*** Hoofdstuk 8. ***

Pijn omzetten in liefde

 

Een nieuwe dag is aangebroken.

Een jonge vrouw zit aan de keukentafel met een kopje thee en een beschuitje.

Ze kijkt naar buiten en ziet dat de zon al begint op te komen.

Het zal een warme dag worden.

De vogels beginnen te zingen en de wereld wordt langzaamaan wakker.

Naast haar zit de poes op de keukentafel te spinnen, terwijl zij haar aait.

Ze geeft kopjes terug, dat lieve beest.

Weer kijkt de jonge vrouw door het raam naar buiten.

In de verte ziet ze iemand aankomen, die ze herkent als haar Gids.

Ze loopt alvast naar de deur, terwijl de Gids het tuinpad op loopt.

Ze opent de deur en kijkt in een vriendelijk gezicht.

"Ik kom je weer ophalen," zei de Gids.

De vrouw keek hem lachend aan en pakte haar jas van de kapstok.

"Waar gaan we dit keer naartoe?" vroeg ze hem.

Maar de Gids zei niets.

"Het is niet ver hier vandaan," zei hij na een tijdje.

"Kijk daar, bij die bomen! Daar is het al!"

De vrouw keek in de richting waar de Gids naartoe wees.

Het was inderdaad niet ver.

Al snel kwamen ze aan bij een paar oude bomen.

Bij die oude bomen stonden nog meer mensen.

Mensen die ze niet kende.

"Luister," zei de Gids. "Wat ik je vandaag laat zien, is een nieuwe les van liefde."

De jonge vrouw knikte.

Ze begon te glimlachen en keek de Gids in zijn prachtige groene ogen aan.

"Iedereen die hier staat, moet vandaag dezelfde les leren. Dus je bent niet de enige die lessen van ons krijgt."

Ze knikte opnieuw en zei dat ze het begreep.

De Gids legde zijn hand in de hare en plotseling waren ze op een plek die ze herkende.

Het was haar ouderlijk huis.

"Wat moet ik hier doen?" vroeg zij aan haar Gids.

"Kijk nog eens goed," zei de Gids en de jonge vrouw keek nogmaals om zich heen.

Ze keek naar zichzelf, maar dan op de leeftijd van dertien jaar.

Ze was een stil meisje.

Een meisje dat heel veel verdriet had.

"Kijk goed," zei haar Gids. "Jij hebt hier net een traumatisch moment meegemaakt.

Je weet denk ik wel welke."

De jonge vrouw knikte.

Ze wist het nog.

"Ik voel de pijn nu nog," zei ze tegen haar Gids en hij begreep het.

"De pijn die jij toen had, mogen we omzetten in liefde. Dat is wat wij vandaag gaan leren."

De jonge vrouw knikte.

Ze had het begrepen, maar ze voelde zich nog steeds verdrietig.

Alles wat ze toen had meegemaakt, kwam weer terug.

Ook wat zich daarna allemaal had afgespeeld.

Die pijn was zeker net zo erg als het trauma zelf.

"Het gaat erom," zei haar Gids, "dat je alles in een ander daglicht gaat zetten.

Je bent niet verdrietig. Dit is niet wie jij werkelijk bent.

Jij bent pure liefde, net als ik en ieder ander.

Maar wij mensen houden die pijn vast in een ander lichaam.

Een lichaam dat ons beschermt tegen ons lichaam van liefde.

Je kunt het zien als een beschermlaagje.

Alles wat je meemaakt aan nare dingen, wordt door dit lichaam opgevangen.

Uit alle nare gebeurtenissen die je ervaart, komen emoties naar voren, zoals angst, teleurstelling, je verlaten voelen, eenzaamheid, je verraden voelen, boosheid, jaloezie, niet begrepen worden en ga zo maar door.

Dit lichaam slaat al die emoties op.

Zodra er weer iets vervelends gebeurt, zegt dit lichaam: 'Hé, ik ken die emotie', en dan komt alle pijn van wat je nu en vroeger hebt meegemaakt weer naar voren.

Maar achter dit lichaam van pijn, daar waar pure liefde bestaat, kan geen emotie binnendringen."

"Soms zit dit pijnlichaam vol, omdat er zoveel pijn en verdriet is geweest.

Er kan niets meer bij.

Dan zal er pijn opgelost moeten worden.

Het moet uit dat lichaam."

"Waarom moet het uit dat lichaam? Om plaats te maken voor andere pijn?" vroeg de jonge vrouw.

"Nee, dat is zeker niet de bedoeling," antwoordde de Gids.

"Het gaat erom dat je meer pijn weghaalt dan erbij komt.

Als je eenmaal weet hoe je pijn en verdriet uit dat lichaam kunt halen, zal nieuwe pijn meteen omgezet worden in liefde."

"Hoe moet ik die pijn daar dan weg krijgen?" vroeg de vrouw aan haar Gids.

"Door te luisteren naar je eigen ziel en geest," antwoordde hij.

"Zij zullen je laten zien waar je moet zoeken en hoe je bepaalde trauma's kunt omzetten in liefde.

Het enige wat je moet hebben, is vertrouwen in jezelf, in de Engelen en in je Gidsen.

Zij zullen je helpen waar ze maar kunnen.

Zolang jij pijn en verdriet wilt oplossen, zullen ze naast je staan en je de juiste weg opsturen.

Je hoeft alleen maar te willen, meer niet."

De Gids keek de jonge vrouw lachend aan.

"Ik weet dat je het kunt!

Het zal niet makkelijk worden, maar houd het vertrouwen dat alles goed komt.

Je krijgt hulp uit liefde."

Opeens was alles stil.

Langzaam veranderde het beeld van het verleden naar het heden en ze waren weer terug bij de oude bomen.

De zon stond al hoog aan de hemel en haar Gids zei: "Ik breng je naar huis."

De jonge vrouw knikte en samen liepen ze hand in hand terug naar haar huis.

***

 

Dus moeten we de oude pijnen uit het verleden los gaan laten.

Moeilijk, vooral als u traumatische gebeurtenissen hebt meegemaakt die u nog elke dag in hun greep houden.

Maar u hebt altijd een keuze. Wilt u blijven vasthouden aan het verleden, of bent u er klaar voor om het los te laten en u te richten op het leven dat u nu leeft?

Natuurlijk zult u niet alles zomaar van de ene op de andere dag achter u kunnen laten.

Dat gaat net als bij die ui: laagje voor laagje.

Maar u zult zien dat u er steeds minder lang in blijft vastzitten.

Op een gegeven moment huilt u het eruit en kunt u uw dag weer oppakken.

U bent aan het verwerken, om uiteindelijk alleen nog maar liefde over te houden.

 

Nachten vol Gedachten

 

Herkent u dit? U ligt in uw bed en opeens komt er een gedachte voorbij. Het is een gedachte over iets waar u zich zorgen om maakt.

U moet de rekeningen nog betalen en u hebt niet genoeg geld.

U bent onrustig over een voorval op uw werk en u kunt er niet van slapen.

Dit zijn kleine dingen, maar u kunt ook nachten vol wrok in uw bed liggen en de ruzie iedere avond opnieuw voeren.

U hebt lang niet alles kunnen zeggen wat u wilde zeggen en u bent in uzelf hele ruzies aan het voeren met de ander.

En als u klaar bent, begint u weer opnieuw. Herkent u dit?

Dat u nachtenlang niet kunt slapen, omdat uw denken u uit uw slaap houdt?

In een eerder verhaal beschreef ik een vrouw die dit ook deed.

Ze werd ziek, ze vermagerde en ze was alleen nog maar bezig met haar conflict.

Als u zich ervan bewust bent dat u dit doet, wat overigens geen schande is, en u wilt graag dat dit stopt, u wilt niet meer nachtenlang piekeren en pas tegen de morgen in slaap vallen, dan is dit een mooie oefening.

 

Oefening

Zodra u in bed ligt, gaat uw denken direct met u aan de haal.

Het zal u vast en zeker meteen in zijn greep hebben, maar dat geeft niet.

Zodra u zich er opeens bewust van bent dat u vastzit in uw gedachten, zegt u: 'STOP'. Denk daarna aan een bloem of aan iets leuks.

En heel geraffineerd komt uw denken door een achterdeurtje weer naar voren en heeft het u opnieuw in zijn greep.

Zodra u zich er weer bewust van bent dat het denken u weer voor de gek heeft gehouden, zegt u opnieuw: 'STOP'. Denk weer aan die bloem.

Doe dit telkens opnieuw. Het denken is de baas geworden over ons.

We worden overspoeld met gedachten en weten niet hoe we dit moeten stoppen.

Door 'STOP' te zeggen, doorbreekt u heel even het denken.

Het denken komt direct weer terug, maar u zult zien dat de pauzes tussen de gedachten steeds groter beginnen te worden.

Dit is een oefening die u moet volhouden, anders krijgt het denken weer de macht over u en raakt u opnieuw verstrikt in alle pijn uit het verleden.

Maar u zult zien dat, wanneer u dit een tijdje doet, u veel sneller in slaap valt.

Dan hoeft u uw denken niet eens meer te corrigeren en wordt het direct stil zodra u in bed stapt.

U slaapt vrijwel meteen zodra u uw hoofd op het kussen legt.

 

Leren luisteren

 

Nu u weet hoe u uw denken stil kunt krijgen, kunt u dit verder uitbreiden. U kunt zich nu richten op iemand die u iets wil vertellen.

Luister aandachtig en kijk diegene in zijn of haar ogen aan.

Alle gedachten die langskomen, stuurt u weg, net als in de oefening hierboven. U concentreert zich volledig op wat de ander zegt.

De ander voelt zich gehoord. Het is een oprecht gesprek, zonder dat u uw eigen verhaal wilt vertellen of er tussendoor zit te praten.

Ga nu eens naar buiten en luister naar de vogels zonder erbij na te denken: "Hé, een duif." Geef er geen naam aan.

Door alles te benoemen, plaatsen we alles en iedereen in een hokje. Daardoor worden ze afgescheiden. Maar was het niet de bedoeling dat we één worden met alles en iedereen?

Ga dus naar buiten en luister alleen, zonder ergens een naam aan te geven.

Komt het denken via een achterdeur toch weer met een boodschappenlijstje naar voren? Dan stuurt u het weg en wordt uw denken weer stil.

Probeer dit met alles. Wees stil in uzelf.

Ik weet het, het vergt enige oefening, maar wanneer u dit volhoudt, wordt het heerlijk rustig.

U bent dan niet meer geïdentificeerd met pijn of emoties en als die toch opeens opkomen, stuurt u ze weg.

Zodra u ze laat begaan, hebben ze u weer in hun greep en zult u opnieuw moeten beginnen.

Wees u bewust van uw gedachten en hoe vaak zij langskomen om een mooi moment te verstoren.

U wilt toch niet aan boodschappenlijstjes denken of aan wat u morgen aan wilt doen, terwijl er net iets moois in uw leven gebeurt?

U wilt daar toch voor honderd procent van genieten?

 

De stilte in ons allemaal

 

Als u stil bent, dan is er geen afgescheidenheid; dan bent u één met alles. Als u stil bent, dan leeft u in rust.

De ruimte die er in u is ontstaan, heeft liefde voor alles.

Deze liefde is verbonden met het Christusbewustzijn en uw Hogere Zelf, die met u verbonden zijn.

Andere lichtlichamen die zich om u heen bevinden, verbinden zich steeds meer met het Universum in en om u heen.

In deze stilte hoeft u niets, er is daar immers geen dualiteit, geen strijd, geen weerstand of verzet, alleen maar aanwezig zijn.

In deze aanwezigheid kunt u naar een boom kijken zonder die een naam te geven.

In deze aanwezigheid kunt u naar een bloem kijken en u ermee verbinden, zonder die bloem een naam te geven.

De liefde voor de bloem is helend, omdat de liefde die u ervan terugkrijgt, zoveel natuurlijker blijkt te zijn.

Het is één beweging van energie, omdat er geen afstand bestaat tussen wat ik 'mij' noem en wat ik een 'bloem' noem.

Als u in stilte bent, kijkt u met heel andere ogen naar de wereld.

Als u in stilte bent, luistert u met heel andere oren.

Als u in stilte bent, leeft u op een heel andere manier.

Wanneer u kijkt zonder te benoemen, registreren de hersenen niets.

Het gedeelte van de hersenen dat wij gebruiken, kent alleen maar het denken.

Vanuit die stilte komt creativiteit voort, vanuit die stilte komen talenten naar voren waarvan u geen idee had dat u ze bezat.

Vanuit de stilte kunt u anderen helpen om ook die stilte in zichzelf terug te vinden.

Vanuit die stilte bent u verbonden met het grotere geheel: het Universum, de Hemelse Werelden, de Opgestegen Meesters, de Engelen en met Vader en Moeder God.

 

Liefde

 

Maar wat is nu echte liefde?

We kennen allemaal de woorden: "Hij of zij is de liefde van mijn leven." Of de woorden: "Wij zijn tweelingzielen. We hebben elkaar ontmoet en het voelt allemaal zo bijzonder."

U bent verliefd en u loopt op roze wolken. En we noemen het allemaal liefde.

Maar de liefde die wij met zijn allen kennen, is geen liefde.

Dat wat wij liefde noemen, heeft altijd dualiteit in zich.

Liefde is een emotie die we zelf hebben gecreëerd.

Wij als mensen zijn allemaal ergens naar op zoek en als wij denken dat we het hebben gevonden, dan noemen wij dat liefde.

Waar wij allemaal naar op zoek zijn in deze wereld buiten onszelf, is niet te vinden.

Sterker nog, datgene waar wij allemaal naar op zoek zijn, is niet te benoemen.

Als ik er een woord aan mag geven, dan zal ik het de 'Godsvonk' noemen.

Een klein deeltje dat wij allemaal in ons dragen, dat heel subtiel iets uitzendt en wil dat wij ernaar op zoek gaan.

Dat deeltje in onszelf is verbonden met alles in de stilte. Het kent geen dualiteit, emoties of denken.

Wij als mens keren niet naar binnen, naar de stilte, maar richten ons naar buiten, alleen maar om tegenstellingen te ervaren in deze buitenwereld.

Onze gedachten, ons denken, zijn gericht op wat wij zien, horen en voelen van de wereld om ons heen.

Wat wij ervaren als liefde is een illusie, een zelfbedachte emotie.

Hard gezegd: "Apenliefde". Krabt u mijn rug, dan krab ik de uwe.

Maar als u mijn rug niet meer wilt krabben, dan ontstaat er conflict in uzelf en met de ander.

Wat wij liefde noemen, is niet hetzelfde als de Godsvonk die wij allen in ons dragen.

Wat wij liefde noemen, is een surrogaat van iets wat veel groter is, zonder dualiteit.

Maar nu hoor ik u denken: "En een relatie dan? Is dat geen liefde? Ik houd toch echt van mijn partner en ik kan niet zonder hem of haar!"

Door te zeggen: "Ik kan niet zonder hem of haar", is de relatie al gebaseerd op angst.

Bang dat hij of zij bij u weg zal gaan.

Als wij dit soort relaties onderzoeken, dan zien wij dat we iemand tegenkomen in ons leven die op dezelfde golflengte zit, hetzelfde bewustzijn en dezelfde humor heeft.

U herkent elkaar en er ontstaat een verliefd gevoel.

Dit gevoel komt het dichtst bij de Godsvonk die in die stilte aanwezig is.

Alles lijkt opeens mooier. De natuur straalt, u straalt en uw leven bestaat even zonder dualiteit en conflict.

U zit op die grote roze wolk.

Maar... nu komt het.

Na een aantal weken komt daar verandering in en houden jullie elkaar een spiegel voor.

U ziet het onaangename gedrag van de ander.

Bijvoorbeeld: hij gaat met zijn sokken aan naar bed, wat u smerig vindt. En u draait het dopje van de tandpasta niet terug op de tube, waardoor hij zich ergert.

En daar beginnen de eerste scheurtjes al te ontstaan, als u hier niet over praat.

Hij gooit zijn kleding op de grond in plaats van op de stoel en u mag alles opruimen en uitwassen.

Zolang er niet op een normale manier over gepraat kan worden, zal de verwijdering steeds groter worden.

De opgekropte emoties zullen er op een dag uit moeten, waardoor er ruzie ontstaat.

Na de ruzie is het weer rustig en zullen beide partners de relatie weer opbouwen tot de volgende ruzie.

Vaak ziet u dat beide partners niets zeggen en elkaar nemen zoals ze zijn.

Dat is iets moois, maar om uzelf te helen in dit leven en dit samen met uw partner te mogen doen, is een kans die u mag aangrijpen.

Daardoor kunt u zoveel mogelijk conflicten inzien en oplossen, zowel in uzelf als met elkaar.

Door elkaar een spiegel voor te houden en te zeggen wat u bezighoudt, kunt u samen in balans komen.

Een beetje water bij de wijn doen, noemen we dat. Een beetje geven en nemen.

Er mag te allen tijde binnen een relatie geen onvrede zijn. Er mag niets tussen u beiden in komen te staan.

Het gaat erom dat de relatie telkens weer in balans blijft.

 

Met andere woorden: houd uw tuintje schoon.