*** Hoofdstuk 3. ***

Waarheid, Eerlijkheid en Leugens

 

Graag neem ik u even mee terug in de tijd.

Ieder mens heeft al vele levens geleefd en wij als mens leren in ieder leven weer nieuwe lessen.

Vele lessen worden niet volledig geleerd en mogen wij in een volgend leven opnieuw doen.

Vaak gaan er vele levens overheen voordat wij een levensles volledig hebben geleerd.

Maar er is een weg die wij bewandelen en dat is de weg naar het licht.

Door in en met uzelf de donkerste lagen te hebben doorleefd, blijft er alleen nog maar dat ene lichtpuntje over.

U kunt niet dieper vallen; u hebt niets meer te verliezen.

Door deze ervaring, die ook wel "de dood" betekent, kunnen we alleen nog maar omhoog, naar het licht.

Van daaruit kunnen we leren, of beter gezegd: afleren.

Alle spelletjes die ons ego heeft toegepast om te overleven, mogen nu worden ingezien en losgelaten, maar ook de consequenties die daaruit voortkwamen.

Dit kan alleen als u eerlijk bent over uzelf.

U kunt uzelf mooier neerzetten en laten zien hoever u al bent in uw spirituele bewustzijn, maar het spirituele ego zal u alleen maar van uw reis afbrengen.

Het advies is dus: wees eerlijk en spreek de waarheid. U hebt namelijk niets te verliezen.

Nu we het toch over eerlijkheid hebben en de waarheid willen spreken, is dit een mooie oefening die u vanaf nu kunt toepassen in uw leven.

We hebben allemaal weleens de neiging om een verhaal aan te dikken, gewoon omdat we het verhaal dat we vertellen mooier willen laten lijken.

We voelen ons dan gezien, we zijn even belangrijk en we krijgen de aandacht die wij zo graag willen ontvangen.

Naar die aandacht is iedereen op zoek die nog vastzit aan het ego.

We willen gezien worden en het maakt niet uit hoe!

Of we verdraaien het verhaal, waardoor het niet meer de waarheid is, en verzinnen er grote stukken bij. Waarom?

Omdat we graag gezien en gehoord willen worden en die aandacht willen ontvangen.

Want hoe leuk is het niet dat iedereen uw verhaal wil horen?

Ze staan om u heen en u, alleen u, kunt dat verhaal vertellen, omdat u erbij bent geweest.

Mensen vinden u bijzonder, ze willen bij u zijn, u bent populair...

Maar ergens diep vanbinnen weet u dat u niet de waarheid hebt gesproken.

U hebt het verhaal mooier gemaakt, waardoor de waarheid niet meer de waarheid is.

Kent u dat gevoel, dat u tijdens het vertellen beseft dat u niet eerlijk bent?

Dat u de waarheid mooier hebt gemaakt dan zij werkelijk was?

Ik weet zeker van wel. Iedereen doet het, toch?

Ik zal een voorbeeld geven met het volgende verhaal:

 

Gezien willen worden

 

Een vrouw zit voor het raam. Ze kijkt naar buiten.

De vogels zijn druk vanmorgen.

Ze kijkt en ziet dat de duiven op het hek zitten te wachten op wat lekkers.

De eksters vliegen over, maar ze zijn gelijk weer vertrokken, omdat de voedertafel leeg is.

De vrouw gaat naar buiten. Ze heeft een mand vol lekkers bij zich.

Ze legt de doppinda's voor de eksters op een schaal op de voedertafel neer.

Ze strooit nog wat vogelvoer op de voedertafel en op de grond.

Meteen komen de duiven teruggevlogen en kijken nieuwsgierig naar de vrouw.

De vrouw hangt nog een aantal vetbollen aan een spijker en gaat vervolgens naar binnen. Ze kijkt naar wat voor soort vogels eropaf komen.

De mussen zijn in grote aantallen komen aanvliegen, de duiven zitten op de grond om de zaden op te pikken en de eksters vliegen af en aan om de doppinda's ergens te kunnen verstoppen. Het is een mooi gezicht.

Haar man komt de kamer binnenlopen. Ze kijkt hem aan en glimlacht.

"Zo, zijn ze er weer?"

"Ja," antwoordt de vrouw met een glimlach.

"Je had het moeten zien... Echt zo mooi... Er waren wel honderd mussen die op de voedertafel afstormden. En al die duiven, volgens mij waren dat er wel vijftig."

Ze wist dat ze nu niet de waarheid had gesproken, maar ze kon niet meer terug, omdat ze het al had gezegd. Nu voelde ze zich eigenlijk een beetje rot.

Maar haar man kwam naar haar toe en legde een arm om haar heen.

"Wauw, wel honderd mussen en wel vijftig duiven! Dan mogen we wel snel weer nieuw voer gaan halen! Jij bent mijn vogelvrouwtje."

Nadat hij dit had gezegd, drukte hij een zoen op haar wang.

De vrouw was blij met deze aanraking en aandacht.

Wat als ze de waarheid had gezegd en had verteld dat er maar rond de dertig mussen waren en maar vijftien duiven op de grond zaten?

Was hij dan ook naar haar toe gekomen om haar die aandacht te geven?

Wilde ze niet gewoon onbewust aandacht?

Was ze niet gewoon onzeker en wilde ze, door de angst die erachter schuilt, controle over de situatie door maar lief en aardig gevonden te worden?

Allemaal vragen die door haar hoofd heen spookten.

 

***

 

Herkent u dit? Hebt u de waarheid weleens verdraaid om een verhaal mooier en spannender te laten worden dan het in werkelijkheid was?

Was u zich ervan bewust dat u dat deed?

Een belangrijke vraag, vindt u niet?

Velen onder ons weten niet dat zij dit doen en we kunnen onszelf dat ook niet kwalijk nemen.

Het zit zo diep in ons systeem, ik zou haast zeggen: in ons DNA.

Alsof er ergens een overlevingsmechanisme aan het werk is dat dit aanstuurt.

Maar let vanaf nu maar eens op. Wees u bewust van wat u vertelt.

Let goed op de woorden die u uitspreekt.

Als u heel goed oplet en bewust de woorden en zinnen uitspreekt, zult u erachter komen dat u geen verhalen meer vertelt die u mooier en groter maakt, maar dat u het verhaal gewoon vertelt zoals het werkelijk is gegaan.

Het gaat erom dat u zich bewust wordt van wat u zegt.

 

Soms ratelen we maar door, zonder er echt bij na te denken wat we elkaar vertellen.