Euthanasie

Mijn Engel en ik stonden op, en ik bedankte de boom voor zijn energie.

Samen liepen we verder door het landschap.
Het voelde vertrouwd om hier te zijn, en opnieuw keek ik vol verwondering om me heen.

Ik zag hoe de zonnestralen het land beschenen, en mijn Engel wachtte geduldig tot de eerste stralen onze kant op kwamen.
Hij keek me aan en zei: “We gaan eerst naar een sfeer waar mensen heen gaan die voor euthanasie hebben gekozen.

Euthanasie is een manier om heel snel terug te keren naar de hemel.”

De zonnestralen kwamen dichterbij en namen ons op zodra ze ons raakten.
Het was zo’n apart moment, mama.
Het voelt alsof je werkelijk wordt opgetild.
Je staat volledig in het licht, en de warmte is nog intenser dan in de sferen zelf.
Het is alsof iemand zijn armen om je heen slaat.

Ik weet dat je nu aan mij moet denken — aan ons laatste samenzijn, toen ik bij het afscheid mijn armen om je heen sloeg.
Ik voelde dat ik dat móést doen.
Dat het een belangrijk moment was, voor jou maar ook voor mij.
En ik ben blij dat ik dat toen heb gedaan, mama. Echt.

 

De zon droeg ons verder en liet ons pas los in de sfeer waar de mensen aankomen die via euthanasie hier binnenkomen.

We stapten een sfeer binnen die zachtroze van kleur is.
Er is geen grond en geen landschap — alleen die zachte kleur, waarin je niets kunt onderscheiden omdat er niets zichtbaar is.
We kwamen via de buitenrand binnen, en toen we verder liepen trok de roze gloed langzaam op.

Ik zag de eerste mensen rondwandelen, al bleef alles nog wat wazig en zacht.
De sfeer voelt helend aan, en ik voel de kracht van de energie die hier aanwezig is.

We liepen verder, weg van de mensen, en kwamen bij een tunnel van licht.
Ik zag rode en roze tinten — dezelfde kleuren waar ik zelf ook doorheen ben gekomen.
Het voelt alweer zo lang geleden, terwijl het in aardse tijd pas tien weken is dat ik door deze tunnel mocht gaan.

Ik voel wat de mensen ervaren die bewust voor euthanasie hebben gekozen, en bij het einde van de tunnel zie ik Engelen staan.
Ze wachten op de mensen die hier binnenkomen.

 

Dan zie ik een vrouw binnenwandelen.
Het valt me op dat ze heel bewust om zich heen kijkt, alsof ze net wakker is geworden.

Mijn Engel begint te spreken: “Deze vrouw is heel ziek geweest.

Ze had veel pijn, en ze wilde niet wachten tot haar lichaam het zou winnen van de geest.
Ze heeft de controle van het lichaam overgenomen door deze beslissing te maken.
Het is een moeilijke beslissing, omdat het denken nog helder is en wil blijven tot het eind.
Maar haar ziel sprak tot haar dat ze deze pijnlijke weg niet verder hoeft af te leggen.
Ze zou nooit meer gezond worden.
Waarom zou iemand wachten tot het lichaam het opgeeft, en de laatste maanden, weken en dagen in helse pijn moeten leven?

Nee, haar ziel stuurt aan dat het tijd is — dat er voor haar niets meer te ervaren valt.
De geest is angstig, maar de ziel geeft rust.
Dit is een beslissing die zo sterk is dat lichaam en geest alleen maar kunnen meegaan.
En wanneer de beslissing eenmaal is genomen, komt er rust.”

 

Hij keek me aan.
“Jij kent die rust. Jij hebt euthanasie bij jezelf gedaan.
Jouw ziel heeft dat besloten, en jij vond daarin vrede.
Alleen moest jij het zelf doen, omdat niemand anders het voor je kon doen.
Die innerlijke rust gaf je net genoeg kracht om het door te zetten.”

Hij vervolgde: “Deze vrouw heeft het laten doen door middel van een injectie.
De eerste brengt je in slaap.
De tweede zorgt ervoor dat je het aardse lichaam mag loslaten.

Dat gaat heel snel.

Nog vóór de euthanasie plaatsvindt, staat haar ziel al in verbinding met de sferen.
Het lijkt op een geboorte, maar dan in omgekeerde richting: de ziel bereidt zich voor om terug te keren naar waar ze vandaan kwam.

Mensen die haar zijn voorgegaan en een band met haar hadden, dalen af naar de aarde om bij haar te zijn.

Vanuit de sferen wordt alles in beweging gezet om de overgang zo vredig mogelijk te laten verlopen.

Engelen komen naar beneden en waken over haar.

Wanneer er al een bepaalde datum van het sterven vaststaat, kan de ziel soms hemelse reizen gaan maken.

De sluiers tussen de werelden worden dan dunner.

Ze gaat dingen zien die eerder verborgen bleven.

Ze ziet de geliefden die haar zijn voorgegaan.

Ze begroeten elkaar, en daardoor praten mensen vlak voor hun overlijden soms ineens in zichzelf.

Ze horen en zien degenen die hen al zijn voorgegaan.

Niet iedereen ervaart dit.

Het hangt af van de trilling waarin iemand leeft, van het bewustzijnsniveau, en van het leven dat iemand heeft geleid.

Maar iedereen die voor euthanasie kiest, komt uiteindelijk in deze sfeer."

 

We volgen de vrouw.

Haar vader en moeder zijn met haar meegereisd; ze hadden haar opgehaald nadat ze dagenlang naast haar bed hadden gezeten.

Ze zagen hoe ze loskwam van haar aardse lichaam na de injectie, en ze was aanwezig bij het afscheid van dat lichaam.

De crematie was omringd door veel mensen en bloemen.

En nu was ze hier.

Haar ouders droegen haar over aan Engelen en Lichtwezens.

Het was een prachtig gezicht.

Ze kende geen angst; je zag dat ze zich volledig thuis voelde in deze omgeving.

Mijn Engel glimlachte. “Ja, mooi hè? Ze is al helemaal op haar gemak.

Ze was er echt aan toe om over te gaan.

Sommige mensen hebben wél angst en komen hier geschrokken aan.

Dat komt doordat ze het lichaam niet kunnen loslaten.

Vaak is dat het geval wanneer het lichaam achterblijft.”

“Je bedoelt, wanneer iemand begraven wordt?” vroeg ik.

Mijn Engel knikte. “Je blijft altijd met het lichaam verbonden, ook al ben je hier.

Je zult steeds naar het graf terugkeren, omdat ook de achterblijvers daarheen komen.

Voor de aarde zou het beter zijn het lichaam te cremeren en de as zonder pot in de grond te verspreiden.

Gewoon los, zodat het kan terugkeren naar de aarde.

Er kan dan altijd nog een gedenkplek worden gemaakt.”

Ik dacht er even over na en moest toegeven dat mijn Engel een punt had.

 

Ik keek weer naar de vrouw.

Ze werd begeleid door Lichtwezens en Engelen, die haar naar een zachte, wolkenachtige sfeer brachten.

Ik herkende het meteen—hier was ik eerder geweest.

Ze legden haar voorzichtig in een bed, wasten haar, verzorgden haar en lieten haar daarna rusten. 

Dat was nodig, want ze had een lange en zware reis achter de rug.

“Kom,” zei mijn Engel, en samen liepen we verder, een andere sfeer binnen.

Het was er prachtig.

Overal stonden kleine veranda’s waaronder de bedden waren geplaatst.

Langs de palen groeiden kleurrijke rozen die de lucht vulden met een zachte zoete geur.

Smalle paden slingerden door deze wereld heen, en op die paden liepen mensen die lachten en met elkaar spraken.

Overal waren Engelen en Lichtwezens aanwezig; ze bewogen kalm door de sfeer heen en hielpen de mensen die hier verbleven.

 

Mijn Engel vertelde verder: “Wanneer ze voldoende zijn uitgerust, komen ze naar deze sfeer toe.

Sommigen rusten weken, anderen maanden.

Langzaam mogen ze deze wereld betreden, heel geleidelijk, in hun eigen tempo.

In de witte sfeer van wolken wordt de zwaarte van het aardse leven opgeruimd en doorzien.

Net zoals jij hebt ervaren, gaan ze naar de boom van levensenergie en voelen ze hoe de liefde van die wereld hun lichaam vult.

Ze laten zoveel mogelijk zwaarte los.

Maar er is altijd een deel dat nog niet volledig getransformeerd is.

Dat is wat jullie ‘karma’ noemen.

Iedereen doet de ander pijn, en andersom.

Niet alles kan worden losgelaten; een deel zal in een volgend leven verder uitgewerkt worden.”

 

Ik keek mijn Engel aan.
“Dus deze mensen dragen nog steeds een deel van de zwaarte met zich mee, wat nog niet opgelost is?”

“Dat klopt,” antwoordde hij. “De één wat meer dan de ander.

Hun vibratie is daardoor ook verschillend.”

Hij legde zijn hand op mijn hoofd.

Op dat moment zag ik nieuwe beelden.

Ik zag hoe de ene mens een groene gloed om zich heen droeg, de ander rood, geel, of een andere kleur.

Ook zag ik dat de vibratie bij sommigen sneller bewoog dan bij anderen.

Het was een wonderlijk gezicht.

Mijn Engel lachte zacht.
“Nee jongen, als je werkelijk zou kunnen zien zoals ik dat doe, dan stond je niet hier naast me, maar had je al plaatsgenomen in de hoogste vibratie van de hemel.”

Nieuwsgierig keek ik naar mijn eigen lichtlichaam.

Het was prachtig.

Op de plek waar mijn aardse lichaam had gezeten, straalde nu een groene lichtgloed die zacht trilde.

Ik vond dat het behoorlijk snel ging, maar mijn Engel zei:

“Je vibratie zal nog hoger worden, zodra we meer sferen bezoeken.”

 

Ik keek weer naar de mensen.

Ik zag dat dierbaren uit andere sferen hen bezochten.

Wanneer ze moe werden, gingen ze even liggen om te rusten.

Het was een sfeer vol vrede. Het voelde goed om hier te zijn.
De mensen die bijna volledig hersteld waren, wandelden langs een meer waarin zwanen rustig rondzwommen.

De sfeer zelf was niet groot; mijn Engel vertelde dat euthanasie nog niet op grote schaal werd toegepast.

We keken nog even rond, en ik voelde dankbaarheid dat er een plek bestond voor zielen die bewust hadden gekozen om hun aardse leven te beëindigen.

Zij hadden zelf die beslissing genomen.

Hun ziel schonk hen rust en bereidde hen voor op een nieuwe geboorte.

Overgave speelde hier een belangrijke rol — overgave aan het einde van het leven, aan de onzekerheid of er werkelijk een hemel bestond, en uiteindelijk aan de ziel die vanaf dat moment de leiding nam.

 

"Mensen die deze keuze maken, hebben een sterke innerlijke kracht aangeraakt.

Dat is de kracht van God, die via de ziel naar boven komt.

Vanaf dat moment begint de weg terug naar het Goddelijke opnieuw.

“Wanneer de mensen hier genoeg zijn uitgerust,” vervolgde mijn Engel, “gaan ze verder naar de sfeer waarmee ze verbonden zijn.

Velen keren terug naar een wereld met een bewustzijn dat lijkt op dat van henzelf.

Maar sommigen keren terug naar lagere sferen.

Dan zullen ze heimwee krijgen naar hier, naar de rust en vrede van deze plaats.

Toch zorgt het er ook voor dat de ziel sneller de oude zwaarte in zichzelf kan oplossen.”

Hij glimlachte. “Kom, we gaan terug naar de Groene Wereld.

Daar kun je even uitrusten van de reis. Daarna bezoeken we de volgende sfeer.”

We verlieten de sfeer en stapten terug in de Groene Wereld.

Bij de boom van levensenergie legde ik mijn handen opnieuw op de stam en liet de energie over me heen stromen.

Het voelde heerlijk — alsof ik opnieuw de zwaarte van me kon afspoelen.

We gingen tegen de stam zitten.

“Straks,” zei mijn Engel, “gaan we naar een sfeer waar mensen eveneens kiezen voor zelfbeëindiging, maar op een andere manier.”

Ik knikte en keek naar een vlinder die zachtjes op mijn hand neerstreek, terwijl we wachtten tot onze reis verder zou gaan.