*** Hoofdstuk 10. ***

Intelligentie heeft niets te maken met bewustzijn

 

Om uzelf te kunnen vinden, heeft intelligentie niets te maken met bewustzijn.

Iedereen kan die Godsvonk terugvinden en daar hoeft u geen enkel boek voor gelezen te hebben.

U hoeft geen hoog onderwijs genoten te hebben om naar uzelf terug te keren.

Laat uzelf niet van de wijs brengen als iemand die veel geleerd heeft, u overspoelt met dure woorden en zijn waarheid en wijsheid aan u opdringt.

U moet maar zo denken: "Hij heeft het ook maar uit een boek gehaald en degene die het heeft geschreven, heeft zijn of haar bevindingen als waarheid in boekvorm aangeboden."

Ik wil niet zeggen dat mensen die hoog opgeleid zijn er niet toe doen, integendeel.

Zij hebben een heel andere taak op zich genomen, voor henzelf en voor onze wereld.

Nu hoor ik u weer denken: "De wereldleiders hebben gestudeerd, ze hebben het hoogste onderwijs genoten, ze verkeren in de hoogste kringen, maar ze kunnen nog geen land besturen. Hoe zit dat?"

Mijn zienswijze is dat wij als mens allemaal een ander bewustzijn hebben.

Net als bij die school waar ik het in het begin over had, zitten wij met elkaar nog steeds op school.

Een wereldleider kan in groep vier zitten en handelt ook naar wat hij in groep vier leert.

Zit u een groep hoger, dan kunt u zich weleens ergeren aan het feit dat hij of zij de balans in de wereld niet opzoekt.

Waarom is het nog steeds ieder voor zich, worden de rijken alsmaar rijker en de armen alsmaar armer?

Kunnen ze niet samenwerken?

Kunnen ze niet leren om als mens in balans te komen met zichzelf en de wereld waarin we leven?

Nee, dat kunnen ze niet.

Eerst moeten ze, net als iedereen, van alles ondergaan.

Ze kunnen failliet gaan of dakloos worden en daardoor het inzicht krijgen dat ze het heel anders hadden kunnen doen.

Door naar zichzelf te kijken, komt er verruiming in henzelf en kunnen ze de ware betekenis inzien die de Meesters van onze wereld in de oudheid voor ogen hadden: een wereld samen, niemand uitgezonderd.

Een wereld zonder conflict, zonder leugens, één bewustzijn.

Pas dan kan er een Hemel op Aarde komen.

Maar ik dwaal weer af en het is niet zo belangrijk hoe het leven zich ontvouwt.

Ieder leeft en leert zijn eigen lessen.

Alles wat er nu gebeurt, stond al vast en u hoeft alleen maar uw leven in te zien om niet meer met de conflicten van de wereld bezig te hoeven zijn.

Dat de Aarde opwarmt, is een natuurlijk proces van de Aarde en ja, ook de milieuvervuiling speelt hierin een kleine rol.

Maar als wij terugkijken naar de geschiedenis, dan zien wij dat door vulkaanuitbarstingen de Aarde kouder werd en er een ijstijd op volgde.

Maar vóór de uitbarstingen was er eerst een opwarming van de Aarde.

De Aarde doet dit zelf, omdat ook de Aarde in haar eigen proces van opschoning zit.

Na een ijstijd is zij herboren en kan zij haar bewoners weer omarmen om hun de lessen te laten leren die zij zo graag willen leren.

Wanneer u rust in uw leven wilt, moet u die rust in uzelf terugvinden.

Rust terugvinden in uzelf vindt u niet door naar de televisie te kijken.

De televisie is aangesloten op ons pijnlichaam en zal er alles aan doen om de pijn die in u aanwezig is te activeren.

Misschien een voorbeeld.

U zet de televisie aan en u ziet het programma Het spijt me. Kent u dat nog?

Even voor de duidelijkheid: dit programma gaat erover dat u ergens spijt van hebt en dit via een televisieprogramma weer goed wilt maken.

Onmiddellijk wordt uw pijnlichaam hierdoor geactiveerd, omdat het denken, uw bibliotheek vol emoties, direct gaat zoeken waar het diezelfde emotie van kent.

Ah, daar is het!

U hebt ook met iemand ruzie gehad en u wilt ook graag dat het goedkomt.

Door het programma komen alle herinneringen en het conflict weer aan de oppervlakte en 's avonds ligt u er weer wakker van.

Hoe had u zich gevoeld als u het programma niet had bekeken?

Wij als mens zijn nieuwsgierig en willen alles weten.

We willen gevoed worden en voor velen maakt het niet uit waarmee.

Uit verveling kijken we wat af.

Hele streamingdiensten worden als paddenstoelen uit de grond gestampt, zoals Netflix en Videoland.

We kijken massaal naar series en films en raken er soms zo verslaafd aan dat we er niet meer los van komen.

Vaak nog met het bord op schoot: nog even één aflevering kijken.

En voordat u het weet, zit u de hele avond voor de televisie.

In de nacht komt u niet toe aan het verwerken van de dagelijkse perikelen, maar bent u bezig met het verwerken van iets wat niet echt gebeurd is.

Sterker nog, u bent het pijnlichaam van iemands fantasie aan het verwerken.

Zo is dat ook met de mobiele telefoon, gamen en andere sociale media.

Wij als mens zijn zo verslavingsgevoelig en willen zo graag ergens bij horen, dat we het maar buiten onszelf blijven zoeken.

 

Stiltecoupé

 

Langzaam reed de trein het stationnetje binnen.

De trein stond stil en de deuren gingen open.

Op het perron stonden een jongen en een meisje te wachten.

Ze stapten in en zochten een plaatsje.

De jongen zat bij het raam, het meisje zat naast hem.

Het was een koude herfstdag en de zon scheen fel.

Ze zaten dicht tegen elkaar aan en hielden stevig elkaars hand vast.

Plotseling floot de conducteur op zijn fluitje.

De beide kinderen schrokken. Het was ook zo'n hard geluid.

De deuren gingen dicht en de trein begon langzaam te rijden.

De trein ging sneller en sneller en de kinderen keken hun ogen uit.

Ze keken naar buiten en zagen grote huizen voorbijkomen toen ze de stad uitreden.

Buiten de stad zagen ze bossen in de prachtigste herfstkleuren.

Ze zagen paarden die in de wei aan het spelen waren en koeien die graasden op het late najaarsgras.

Ook zagen ze schapen in hun dikke wollen jassen.

Nee, die zullen het deze winter niet koud hebben.

Zo nu en dan zagen ze een reiger aan de kant van een sloot kikkers vangen.

De beide kinderen keken vol bewondering naar de natuur.

"Wat is het daarbuiten toch mooi, hè?" zei de jongen tegen het meisje.

Het meisje knikte en keek weer naar buiten.

Er waren ook medereizigers ingestapt.

De coupé zat helemaal vol en de mensen waren druk bezig.

De één las de krant, een ander zat te bellen, weer een ander speelde een spelletje op zijn telefoon en de rest was aan het appen.

"Heb jij gezien wat die mensen allemaal aan het doen zijn?" vroeg het meisje aan de jongen.

De jongen ging staan en keek de hele coupé door.

"Ik zie alleen maar mensen die met hun mobiele telefoon bezig zijn.

Een enkeling, zoals die meneer in de hoek, leest de krant.

En die twee dames helemaal vooraan praten wat af.

Als je goed luistert, kun je hun gesprek helemaal volgen.

En die man in het midden belt wel erg luid. Hij spreekt een andere taal, hoor maar."

Het meisje ging nu ook staan, bekeek wat de jongen beschreef en ging daarna weer zitten.

De jongen liet zich weer zakken en ging naast het meisje zitten.

Samen keken ze opnieuw naar buiten.

De jongen pakte de hand van het meisje stevig vast.

"Het is daarbuiten mooi, hè? Jammer dat niemand het wil zien."

Het meisje knikte en keek de jongen verdrietig aan.

Er stroomden tranen over haar wangen.

Samen keken ze weer door het raam naar buiten.

Het raam waarop met grote letters stond geschreven:

'STILTECOUPÉ'

***

 

Wanneer u het moeilijk vindt om uzelf terug te vinden, ga dan de natuur in.

Kijk en ga wandelen. Kijk naar iedere bloem en naar iedere boom.

Blijf eens stilstaan bij een vogel hoog in een boom die zijn hoogste lied zingt.

Kijk naar een vlinder die van bloem naar bloem fladdert.

Volg de dorre bladeren die van een boom zijn gevallen en kijk waar ze naartoe gaan.

Volg het spel van de ekster; ze zijn zo grappig als u ze leert kennen.

Vogels maken weleens ruzie, maar daarna zijn ze het weer vergeten.

Een boom houdt zich niet bezig met de conflicten in de wereld.

Een bloem is niet bang dat zij zal verwelken, maar zij straalt één moment in haar korte leven.

Wij als mensen spiegelen elkaar met emoties en pijnen die nog niet in balans zijn, maar de natuur spiegelt ons in datgene wat wel in balans is.

De rust die de natuur uitstraalt, zal u helpen bij het terugvinden van uzelf.

En ga nu niet met uw mobiele telefoon de natuur in om foto's te maken en die tijdens het wandelen nog op Instagram of Facebook te zetten.

Nee, u mag de natuur opnieuw ontdekken.

Het niet denken, het bewust kijken zonder te benoemen, het één zijn met de boom, de bloem, de bij en de vlinder.

Pas dan, als u stil bent, kunt u zeggen:

 

"Meditatie is puur één zijn met alles. Meditatie is vrij zijn, zonder conflict."