“Waar Onze Eerste Reis Eindigt”

Mam, we zijn hier in een andere fase aangekomen.

Mijn Engel zei “Jesse, je moeder is erg verdrietig.

Ze heeft jou nu al een jaar niet gezien en dat is, in aardse begrippen, een hele lange tijd.

Jij bent hier nu negen maanden en hebt in een zeer korte tijd al veel meegemaakt.

Normaal gesproken doen mensen hier veel langer over.

Maar omdat jij samen met je moeder heel snel oude pijnen hebt kunnen oplossen, omdat zij jou kan verstaan, is dit proces veel sneller gegaan.

Dat zou kunnen betekenen dat jij bevoorrecht bent.

Maar eigenlijk is dat niet zo.

Het dagelijks schrijven is voor je moeder erg zwaar, maar het helpt haar ook om haar rouwproces op gang te brengen. Tegelijkertijd is het ook erg verdrietig voor haar om te schrijven dat haar zoon, die ze zo mist, het zo naar zijn zin heeft in de hemel.

Ik zeg dat je niet bevoorrecht bent, omdat jij dit verdriet ook voelt en het met je meedraagt.

 

Bij een overlijden laat je veel mensen achter die van je houden.

In veel gevallen zijn mensen op leeftijd wanneer ze sterven.

Dat heeft een andere uitwerking dan wanneer iemand jong overlijdt.

Als iemand oud is, accepteer je het vaak iets makkelijker.

Je groeit er als het ware naartoe dat het moment ooit zal komen.

Natuurlijk is er verdriet en pijn, maar het overlijden van iemand op hoge leeftijd voelt voor veel mensen als een natuurlijke gang van het leven waar iedereen op aarde uiteindelijk mee te maken krijgt.

Wanneer iemand jong sterft, ligt dat anders.

Dan zijn er vaak veel sterkere en ingewikkeldere emoties bij de mensen die achterblijven.

Het gaat dan niet alleen om het gemis, maar ook om vragen zoals waarom en hoe iemand is gestorven.

 

Wat jij hebt gedaan brengt veel trauma met zich mee.

Maar dit trauma mag uiteindelijk worden omgezet in liefde.

Jij, als Jesse, mag helpen bij het opruimen en verzachten van de pijn die door jouw vertrek is ontstaan.”

Ik begreep het wel: ik was ineens zomaar vertrokken.

Geen uitleg, geen briefje, geen reden waarom.

Veel mensen begrijpen dat niet.

Ze missen mij en weten niet wat er in mij omging, omdat ik die kant van mezelf nooit liet zien.

Voor hen was ik gewoon Jesse, zoals ik altijd was.

Daarom is er nu ongeloof, maar ook de vraag bij henzelf of ze misschien iets over het hoofd hebben gezien.

 

Ik wist het, mam. Ik wist wat mijn demonen waren.

Jij wist ook dat ik daartoe in staat was.

Jij was er ook bang voor, maar je kon er niet open met mij over praten.

Niet omdat je dat niet wilde, maar omdat ik alle deuren dichtgooide.

Alles hield ik voor mezelf.

Alleen als ik er zelf over wilde praten, liet ik je dichtbij en luisterde je naar mij.

Ik heb veel mensen beduusd achtergelaten.

Door mijn vertrek zijn zij in een rouwproces terechtgekomen dat ze nooit eerder zo hebben ervaren.

Pijn, verdriet, ongeloof en een diep gemis komen naar voren.

Dingen die eerst zo belangrijk leken, zijn naar de achtergrond geschoven.

Deze pijn draag ik ook met mij mee.

Het gemis dat jullie voelen is zo groot.

Ik weet hoe dat voelt, want ik heb het zelf ervaren toen papa er niet meer was.

Juist daarom kan ik je nu, van deze kant, helpen.

 

Mama, ik heb je nog nooit zo stil gezien.

Het was bijna eng.

Wij kennen beiden deze stilte.

Het is goed dat je hulp hebt gevraagd aan de Lichtmeesters en aan je Engelen.

Ik had het anders zelf gedaan, maar zo kon je gedragen worden.

De droom die hij had ging over mij.

Ik kwam bij je zitten en ging tegen je aanliggen op de bank.

Daarna zag je mij langzaam verdwijnen.

Je huilde omdat ik wegging.

In de tweede droom, in diezelfde nacht, was ik weer klein.

Je tilde mij op je schouders en liep zo met mij door de straten.

Terwijl je liep, kwamen er mensen naar je toe.

Ze vertelden wat hun problemen waren en legden hun verdriet als het ware bij jou neer.

Daarna legde je mij voorzichtig op een tafel en pakte een zacht kussentje.

De mensen stonden om je heen. En langzaam verdween ik weer.

Dit waren de derde en vierde droom in negen maanden.

In je eerste droom zag je mij als een klein jongetje in een bus zitten.

Aan de ene kant zat een Jesse die vrolijk was, zoals je mij kende.

Maar aan de andere kant zat ook een Jesse die niet vrolijk was.

 

En kun je je die droom nog herinneren waarin je de trap opliep?

Het trapgat hing vol met schoon wasgoed dat daar hing te drogen.

Je probeerde het aan de kant te doen om verder naar boven te kunnen gaan.

Plotseling hoorde je voetstappen op de trap achter je.

Je keek naar beneden en zag mij de trap op komen.

Je vroeg: “Ben jij dat, Jesse?”
En ik knikte.

Je zag mijn gezicht en gaf me een kus. Daarna begon je te gillen.

Dat was om je wakker te maken, zodat je wakker zou worden en de droom niet zou vergeten.

 

Vannacht was ik er weer. Het was fijn vannacht.

Dit keer heb ik ook echt geantwoord; je hoorde duidelijk mijn stem.

Ik was bij jou op bezoek en we waren allebei blij.

Op een gegeven moment stond ik op het punt om weer weg te gaan.

Je zou mij naar het station brengen.

Ik sloeg mijn armen om je heen en jij om de mijne.

Toen vroeg je lachend: “Dit doe je de volgende keer toch niet weer, hè?”

Je zei het zonder pijn, zonder zwaarte. We konden er zelfs samen om lachen.

Ik antwoordde lachend: “Dat weet ik nog niet,” alleen om je een beetje te plagen, zoals ik zo vaak bij je deed.

Daarna trokken we onze schoenen aan en strikten we onze veters, klaar om samen naar buiten te gaan.

 

Zie je het verschil, mama, tussen de eerste droom en de laatste?

Dat laat zien dat je gegroeid bent.

Het betekent dat de pijn in je onderbewustzijn minder is geworden.

Dat is een goed teken.

Je hebt misschien ook gemerkt dat de energie anders is.

Het voelt meer als de Jesse die je kent.

Jouw Lichtmeesters laten steeds meer van mijn energie door, en dat is fijn.

Dromen zijn kleine poortjes waardoor heling kan plaatsvinden.

We hebben niet zoveel dromen gehad, omdat je als schrijver al vaak genoeg met mij wordt geconfronteerd.

Te veel dromen zouden alleen maar meer verdriet en gemis kunnen veroorzaken.

Daarom ging het op deze manier.

Mijn Engel zei: “Veel mensen dromen over hun dierbaren, en dat kan heel mooi zijn.

Maar het kan je ook van slag maken, zoals nu bij jouw moeder is gebeurd.

Voor het eerst kwam er ook een beetje boosheid bij haar omhoog.

Maar die werd meteen overspoeld door de grote liefde die ze voor jouw voelt.”

 

Boos worden mag, mam. Dat hoort bij het proces.

Als je bedenkt wat ik jou heb aangedaan, is het heel begrijpelijk.

Maar ik hou van je.

En ja, ik zou je misschien kunnen uitlokken om boos te worden.

Toch heb jij alles wat ik heb gedaan en gezegd, en zelfs mijn dood, uiteindelijk een plek gegeven.

Je hebt mij vergeven.

Daar wil ik je voor bedanken.

Alles tussen ons is uitgesproken en losgelaten.

Op die plek in je hart is opnieuw liefde teruggekomen.

We zullen elkaar nog vaker zien, mam.

Dromen zijn een poort naar het onderbewuste.

En in jouw onderbewuste is er voor mij nu alleen nog maar liefde.

Via die liefde is er een nieuwe verbinding ontstaan, een band die ons nog dichter bij elkaar brengt.

 

Mam, we hebben negen maanden met elkaar geschreven.

Negen maanden is net zo lang als een aardse zwangerschap.

Het was een zware bevalling voor jou, omdat je alles moest opschrijven.

Toch heb je het volgehouden.

Je hebt ieder woord genoteerd, alsof je bang was mij niet meer zou zien of te horen, en jij alles later weer zou kunnen teruglezen.

Niet om het met anderen te delen, maar omdat dit jouw wereld is.

Je hebt twintig jaar met Lichtwezens gewerkt.

En de laatste negen maanden waren jouw zwangerschap.

De bevalling droeg je als een kruis.

Alles wat wij samen hebben geschreven is uitgegroeid tot een grote reis, vol vragen en antwoorden, vol mooie hemelse werelden, liefde en bewustzijn.

Door jouw verhaal is ook zichtbaar geworden wat het gemis van een kind betekent, de wereld waarin jonge mensen leven, en het grote rouwproces dat nooit helemaal verdwijnt.

Mama, je hebt je kruis waardig gedragen.

Je hebt iedere stap gezet uit liefde voor mij.

Je hebt liefde, bewustzijn en rouw samengebracht in één verhaal.

En nu staat het rechtop.

De pijn is veranderd in liefde.

Het bewustzijn reist met mij verder, en de liefde vult steeds meer je hart terwijl jij met mij meereist.

Mama, onze eerste reis samen zit erop.

We gaan samen verder.

Meer reizen, een ander bewustzijn en met nog meer verbinding met de hemelse werelden achter de sluiers.

Dank je voor alles mam, en ik wil ook de lezers bedanken voor de liefde die ze naar mij en mijn moeder sturen.

 

Jesse. 🌙