje verward om zich heen. “We maakten maar een grapje”, zei de Oude-Engel, “maar welkom Alba, fijn jou in ons midden te hebben. Wij hebben zoveel over je gehoord. Wij hebben gehoord dat jij samen met Sanne zoveel plezier hebt. We hebben ook gehoord dat jij graag bij Sanne wil blijven, wanneer ze de Waterwereld achter zich laat.” Alba knikte enigszins verlegen.

De Oude-Engel liep naar Alba toe en pakte hem op.

Heel voorzichtig legde hij zijn hand op het hartje van Alba. “Lieve kleine vriend, jij bént de vrijheid.

Geef jezelf over aan deze energie en laat je niet meer bang maken door angst. Wij zijn je vrienden.”

Langzaam voelde Alba een warme strelende energie in zijn hartje komen en keek meteen nieuwsgierig de ruimte in. Hij zag een kast met een aantal maskers.

“Wat zijn dat voor een maskers?” vroeg hij nu iets te brutaal. Iedereen begon weer te lachen.

“Dat is een ander verhaal, maar niet voor nu.

Wij gaan jullie voorbereiden. Gaan jullie mee?”

Opeens zagen ze dat de muren waren verdwenen en dat ze in een huis boven op een berg zaten. Sanne en Alba keken uit het raam en zagen de besneeuwde reuzen en de wolken die tussen de bergen door gleden.

Ook zagen ze binnen in het huisje twee bedden staan. “Gaan jullie daar maar op liggen.

Sluit alleen je ogen, meer hoef je niet te doen.

Vertrouw op ons. We brengen jullie iedere avond, tot aan het moment van de geboorte hier naartoe.

Jullie worden door onze energieën voorbereid op wat komen gaat. De Gouden-Engel die tijdens de geboorte bij jullie zal zijn, hoeft jullie dan alleen maar even aan te raken en jullie zullen alles heel bewust meemaken.

Dus sluit nu jullie ogen en jullie zullen even later weer bij de Waterengelen wakker worden.”

Sanne en Alba deden hun ogen dicht.

Ze wilden wel graag kijken, maar ergens durfden ze het ook niet. Heel subtiel verscheen er achter hun oogleden de kleur groen. De kleur was zo helder, zo licht, zo warm. Telkens als de kleur wegging, kwam het ook weer terug. Het leek wel of de kleur ademde.

“Dit wat je hier voelt is het hart van het Universum.

De Moeder van alle wezens is hiermee verbonden. Deze kleur is van de liefde en het hart.

Laat je nu meevoeren op deze kleur.

Het zal jullie bewuster maken en helen.

Kijk niet tussen de oogleden door, maar laat je meenemen door de tunnels van dit licht.”

Sanne en Alba luisterden naar wat de Hoge-Engel hen vertelde. De kleur groen ademde steeds sneller en elke keer als ze dachten, nu is het weg, dan kwam het toch weer terug. Langzaam kwam het groene licht dichterbij en voordat ze er erg in hadden, lagen ze in dit stralende licht. Ze werden erin meegenomen.

De kleur ging nu niet meer flikkerend heen en weer, maar maakte plaats voor een draaikolk.

De groene draaikolk ging sneller en sneller en weer werden ze daarin meegenomen. Ze gingen steeds sneller en sneller. En iedere keer als ze dachten, dit is het einde, kwamen ze weer in een andere spiraal die hen meenam.

Sanne en Alba lieten het allemaal maar gebeuren.

Ze vertrouwden de Hoge-Engelen, want ze hielpen hen bij hun voorbereiding van de geboorte.

Sanne en Alba werden achter hun oogleden heen en weer geslingerd. Het leek wel of de kleur groen een attractiepark was. Ze gingen door tunnels met de kleur groen, zagen wolken in de kleur groen en gingen op en neer alsof ze in een achtbaan zaten.

Ze gingen een paar keer over de kop, maar Sanne en Alba bleven rustig en gaven geen krimp.

Opeens bleef de kleur groen stilstaan. Het was rustig en een liefdevolle warmte kwam dichterbij.

Sanne voelde deze warmte en ze wilde eigenlijk gaan kijken, maar een stem zei: “Niet doen, dan raak je me kwijt en moet je deze reis door mijn wereld opnieuw maken. Alleen achter je oogleden ben ik te zien.

Ontspan je.” Sanne en Alba voelden hun astrale lichaam nog zwaarder worden. “Geen zorgen, jullie doen het heel erg goed”, sprak de stem weer. De groene kleur slingerde hen weer door verschillende lagen en door verschillende werelden. Opeens was alles zwart.

“Tot morgen”, werd er in hun oor gefluisterd.

De volgende morgen werden Sanne en Alba wakker. “Heb jij ook zo raar gedroomd?” vroeg Sanne aan Alba. “Ja, ik heb alleen maar de kleur groen gezien.”

“Ik ook”, zei Sanne. “Ik ben benieuwd naar wat we vanavond te zien krijgen.” Sanne keek Alba aan.

“Hoe vond je de Hoge-Engelen?”

Alba begon te glimlachen, “ik vind ze het aardigst van allemaal, maar iedereen is zo aardig.

Kom, laten we naar de eendjes gaan.

Ze hebben vast en zeker wel zin om met ons te spelen.” Die dag speelden ze samen met de eendjes.

De grote vogels waren heen en weer aan het vliegen.

Ze hadden het druk. Veel dieren wilden graag een rondvlucht en dat nam veel tijd in beslag, maar de grote vogels vonden het fijn. Ondertussen speelden Alba en Sanne met de kleintjes, totdat de grote vogels terug waren. De zwanen waren alleraardigst en hielpen waar ze konden. Elke avond werden Sanne en Alba opgehaald en elke avond gingen ze naar het berghuisje om daar door de verschillende kleuren te gaan.

Op de laatste avond zei een Hoge-Engel: “Jullie zijn er klaar voor. Geniet van wat jullie te zien krijgen en maak plezier met de kleine Water-Engeltjes.

Jullie kunnen nog veel van hen leren.” Voordat de laatste inwijding plaatsvond, bedankten Sanne en Alba de Hoge-Engelen. “Tot snel”, zei één van hen, “we zien elkaar binnenkort weer.” En de laatste inwijding van de kleur wit was begonnen.

Eindelijk was de dag van de geboorte van de Water-Engeltjes aangebroken. De wereld was nu in een violetachtige kleur gehuld en de warmte van de zon was nu warmer dan daarvoor. Iedereen werkte mee aan deze geboorte van de nieuwe Waterengelen.

De Hoge-Engelen hadden ervoor gezorgd dat Sanne en Alba de hogere trillingen aankonden.

De zon liet met zijn warme kleuren de energie tussen de bergen hoger trillen. De zwanen, eenden en vissen zorgden ervoor dat het meer schoon werd en dat er geen losse bladeren of rietstengels in lagen.

En het water dat via de watervallen naar beneden kwam, was nu helderder dan ooit. Iedereen was zenuwachtig en ook Sanne en Alba konden niet wachten totdat het avond was. De Gouden-Engel uit het Hiernamaals was nu naar de Waterwereld gekomen en was niet meer weggegaan. Samen met Sanne en Alba ging hij bij iedereen langs om te zien hoe het met hen ging. De grote vogels waren hun nesten aan het opruimen en ook de kleine eendjes hadden het druk met hun warme nest.

Het maakte niet uit bij wie Sanne, Alba en de Gouden-Engel gingen kijken, ze waren allemaal aan het schoonmaken. “Waarom is iedereen toch zo druk?” vroeg Sanne aan de Gouden-Engel.

De Gouden-Engel keek eens over het meer en hij glimlachte. “Het meer is zo puur.

Wanneer je als dier hier mag leven, ben je echt bijzonder. Maar je vraag was, waarom ze allemaal aan het schoonmaken waren. Dat is, omdat ze tijdens de geboorte door de hoge trilling ook even aangeraakt gaan worden. Vergelijk het maar met bijvoorbeeld een bezoek van de koningin. Dan wil je toch ook dat je huisje netjes aan kant is en schoon? Dit is precies hetzelfde.

Er komt een hele hoge trilling van onze universele Moeder die de geboorte op gang zal brengen.

Deze trilling zal iedereen die hier is, fysiek of niet, aanraken. Deze trilling zorgt ervoor dat alles wat nog niet bij jou in balans is, naar boven komt, en daar mag je dan naar kijken. Het zorgt ervoor dat je de oude pijn die nog in je vastzit los mag laten.”

Sanne keek Alba aan. “Maar ik begrijp het nog niet helemaal, kunt u een voorbeeld geven?”

De Gouden-Engel dacht even na.

Hij glimlachte weer, omdat hij een voorbeeld gevonden had. “De meeste dieren die hier wonen zijn en blijven schoon, maar de lezer van dit verhaal kan door deze trillingen aangeraakt worden. Hij of zij leest dit verhaal en denkt bijvoorbeeld bij zichzelf: Ik zou graag aan mezelf willen veranderen dat ik niet meer zo jaloers ben. Ik vind dat een nare eigenschap van mijzelf en wil daar graag vanaf. Dan zal er door deze trilling, die vanavond komt, de mogelijkheid kunnen bestaan dat ze naar die les jaloezie kunnen kijken.

Ze kunnen dan handvatten in het leven tegenkomen, waardoor ze in gaan zien hoe ze dit probleem in zichzelf op kunnen lossen.

En zo zal beetje voor beetje de jaloezie opgelost worden.” “Mooi hè Alba, hoe alles met elkaar verbonden is?”

Alba knikte blij en hij keek weer naar de zon die nu bijna wit geworden was. Nog een uur en dan zou het gaan beginnen. Dankzij de inwijdingen in de hut op de berg konden Sanne en Alba veel beter tegen de energie die nu elk uur hoger werd. “Straks zal de energie nog hoger worden en dan zal ik jullie toch zo af en toe moeten helpen”, zei de Gouden-Engel. Sanne knikte.

Alba keek de Gouden-Engel nu nieuwsgierig aan. “Waarom gaat u niet tussen ons in staan en legt u uw hand op onze hoofden neer, dan hoeven wij niets te missen. Dan hoeft u niet aldoor op ons te letten, wanneer we de energie even niet meer aan kunnen.

Het zal dan vanzelf gaan.” De Gouden-Engel moest heel erg lachen. “Die kleine lieve Alba, wat ben je toch een slimme vogel. Dat is een goed idee! Maar kom, laten we bij de grote vogels gaan staan.

Vanaf die plek kunnen we alles heel goed zien.

Er komen straks nog meer gasten, dus we moeten opschieten als we vooraan willen staan.”

Samen zwommen Sanne en Alba naar het eilandje midden in het meer. De Gouden-Engel was er al, hij hoefde er maar aan te denken en hij kon daar zijn waar hij maar wilde zijn. “Dit is een mooie plek, vinden jullie niet?” Sanne en Alba knikten blij.

Het was al bijna donker en er kwamen Engelen vanuit het Hiernamaals naar het meer toe.

Ze gingen om het meer heen staan.

Ook zagen ze prachtige doorzichtige energieën boven het meer zweven. “Wat zijn dat?” fluisterde Sanne de Gouden-Engel in zijn oor. “Dat zijn de Waternimfen.

Ze maken zich klaar voor de Moeder-Energie die zo zal gaan komen.” Sanne keek naar Alba.

“Heb jij wel eens van Waternimfen gehoord?”

“Sst!” hoorde ze nu zacht. Eén van de Waternimfen kwam naar Sanne toe gevlogen. Ze was doorschijnend goud van kleur en klein van stuk. Ze gaf een sprankelend licht over het water. “Lieve Sanne, stel geen vragen meer, maar kijk. Later zullen alle vragen beantwoord worden. Maak nu contact met ons en luister naar ons gezang.” Sanne knikte nu verlegen en zei heel zachtjes: “Sorry.” Het kleine wezentje kwam naar haar toe en gaf Sanne een kusje op haar wang.

“Stem je nu af op ons gezang”, zei ze nogmaals en ging weer terug naar de anderen. Opeens werd het wat donkerder. De zon was nog niet onder, maar het voelde wel zo. Sanne en Alba keken naar de lucht.

Ze zagen grote vliegende beesten aankomen die op de toppen van de bergen gingen zitten. Sanne keek nu verbaasd naar Alba, maar ze mocht niets zeggen.

“Dat zijn draken”, zei de Gouden-Engel in hun hoofd.

“Ze komen uit een andere wereld, die ik je nog een keer wil laten zien. Ze zijn zo lief en vriendelijk.

Ze zijn hier, omdat hun energie op die van de Waterengelen lijkt. Ze houden van elkaar en willen de Waterengelen graag steunen in deze prachtige tijd.

Je zal ze in een ander avontuur zeker tegen gaan komen.” Alba keek nog een beetje bezorgd, maar er was geen tijd om er lang over na te denken, want er kwam alweer een groep vanuit het niets deze geboorte bijwonen.

Een groep met kleine Elfjes, Kabouters en Feeën kwam dichterbij. Ze bogen hun hoofd naar de Gouden-Engel en naar Sanne. Alba probeerde met zijn vleugels zijn ogen uit te wrijven. Hij kon niet geloven wat hij zag.

Ook toen hij nogmaals keek, lachte de groep om hem en ook voor hem maakten ze een buiging.

“Ook hun wereld zullen we ooit een bezoekje gaan brengen”, zei de Gouden-Engel weer in hun hoofd.

Langzaam werd het donkerder. Sanne en Alba hadden nu wezens gezien waar ze nog nooit iets over gehoord hadden. Ze waren allemaal even vriendelijk en de energie van liefde was enorm hoog.

Op het laatst kwamen de Hoge-Engelen bij hen staan. Een Hoge-Engel kwam achter Sanne en Alba staan en legde zijn hand op hun hoofdjes.

“Welkom mijn kinderen”, zei hij, “kijk en luister, wees vol liefde en neem in je op wat je allemaal ziet.

Jullie gaan nu iets meemaken wat nog nooit iemand van buitenaf gezien heeft.” En hij haalde zijn hand weer van Sanne en Alba’s hoofd af. Sanne en Alba keken naar de Waternimfen, het waren er veel. Ze waren zo lief en teer tegelijk. Zo wonderlijk als doorzichtige Elfjes, maar dan van goud. Ze zongen een lied, een heel speciaal lied.

Het zorgde er eigenlijk voor dat de sfeer nog serener werd. Het zorgde ervoor dat iedereen die hier aanwezig was, vol pure liefde was. Het lied werd steeds herhaald en iedereen werd liefdevoller en liefdevoller.

Opeens keek iedereen naar de zon. De zon, die het laatste uur wit was geweest, hing nu boven het meer.

De Waterengelen die al weken met hun hoofdjes tegen elkaar in een cirkel in het water lagen, werden nu verlicht. De zon scheen nu weer groen van kleur en samen met de Waternimfen die over het wateroppervlak vlogen, was het een prachtig gezicht. Mandjes vol met gouden stof lieten ze vallen over het meer.

Het meer veranderde in een prachtige gouden plas.

Het zingen van de Waternimfen werd steeds luider en weerkaatste tussen de bergen.

Op het moment dat de zon zijn gouden kleur kreeg, knalde hij opeens uit elkaar. Ze keken allemaal met open mond naar dit schouwspel.

Kleine zonnetjes vlogen als vuurwerk alle kanten op en verdeelden zich over het meer. De ene zon was geel, de ander groen of blauw van kleur.

Zo had iedere kleine zon een andere kleur.

De lichtpracht was schitterend. Sanne en Alba voelden dat de energie nu omhoogging. De Gouden-Engel die nog altijd tussen hen in stond, legde zijn hand op hun hoofdjes. De zonnetjes begonnen te tollen.

Ze draaiden zo snel in het rond, waardoor de energie nog hoger werd. Door het snelle ronddraaien, werden ze nu goud van kleur. Sanne en Alba zagen nu duidelijk hoe de energie tussen de zonnen groter werd.

De energie tussen de zonnen kwam met elkaar in verbinding en het leek net of er één groot web van lijnen over het water werd gespannen.

Iedere kleine zon knapte ook weer uit elkaar en die kleine zonnetjes waren net kleine sterretjes die heel snel heen en weer draaiden. Ook die verbonden zich opnieuw met elkaar door de energie zo op te voeren, dat er een nieuw web aan lijnen ontstond.

Het leek alsof het meer onder een deken van lijnen lag. De Waterengelen die er onder lagen waren nog nauwelijks zichtbaar. Het gouden water lichtte tussen de ruimtes fel op. Ineens werd alles stil.

De Waternimfen vlogen weg. De zonnetjes kwamen naar elkaar toe en vormden weer één bal.

Deze bal verdween weer hoog de lucht in. Sanne keek Alba aan en haalde haar schouders op.

Alles was weer normaal, alsof er niets was gebeurd.

Zou dit het nu zijn, waar iedereen zo enthousiast over had gepraat? Waar iedereen maanden mee bezig was geweest? Langzaam voelden Sanne en Alba een trilling opkomen. Deze trilling kwam niet vanuit deze Waterwereld. Het voelde zwaar. Sanne en Alba voelden dat de energie nog hoger werd. De Gouden-Engel legde zijn hand weer even op hun hoofd.

Vanuit de verte kwam een prachtig helderwit licht hun tegemoet. Het werd groter en groter.

De nacht werd opeens verlicht door een helende warme en liefdevolle energie. Dit liefdevolle licht begon te ademen. Het werd groot en dan weer klein.

Bij iedere ademhaling werd de bol die was ontstaan groter, totdat het als één grote witte bol met licht boven het meer hing. Iedereen keek met een liefdevolle blik naar deze bol en raakte in een soort van trance.

Ook dit licht boven het meer veranderde vele malen van kleur en de trillingen die hieruit voortkwamen, verspreidden zich over het meer, totdat het weer wit van kleur werd. Er trilde iets in deze witte bol.

De energie werd nogmaals hoger en opeens hoorden ze een krakend geluid. De bol die zo mooi boven het meer hing, barstte langzaam open en de twee helften lieten elkaar los. Ze gingen steeds verder uit elkaar.

Sanne zag dat er één helft boven het water hing en de andere helft boven in de lucht.

Het leek net een ei dat opengebroken was.

Een Hoge-Engel die achter Sanne stond zei: “Dit is de energie van onze universele Moeder, ze gaat nu baren, net als de Waterengelen.”

Opeens hoorde Sanne iets en keek op.

Vanuit het water zweefden de Waterengelen naar boven. Hun dikke buikjes waren duidelijk te zien in het licht van de Universele Moeder.

De Waterengelen waren in trance en humden zachtjes. “De bevalling is begonnen”, zei de Hoge-Engel die achter hen stond. “Kijk goed en zie wat er gebeurt.”

De twee helften waar ze in zaten veranderde steeds van kleur. Het was een mooi gezicht vond Sanne.

Het was allemaal zo sereen en lieflijk.

Niet zoals het paringsritueel, nee dit was veel intiemer. De Waterengelen die in het licht zweefden humden nu nog harder. En iedereen keek hoe dit licht, dat op een ei leek, zich om hen heen sloot. Het ging langzaam dicht en zo nu en dan zagen ze een schaduw van een Water-Engel langs de wand zweven.

Zachte pastelkleuren zagen ze nu in en rondom het ei. Als één groot licht scheen het daar boven het meer. Sanne keek even om zich heen.

Iedereen was onder de indruk.

Een Elf die haar gedachten had opgepakt, keek haar nu vriendelijk aan. “Blijf kijken”, zei deze zacht.

Sanne keek weer naar het ei dat boven het meer zweefde. De andere Waterengelen die in het meer lagen gingen nu ook hummen, steeds harder en harder.

Ze vibreerden mee op de energie van de Universele Moeder en op datgene wat nu in het ei plaatsvond. Boven het meer werd de energie nu ook voelbaar hoger en de Gouden-Engel moest even opnieuw zijn hand op de hoofden van Sanne en Alba leggen.

De groep Waterengelen lag nu recht onder de groep die in het ei zat. Het ei werd langzaam groter.

Het bleef zich maar veranderen van kleur en iedere keer ging de energie nog hoger en de Waterengelen in het water humden nu nog sneller en harder.

Het galmde tussen de bergen en de Engelen die langs de waterkant stonden humden mee en ook de Kabouters en de Elfjes. Iedereen die hier aanwezig was humde op hetzelfde ritme mee als de Waterengelen.

Sanne en Alba keken elkaar aan en vonden het eerst een beetje raar, maar al snel konden ze niet achterblijven en werden ze meegezogen in de hummende geluiden.

Het was prachtig, het was één energie, die ze met elkaar creëerden. De zon die nog steeds boven het meer hing, kwam weer naar beneden en ging boven het ei hangen om zijn felle licht erop te laten schijnen.

Hoe hoger de energie van het hummen werd, hoe feller het licht werd. Dit geluid en licht gingen urenlang door. Iedereen was in een bepaalde trance.

“We zijn nu in God”, zei een Hoge-Engel zachtjes in hun oor. “Hoger kun je niet komen. Daardoor was deze voorbereiding er.” De energie werd nog meer opgevoerd en het was bijna niet meer te doen.

Alba keek Sanne nu verschrikt aan, maar de Gouden-Engel legde snel zijn hand weer op de hoofden van de twee en ze werden weer rustig.

Het hummen zorgde ervoor dat het licht in het ei steeds feller werd. Net als de zon, was het ei één groot licht.

En opeens, zomaar uit het niets, werd het donker. Iedereen hield zijn adem in.

Nu zou het moment komen. Het ei, dat nog boven het water zweefde, was donker van kleur.

De zon die steeds boven het ei had gestaan, was verdwenen. Het gouden water werd weer blauw van kleur en de nacht werd donker en stil.

Iedereen keek en glimlachte naar elkaar.

Hier hadden ze naar uitgekeken.

Nu zou het niet lang meer duren.

Weer begonnen de Waterengelen in het water te hummen en iedereen die aanwezig was, deed weer mee. Het duurde niet lang, of het ei brak open.

De Waterengelen die in het ei zaten hadden geen dik buikje meer. Vanuit het ei straalde een zacht gouden licht naar buiten toe. De kleine Waternimfen kwamen vanuit het ei tevoorschijn en in hun armen droegen ze de kleine Water-Engelbaby’tjes.

Heel liefdevol overhandigden ze de kindjes aan hun moeders. Iedereen keek met verwondering naar deze liefdevolle Hemelse wezentjes.

Sanne keek Alba met tranen in haar ogen aan.

Ook Alba huilde nu zachtjes.

De kleine baby’tjes waren van goud!

Ze hadden een klein gouden staartje, krullende gouden haartjes en hun oogjes waren zo blauw en helder van kleur. Ze waren zó mooi.

Langzaam kwam het ei naar beneden.

De moeders doken met hun kleintjes het water in en alle Waterengelen zwommen naar hen toe om hen te bewonderen. Het licht van de Universele Moeder sloot weer. Er ging nog een laatste trilling over het water en toen verdween het licht in het niets.

De Waternimfen kwamen bij elkaar en gaven een laatste lichtshow boven het water. Iedereen was in een blije stemming en daarna verdwenen ook de Waternimfen in de donkere nacht. Sanne keek naar de Hoge-Engelen die achter hen stonden. “Vond je het mooi Sanne?” vroeg er één. Sanne knikte. “Heel erg mooi.

De kleine baby’tjes zijn zo mooi en lief”, zei Sanne zacht en ze was nog steeds onder de indruk.

“Wij gaan weer terug”, zei een Hoge-Engel, “maar ik wil jullie vragen om morgenavond tijdens het maanritueel nog even langs te komen. We willen de terugtocht naar Zomerland met jullie voorbereiden.”

Sanne keek verschrikt naar de Hoge-Engel die tegen haar had gesproken. “Maar het is nog lang geen tijd om terug te gaan, of wel?” Ze keek de Hoge-Engel vragend aan. “Jawel, nog twee volle manen en dan zal je toch naar Zomerland terug moeten keren.

De Water-Engeltjes zijn nu geboren.

Je zal nog zeker zo’n vier weken bij hen kunnen blijven. De Water-Engeltjes zullen eerst even moeten wennen aan het warme water. Daarna mogen ze spelen en met iedereen kennismaken, maar ze zijn snel groot en ze moeten conditie opbouwen. Dat zullen ze doen in de rivieren. Als jullie daar aankomen en de maan is vol, dan is het tijd om ze te verlaten. Je zal dan niet meer teruggaan.” “Dus morgen is het laatste maanritueel dat ik met hen mee mag doen?” vroeg Sanne sip.

“Dat klopt, na de volgende maanceremonie zal de Gouden-Engel je terugbrengen naar Zomerland.”

Sanne keek verschrikt naar Alba.

Alba stond met tranen in zijn ogen en keek naar de Waterengelen, waar ze zo’n lange tijd mee hadden doorgebracht. “Maar…Maar… kunnen we hier niet voorgoed blijven?” vroeg Alba nu stotterend van emotie. De Hoge-Engel keek Alba verdrietig aan.

“Helaas Alba, jij mag blijven, maar Sanne zal toch terug moeten keren. Jij bent een vogel en jij hebt de vrijheid. Vogels kennen geen grenzen.”

Sanne keek Alba nu verschrikt aan en greep haar beste vriend bij zijn vleugels vast.

“Alba, blijf jij nu opeens hier en ga je niet meer met mij mee?” De tranen liepen over Sannes’ wangen.

Ook Alba had tranen in zijn ogen en huilde zachtjes.

 “Oh Sanne, waar jij gaat zal ik ook gaan. Ik laat je niet alleen!” Sanne en Alba vlogen vol liefde in elkaars armen. “Nou dan is dat geregeld”, zei de Hoge-Engel.

Geniet van deze tijd, maar je weet het hè, jullie zien elkaar altijd weer terug in de Hemel tijdens het maanritueel.” Sanne knikte en droogde haar tranen. “Dan is er geen tijd meer te verliezen Alba, nu moeten we zoveel mogelijk tijd met hun doorbrengen.”

Alba knikte en ze doken allebei het water in, om naar de nieuwe Water-Engelbaby’tjes toe te zwemmen.