*** Hoofdstuk 4. ***

De rol die wij spelen

 

Een man zit in de bar met zijn vrienden. Het zijn allemaal haantjes die allemaal heel belangrijk willen zijn.

Ze hebben het hoogste woord, lachen en het is gezellig.

De man is vanavond de BOB en moet zijn vrienden naar huis rijden.

De rest van het gezelschap mag deze avond drinken.

Ze hebben al menig glas op en de man kijkt heel bewust naar alles om zich heen.

Hij ziet hoe alcohol bij mensen de remmingen wegneemt en hij kijkt aandachtig naar welk spel ieder speelt.

Ze zijn allemaal luidruchtig en hebben allemaal het hoogste woord.

De één vertelt een verhaal en de anderen lachen erom.

Natuurlijk is het hele verhaal dat hij vertelt uit zijn verband getrokken en is het nu een spannend en lachwekkend verhaal geworden.

En iedereen lacht.

De man, die we maar even BOB noemen, kent het verhaal ook, maar dan in een heel andere setting.

Hij ziet dat alles niet echt is.

Hij ziet dat iedereen zijn of haar rol speelt en dat er geen waarheid aanwezig is.

"Waarom doen wij als mens dit?" vraagt BOB zich af.

"Is het misschien vluchten uit de sleur van ons dagelijkse leven?"

"Willen we misschien dat euforische gevoel, dat gevoel dat we erbij willen horen en ons speciaal willen voelen?"

BOB weet het niet. Hij had hier nog nooit eerder echt bij stilgestaan.

 

***

 

Op een gegeven moment kunt u vastlopen. U beseft dat u zoveel onwaarheden hebt verteld, dat u dreigt door de mand te vallen.

Zodra u zich bewust bent van uzelf, kunt u het omdraaien. Maar als u uw eigen waarheid bent gaan geloven, zal dat lastiger worden en zal dit uiteindelijk altijd op een conflict met de ander uitdraaien.

Er is eerst bewustwording nodig om uzelf hierin te kunnen helen.

 

Erbij willen horen

 

Een vrouw had haar hele leven in angst doorgebracht.

Ze voelde zich alleen en wilde er graag bij horen.

Wat ze ook probeerde, ze bleef een buitenstaander en hoorde er niet bij.

Ze voelde zich niet geliefd. Ze voelde zich eenzaam, ze was anders.

Ze gaf zichzelf weg door iedereen zijn of haar zin te geven.

Ze had geen eigen mening meer, ze bezat geen eigen liefde en ze was verloren in deze grote mensenwereld.

Om ergens bij te kunnen horen, begon ze te liegen.

Ze vertelde verhalen die niet waar waren of maar voor de helft.

Ze dikte haar verhalen nog meer aan om gezien te worden.

Ze leefde alleen nog maar in haar wereld vol leugens.

Ze bemerkte dat ze daardoor wel die aandacht kreeg en haar spel werd groter, net als haar leugens.

Op een gegeven moment raakte ze toch verstrikt in haar eigen wereld van leugens.

Dat gebeurde op het moment dat mensen opeens een verhaal dat ze ooit had verteld, aan haar teruggaven.

Dan zeiden ze: "Maar weet je dat dan niet meer? Je hebt het mij zelf verteld!"

Maar omdat het leugens waren die ze had verteld, kon ze het zich niet meer herinneren.

Ze wist niet meer aan wie ze wel een leugen had verteld en aan wie niet.

En stel je voor dat ze dat verhaal nog eens vertelde, maar dan helemaal anders?

De vrouw begon te beseffen dat ze vast begon te lopen.

Wat moest ze doen? Wat kon ze doen?

  

Wilt u beginnen met een schone lei?

 

Door eerlijk te zijn, geen verhalen meer te vertellen die mooier zijn gemaakt dan ze werkelijk zijn en u niet beter voor te doen dan u bent, zult u zich bevrijden van heel veel strijd in uzelf.

Als u elke leugen die u ooit hebt verteld moet onthouden, komt u in conflict met uzelf, maar ook met anderen.

U loopt vast in uw onwaarheden.

Kunt u zich nog herinneren dat u iemand iets hebt verteld wat niet waar was, of dat u een verhaal mooier had gemaakt dan het in werkelijkheid was?

Ga naar die persoon toe en zeg: "Ik wil even terugkomen op dat verhaal dat ik u laatst heb verteld.

Ik moet zeggen dat het niet helemaal zo is gegaan zoals ik heb verteld."

Of u zegt: "Ik ben niet helemaal eerlijk geweest", en vervolgens vertelt u de waarheid.

Vaak zult u zien dat de ander niet goed weet hoe hij of zij daarop moet reageren, maar u kunt ook vragen krijgen, zoals: "Waarom hebt u dat gedaan?"

Wees dan ook weer eerlijk.

Zeg dat u hebt ingezien dat u niet goed bezig was en dat u dit graag wilt herstellen.

Om dit te durven is moeilijk, maar als u graag met een schone lei wilt beginnen, dan moet u eerst datgene opruimen wat nog tussen u en de ander in staat.

Zie het als een bucketlist: u streept uw onwaarheden weg en telkens wanneer u dit doet, zult u er meer rust voor terugkrijgen.

Natuurlijk zullen er zo nu en dan momenten zijn waarop u weer in een herhaling terugvalt. Maar u zult het dan meteen opmerken.

Zeg dan direct: "Mijn excuses, ik heb mij vergist", of: "Mag ik er even op terugkomen? Het verhaal ging net iets anders, herinner ik mij."

Daarmee zorgt u ervoor dat uw tuintje, in dit geval uw hoofd, altijd schoon blijft.

Steeds maar weer de leugens die u hebt verteld te moeten onthouden, maakt u ziek.

U raakt in de war, u raakt in de put en door hiermee op te houden, komt er ruimte in uw hoofd. Die ruimte geeft rust.

U hoeft zich niet meer bezig te houden met de onwaarheden die u hebt verteld. U bent eerlijk, u bent oprecht, u bent een heel ander mens geworden en straalt rust uit.

 

U hebt een facet van het ego onder controle gekregen dat u eeuwenlang uit balans heeft weten te houden.