~ ♥ De periode van Afstand ♥ ~

Drie dagen na zijn crematie begon Jesse mij te vertellen waar hij was.

Het voelde tegelijk troostend en ongemakkelijk.
Dat ongemakkelijke kwam omdat ik Jesse natuurlijk kende als een jongen van de aarde.

Nu leken emoties, ego en menselijke strijd bij hem weggevallen, waardoor alleen liefde overbleef.
Dat was wennen.

Meerdere keren vroeg ik hem of hij het echt was.

En telkens liet hij mij merken dat hij het was door plots iets heel herkenbaars te zeggen, iets wat hij tijdens zijn aardse leven ook vaak zei.

Dan moest ik, door mijn tranen heen, ineens lachen.

Hij probeerde mij telkens weer aan het lachen te maken.
En dat doet hij nog steeds.

Op 21 juni, de langste dag van het jaar, vond zijn crematie plaats.
Op 24 juni begon hij mij te vertellen over waar hij was.

 

Jesse vertelde dat hij zijn eigen pijn en die van anderen mocht inzien.
Daar hebben wij veel over gesproken.

Er is een periode geweest waarin wij elkaar zijn kwijtgeraakt.

Niet omdat ik dat wilde, maar omdat de omstandigheden ons uit elkaar dreven.

Als moeder kon ik hem niet meer bereiken en dat brak mijn hart.

Iedere poging om hem te helpen leek hem juist verder bij mij vandaan te duwen.

Uiteindelijk kwam er een moment waarop hij twee jaar lang niets meer van zich liet horen.

Mijn hart was gebroken.

Vele malen heb ik bij mijzelf teruggekeken en mij afgevraagd of ik iets anders had kunnen doen.

Had ik iets gemist?
Had ik het anders moeten aanpakken?

Maar hoe vaak ik ook terugging in mijn herinneringen, ik kon niets vinden waarvan ik bewust voelde dat ik het anders had moeten doen.

 

Later probeerde ik mij in te leven in Jesse’s leven.

Wanneer je vader overlijdt, zoek je vaak de nabijheid van mensen die hem goed gekend hebben.
Dat is een natuurlijke beweging.

Omdat ik al jaren niet meer samen was met zijn vader, voelde het voor Jesse misschien logisch om zich te verbinden met de mensen die hem het meest aan hem deden denken.

In die periode merkte ik ook dat er invloeden van buitenaf waren.

Jesse was gevoelig en loyaal.

Woorden en verhalen kunnen soms een andere kleur krijgen wanneer ze via anderen bij iemand terechtkomen.

Langzaam ontstond er afstand tussen ons.

Toch probeerde ik steeds te blijven kijken naar wie Jesse werkelijk was:
een jongen die zijn vader miste en op zoek was naar houvast in een moeilijke tijd.

 

Na een tijd nam Jesse weer contact op.

Hij wilde niet praten over wat er was gebeurd.
Voor hem was het het liefst alsof we gewoon verder konden gaan waar we waren gebleven.

Voor mij was dat moeilijk.
Ik wilde begrijpen wat er gebeurd was.

Doordat we daar anders in stonden, ontstond opnieuw afstand.

 

Totdat ik zelf ernstig ziek werd.

Ik was bang dat ik hem misschien nooit meer zou zien.

Ik heb hem toen gebeld en mijn excuses aangeboden voor alles waarvan hij mij beschuldigde.

Niet omdat ik alles op dezelfde manier zag, maar omdat ik de strijd niet langer wilde vasthouden.

Wat voor mij belangrijker was, was dat we elkaar weer zouden vinden.

Langzaam begon mijn gezondheid te herstellen.
En net zo langzaam begon ook de relatie tussen ons te helen.

 

Met kerst zaten we samen met familie bij elkaar.

We haalden herinneringen op en spraken over vroeger.

Op een bepaald moment keek Jesse mij aan met tranen in zijn ogen.

“Dit wist ik allemaal niet,” zei hij zacht.
“Mij zijn hele andere verhalen verteld.”

In dat moment leek er iets bij hem te landen.

Hij besefte dat hij in de eerste jaren na het overlijden van zijn vader beïnvloedbaar was geweest en dingen had geloofd van mensen die mijn leven eigenlijk niet kenden.

Hij begon te huilen en sloeg zijn armen om mij heen.

 

Toen Jesse later vanuit de hemel terugkeek op deze periode, vertelde hij dat mensen in een tijd van rouw hun verdriet soms moeten laten wegstromen.

Dat kan zich uiten in boosheid, ruzie of door iemand de schuld te geven.

Het is een menselijk proces wanneer pijn te groot is om meteen te dragen.

Vanuit een afstand kon Jesse nu zien hoe iedereen zijn eigen rol had gespeeld in die periode.

Niet om te oordelen, maar om te begrijpen.

Samen hebben wij hier veel over gesproken.

Door er samen naar te kijken, kon een diepe laag van verdriet die nog in mij zat langzaam loskomen.

Niet door te vergeten wat er was gebeurd, maar door het te begrijpen en het een plek te geven.

Het werd een bijzondere les die wij samen mochten doorleven en uiteindelijk ook samen mochten helen.

Een les over pijn, beïnvloeding en uiteindelijk ook over vergeving.

Daar ben ik nog altijd dankbaar voor.

 

Toch blijft er soms nog verdriet.

Niet zozeer om wat er precies gebeurde, maar om de tijd die verloren ging.
Twee jaar waarin ik mijn kind moest missen.

Soms denk ik dat het misschien anders had kunnen lopen als we hadden kunnen uitspreken wat er tussen ons in stond.

 

Uit deze ervaring heb ik ook een belangrijke les geleerd.

Wanneer je voelt dat er iets tussen jou en iemand van wie je houdt in staat, probeer het dan uit te spreken.

Als woorden onuitgesproken blijven, kunnen ze blijven groeien in je gedachten.
Kleine gevoelens kunnen zich opstapelen tot iets groters.

Maar wanneer je het uitspreekt, komt er ruimte.

Dan kan de liefde weer vrij stromen.

Vooral wanneer je weet dat iemand misschien niet lang meer op aarde zal zijn, is het belangrijk om conflicten niet te laten liggen.

Praat het uit zolang het nog kan.

Wat is uitgesproken hoeft later niet meer gedragen te worden.

En wanneer dingen in vrede zijn afgesloten, kan een ziel lichter verdergaan.