*** Intens dankbaar ***

Een vrouw zat voor het raam, ze keek naar buiten.

Haar gedachten gingen terug naar een paar dagen geleden.

Ze dacht dat ze alles wel had meegemaakt en dat ze alles wel had gezien.

Ze had veel geleerd en veel afgeleerd de afgelopen jaren.

De jaren waren moeilijk, soms te zwaar, maar ze had ze allemaal doorlopen en er was rust in haarzelf gekomen.

Maar een paar dagen geleden kwam daar toch nog de onverwachte les.

Het leek wel of al haar emoties, waarvan ze dacht die kwijt te zijn, ineens weer naar boven kwamen.

Emoties van jaloezie, verlatingsangst en boosheid kwamen naar boven als een dikke zwarte bal die op haar hart gedrukt werd.

Als ze de emoties binnenging, werd ze misselijk.

Maar ze wist dat ze dit moest doorzien.

Want achter die grote zwarte bal lag haar vrijheid.

Haar hart ging tekeer, haar gedachten werden heen en weer geslingerd.

Dan ineens begreep ze de les waarin ze zat, om daarna weer volledig overstuur te raken. Maar ze moest rustig blijven, ze moest!

Ze vroeg haar helpers om haar te beschermen en te helpen in deze moeilijke kruisiging.

En toen was de dag voorbij en alle emoties vloeiden weg om plaats te maken voor een verdoofd gevoel.

De volgende morgen kwamen de emoties nog harder terug dan de dag daarvoor.

Ze ging weer door alle lagen van haar pijn die nog in haar zaten.

Ze werd boos en wilde alle foto’s van overleden dierbaren van de muur af rukken en kapot slaan.

Ze voelde zich zo verlaten en zo verraden.

Altijd waren haar helpers om haar heen, maar waar waren ze nu?!

Ze hoorde hen niet en zag hen niet.

Ze voelde een enorme haat in haar naar boven komen, maar op de achtergrond wist ze dat ze hierdoorheen moest en het proces moest laten gebeuren.

Opeens werd ze zó boos, maar ze wilde niet boos zijn!

Wat ze ook maar probeerde, ze kwam er niet uit.

Ze wilde niet boos zijn, nee, ze wilde weer liefdevol zijn, ze wilde alleen maar liefde…

Ze deed haar ogen dicht en sprak de woorden: "Alstublieft, willen jullie mij helpen?"

En daar kwam ze, de Maria van de Hemel en de Aarde.

Met haar prachtige hemels lichtblauwe kleur stond ze daar voor haar dichtgeslagen ogen.

Ze stak haar arm naar de vrouw toe en op haar hand lag een gouden munt.

Deze straalde rijkelijk.

De vrouw pakte de munt uit haar hand, bedankte Maria en legde hem in haar hart.

Opeens voelde ze de liefde door haar heen stromen.

Haar duivels in haar verdwenen en ze keek haar man liefdevol aan.

Ik heb mijn demonen gezien, maar de liefde heeft gewonnen.

Haar man nam haar in zijn armen en dankte iedereen die bij hen in de kamer aanwezig was.

De vrouw keek nog eens door het raam naar buiten.

De zon scheen op de oranje-gele bladeren van de bomen.

De wind nam in kracht af en het leek net of niet alleen zij, maar ook de wereld voor haar geestesoog schoon gewaaid was.

 

En de vrouw was dankbaar, zo intens dankbaar.