*** Het leven is geen spelletje ***
Een duw, een harde knal en toen ging het licht uit.
Een man staat gebogen over het lichaam van zijn vrouw.
Hij knielt neer en strijkt met zijn hand door haar blonde haar.
Zijn vrouw ligt bewusteloos onder aan de trap.
“Oh, wat heb ik gedaan?” zegt hij huilend.
Langzaam komt zijn vrouw weer bij.
Hij helpt haar overeind en begeleidt haar voorzichtig naar de bank.
Ze gaat zitten en houdt met haar hand de pijnlijke plek op haar hoofd vast.
Snel loopt haar man naar het aanrecht.
Hij pakt een theedoek uit het kastje en maakt deze nat.
Dan loopt hij snel terug en legt de natte doek op de zere plek.
“Het spijt me zo, lief!
Het spijt me zo!”
En hij begint weer te huilen.
De vrouw kijkt op en kijkt haar man met betraande ogen aan.
Ze voelt dat hij spijt heeft en dat hij het niet zo bedoeld had.
Hij kon er ook niets aan doen.
Het is de schuld van dat stomme spel.
Huilend zitten man en vrouw tegenover elkaar.
De volgende dag ligt de vrouw nog op de bank.
Ze bekijkt alles vanaf een afstandje.
Ze bekijkt haar man, die weer achter de computer zit.
Hij zit daar al sinds gisteravond, nadat ze in slaap was gevallen.
Ze heeft hem alleen nog maar energiedrank zien drinken en een paar koppen koffie.
Hij heeft nog geen ontbijt gehad, nog helemaal niets gegeten.
“Liefje? Zou jij voor mij een kopje thee en een boterham willen smeren?”
De man kijkt vanachter zijn pc de kamer in.
“Moment, ik ben even druk... Als ik deze score niet haal, moet ik opnieuw beginnen.”
Na een half uur vraagt ze het haar man weer.
“Liefje, ik heb zo’n honger. Kun jij wat voor mij klaarmaken?”
De man mompelt wat, maar staat niet op.
Na een uur staat de vrouw voorzichtig op.
Haar hoofd bonkt en ze wordt wat draaierig.
Stapje voor stapje, zich vasthoudend aan stoelen en kastjes, bereikt ze de keuken.
Maar ze is zo uitgeput dat ze zich langs de aanrechtkastjes naar beneden laat zakken.
Haar hoofd bonkt en ze voelt dat haar lichaam uitvalt.
Toen ze wakker werd, lag ze weer op de bank.
Haar man had haar in de keuken gevonden toen hij een nieuwe voorraad energiedrank ging halen.
“Ik heb zo’n honger en dorst. Zou jij voor mij wat willen maken?”
De man achter de pc kijkt weer vanachter het beeldscherm vandaan.
“Zo meteen, als ik klaar ben.”
“Maar je bent nooit klaar.
Het is nu al bijna avond en ik heb de hele dag nog niets gegeten of gedronken en ik heb zo’n dorst.
Alsjeblieft...”
Doordat zijn vrouw tegen hem gesproken had, was zijn concentratie verslapt en had de man het spel verloren.
Hij, die het spel al sinds gisteravond aan het spelen was, was nu uit het spel gehaald omdat zijn vrouw zo nodig eten en drinken moest hebben.
Hij, die nog nooit zo vroeg in een spel verloren had, moest nu helemaal opnieuw beginnen.
Medespelers via internet lachten hem uit.
Want eindelijk hadden ze hem schaakmat gezet.
Via de chat van het spel was een heuse ruzie ontstaan.
Hij werd uitgemaakt voor watje en loser en daar kon hij niet zo goed tegen.
Hij keek boos naar het scherm en daarna naar zijn vrouw.
Hij stond op en liep in sneltreinvaart naar haar toe.
Hij greep haar bij haar haren en sleepte haar door de kamer.
“Het is allemaal jouw schuld!” schreeuwde hij.
“Jouw schuld!
Jij moest zo nodig van die trap vallen!
Jij moest zo nodig liggen janken en zeuren om eten!
Ik zal je dit betaald zetten! Hoor je me?”
En hij gooide haar met een smak op de grond.
De vrouw raakte voor de derde keer buiten bewustzijn.
Toen ze bijkwam, lag ze weer op de bank.
Naast haar stonden een boterham en een glas melk.
En ze wist dat hier nooit een einde aan zou komen.
Zachtjes huilde ze en vroeg de Engel en om hulp.
Vredig viel ze in een diepe slaap.
