*** Hoofdstuk 9. ***

Toen ik mijzelf terugvond

 

We hebben al veel onderwerpen samen besproken om de rust in uzelf weer te kunnen ervaren.

Maar er komt veel meer bij kijken dan wat ik hier allemaal op kan schrijven.

Er zitten zoveel zielsstukken aan vast die best ingewikkeld zijn. En er zullen tal van andere manieren zijn die u naar diezelfde stilte kunnen brengen. De weg naar Rome kent vele wegen. Maar voor mij was dit de weg.

Een weg die voor mij openging toen ik niet dieper meer kon vallen in mijn leven.

Het heeft mij de weg gewezen en er kwam een verborgen talent in mij naar boven, waarvan ik geen idee had dat ik het in mij droeg.

Ik, het meisje dat dyslectisch was, maar dat ruim vijfenveertig jaar geleden nog niet wist.

Ik was dom, zeiden ze, niet goed genoeg. Een weg zoekend, maar die niet kunnen vinden.

Mijzelf weggegeven, altijd op zoek naar aandacht, liefde, een arm om mij heen, maar het niet kunnen vinden.

Totdat ik op de dag van mijn zesendertigste verjaardag niet meer kon.

Ik heb gebeden, geschreeuwd en uiteindelijk gehuild.

De volgende dag kwam de verlossing door één enkele zin en mijn wereld ging open. Mijn weg werd zichtbaar.

En hoe meer ik aan mijzelf ging werken en de rust in mijzelf terugvond, hoe meer ik doorkreeg.

Zo is het schrijven van verhalen als talent naar boven geborreld.

Het zat al die jaren diep verstopt onder dikke lagen van pijn, verdriet en conflict.

Ik veranderde en de mensen om mij heen begrepen mij niet meer.

Ik had voor het eerst in mijn leven mijzelf gevonden.

Ik was blij en de puzzelstukjes bleven op hun plaats vallen.

De mensen om mij heen hadden geen grip meer op mijn leven en voor het eerst durfde ik oprecht 'nee' te zeggen.

Eindelijk, na zesendertig jaar, was ik gelukkig met mijzelf, maar de mensen om mij heen helaas niet.

Ze begrepen mij niet en dachten dat ik mij had bekeerd. Enkelen van hen dachten zelfs dat ik mij bij een sekte had aangesloten.

Ik werd mij bewust van de spelletjes die ik en de mensen om mij heen met elkaar hadden gespeeld en dit wilde ik niet meer.

Ik wilde oprecht en eerlijk zijn naar anderen en hoopte dit terug te krijgen.

Helaas verliep dat anders.

Er was te veel verschil tussen de mensen van wie ik zoveel hield en mijzelf, waardoor ik mij genoodzaakt voelde een keuze te maken in mijn leven die mij zeer zwaar viel.

Langzaam heb ik mensen moeten laten gaan in dit leven.

Niet omdat ik hen niet aardig vond of niet van hen hield, nee, ik moest hen laten gaan om mijn eigen zielenreis te beschermen.

Ik kon mijzelf niet meer verlagen door mijzelf weg te geven of mij zo te presenteren zoals anderen mij graag zagen.

Ik was die rol die ik speelde niet meer!

Ik was op zoek naar mijzelf en die weg lag helemaal open voor mij.

Ik was alleen, een keuze die mij zwaar viel, maar ik kon gewoon niet meer terug.

Het licht was mooier dan de duisternis waarin ik mij al die jaren had verscholen.

Ik leerde mijn huidige man kennen.

Hij was, net als ik, op zoek naar zichzelf en dat was een verademing.

Dezelfde humor, hetzelfde bewustzijn, dezelfde lessen, maar dan andersom.

Wat hij te veel had, had ik te weinig.

Wat ik te veel had, had hij te weinig.

Hij direct, druk en vol passie; ik afwachtend, rustig en in evenwicht.

In alles waren we elkaars tegenpool.

De energie die vrijkwam tussen ons, toen het denken stilviel, was niet van deze wereld.

Het één zijn met mijn partner, die prachtige kleuren in de kamer waarin wij ons bevonden, één zijn met de wereld en met het Hiernamaals.

Alles was met elkaar verbonden.

De kleuren die we zagen, de Engelen die zich toonden, het gezang dat wij hoorden.

De bloemen die voor onze ogen opengingen.

Het leek alsof de Hemel even stilstond voor ons.

En dit gebeurt nog steeds, in die volledige stilte.

Wij wisten vanaf het allereerste begin dat wij elkaar spiegelden, dat wij van elkaar konden leren en afleren.

We zijn niet alleen onze eigen leraren, maar ook elkaars leraar.

We zijn elkaars tegenpolen, die een balans proberen te vinden in onszelf en naar elkaar toe.

Door steeds meer af te leren en ons meer bewust te worden van het leven in en om ons heen, zijn we langzaam samen naar buiten getreden.

Ik met mijn verhalen en mijn partner met consulten.

Hij direct, helderziend en oplossingsgericht, ik op de achtergrond, afwachtend met mijn engelengeduld.

Iedere keer een stapje verder.

Steeds meer vertrouwen krijgen in de hulp van boven, meer vertrouwen in elkaar en in onszelf.

Het schrijverstalent bleek ik niet als enige te hebben.

Mijn man heeft inmiddels drie boeken mogen schrijven, met behulp van zijn liefdevolle gidsen.

En langzaam zijn de consulten die hij geeft uitgegroeid tot een goed bezochte praktijk.

Mijn zelfvertrouwen groeide langzaam.

De onderliggende onrust van 'niet goed genoeg zijn' was nog steeds sterk aanwezig.

Het leek er even op dat deze onrust mij weer in haar tang had en niet meer wilde loslaten, totdat mijn man de knoop doorhakte.

Binnen een week had ik mijn eigen bedrijf en meldden de eerste klanten zich aan voor hun eigen geschreven levenboomverhaal..

Ook het uitbrengen van mijn boek was een langlopend traject dat ik steeds maar uitstelde.

Ook hierin heeft mijn man de knoop doorgehakt en ik ben hem daar ontzettend dankbaar voor.

Het zelfvertrouwen groeide weer.

Ik vind het heerlijk om met mensen te praten en daarna een prachtig verhaal te mogen schrijven over wat ik voor hen doorgegeven krijg.

Inmiddels heb ik mijn tweede boek geschreven, De Water-Engelen, dat ik als mijn kindje beschouw en dat de wijde wereld in mag gaan.

Denk nu niet dat bij ons alles voor de wind gaat, integendeel.

We zijn veel gevoeliger geworden.

Ieder facet dat niet in balans is, wordt sterk uitvergroot.

Ieder facet dat bij een ander niet in balans is, valt direct op.

We mogen er meteen naar kijken en het oplossen.

Veel levensstukken zijn niet in één, twee, drie opgelost; daar hebt u meer tijd voor nodig.

Ook de levensperikelen gaan bij ons, net als bij ieder ander, gewoon door.

Net als iedereen krijgen wij te maken met dierbaren die komen te overlijden.

Het verschil is alleen dat wij direct contact met hen hebben en zij ons laten weten dat het goed met hen gaat.

Ze vertellen ons hoe vrij ze nu zijn, zonder het denken, de conflicten, de emoties en de spelletjes die ze hebben gespeeld.

Ze zijn weer liefdevol, hun ware zelf en vrij. (Zie het boek: Levensboom van Jesse)

Maar degenen die zijn overgegaan, hebben nu het overzicht.

Zij kunnen veel verder kijken dan wij dat met zijn allen kunnen en zij willen graag dat het familiekarma opgelost wordt.

Niet alleen voor henzelf, maar voor de hele familielijn.

Het opnemen van dit familiekarma is een zware taak.

Het vergt veel moed en liefde voor uw voorouders.

Zodra u dat speciale stuk in uzelf hebt opgelost, hebt u het ook voor de vorige generaties opgelost.

Maar we hebben vele voorouders en er is veel karma dat opgelost mag worden.

En we hebben nog vele levens voor ons om dat te mogen bewerkstelligen.

Wat ik eigenlijk met dit verhaal over mijzelf duidelijk wil maken, is het volgende.

Wij hebben allemaal die Godsvonk in ons.

Wij kunnen allemaal die rust terugvinden in onszelf.

Wij kunnen allemaal die liefde van de helpers voelen als wij die dikke laag van pijn, emoties en conflicten in onszelf lichter hebben gemaakt door te onderzoeken en af te leren.

We kunnen zelfs nog verder gaan door nog meer te onderzoeken en af te leren, waardoor u gezien gaat worden door het licht, zodat u een mooie taak krijgt en uw ondergegraven talent kunt inzetten om anderen te helpen het licht te zien in de duisternis van angst.

 

Want alleen samen kunnen wij naar een hoger bewustzijn groeien door elkaar te helpen.