~ ♥ De periode na het afscheid ♥ ~
Het is zwaar.
Na twee weken gaat Ronald weer aan het werk.
Zelf schrijf ik elke morgen met Jesse.
Het blijft vreemd.
Ik heb meerdere keren gevraagd of hij het echt was.
De zwaarte was van hem afgevallen, de zwaarte waar ik altijd zo mee verbonden ben geweest.
Dat was Jesse zoals ik hem kende.
Nu was die zwaarte weg en hoorde ik de woorden van een liefdevolle man.
Ik voelde wel dat hij geholpen werd.
Het was niet alleen Jesse zelf die de woorden aan mij doorgaf.
Ik voelde ook de aanwezigheid van mijn Lichtwezen, dat mij vaker de woorden doorgaf voor een verhaal dat ik mocht opschrijven.
Ik heb daar naar gevraagd en hij antwoordde:
“Dat klopt, Jolanda. Jesse is nog niet sterk genoeg om rechtstreeks de woorden aan je door te geven. Daarom helpen wij hem een beetje. Zijn Engel en ik werken hierin samen.”
Nu begreep ik waarom zijn energie soms zoveel op die van mijn Lichtwezen leek.
Maar op de achtergrond voelde ik wel de energie van Jesse — de energie die ik vroeger voelde, toen hij nog klein was.
Er moesten belangrijke zaken geregeld worden.
De bank, zijn kamer en zijn spullen die nog in Groningen waren.
Abonnementen moesten worden opgezegd.
Ik ben een beetje een echte regelneef.
Ik wil de dingen graag afronden.
Maar helaas werkt de maatschappij niet zo.
Het gaat niet in het tempo dat je zelf zou willen.
Gek is dat hè?
Dat je aan de slag wilt.
Dat je wilt dat de belangrijkste zaken geregeld zijn, zodat je daarna in alle rust de tijd hebt om te rouwen.
Ik had gedacht dat ik het moeilijk zou hebben wanneer zijn spullen met de verhuiswagen naar Zuid-Limburg gebracht zouden worden.
Natuurlijk schoot ik even vol toen ik zijn fiets zag, maar het verbaasde me dat het me minder deed dan ik had verwacht.
Ik keek naar zijn spullen.
Dit was zijn leven.
Samen met mijn dochter Demi hebben we alles uit de dozen gehaald, schoongemaakt en bekeken.
Veel dingen konden weg.
Niet omdat ze geen waarde hadden, maar omdat ze vuil of stuk waren.
De belangrijkste dingen hebben we gehouden — de spullen waar hij zelf ook veel waarde aan hechtte.
We hadden bijna alles naar de logeerkamer gebracht.
Zijn boeken, tekenmappen en andere dierbare spullen hadden we netjes in de kast gezet.
Toen liep ik nog even terug naar de kelder.
De tafel waar we alles op hadden gelegd was bijna leeg.
Er lagen nog wat kleine dingen, totdat ik een klein mapje zag liggen.
Ik was die ochtend erg emotioneel.
Ik wist me met mijn verdriet geen raad en om de laatste spullen uit te zoeken had ik al mijn moed bij elkaar moeten rapen.
Ik pakte het mapje op en maakte het open.
Tot mijn verbazing zag ik verschillende foto’s van Jesse.
Pasfoto’s.
Mijn hart maakte een sprongetje.
Ik wist dat hij nu even bij me was en mij hierop wees.
Dat ik daarom toch naar die kelder moest gaan om dit te zien.
Dat Jesse er niet meer was, bleef moeilijk te begrijpen.
’s Avonds had ik er het meeste last van.
Opeens, vanuit het niets, kwam er een golf van energie over mij heen waardoor mijn hart brak.
De tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik in een lege ruimte keek.
Ik liet het maar gebeuren.
Ik wilde er niet tegen vechten.
Het vreemde is dat niets meer belangrijk lijkt.
Hoe je woont of waar.
De mooie spullen die je door de jaren hebt verzameld.
Niets heeft nog waarde.
Er is niets om na te laten aan eventuele kleinkinderen.
De lijn stopt bij mij en mijn dochter.
Waarom zou je iets bewaren als het toch niet doorgegeven kan worden?
Dat is denk ik wel een heel belangrijk inzicht voor mij geweest.
Pas later besefte ik dat Jesse in zijn reis precies dezelfde les tegenkwam.
Hij benoemt dat ook.
De mensen die hun eigen huizen creëren.
Dat alles nog om status en geld draait.
Dat wij als mens, wanneer we overgaan, die mindset van status en geld met ons meenemen.
En dat we ons ervan bewust moeten worden dat dit misschien wel de minst belangrijke dingen zijn.
Alles draait uiteindelijk om bewustzijn.
Om de liefde die in ons hart zit.
Materiële dingen zijn leuk.
Op aarde draait veel daarom.
Maar eenmaal in de hemel moet je dat toch veranderen.
